ಎಷ್ಟು ಮಳೆ ಹೊಯ್ದರೂ ಏನೂ ನೆನಪಾಗ್ತಿಲ್ವಲ್ರೀ...ಕರ್ಮ!

ಬರೆ­ವ­ಣಿ­ಗೆ­ಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಥರ; ಆಹಾ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾ­ಗಿದೆ ಕವಿತೆ. ಸೊಗ­ಸಾ­ಗಿದೆ ಕತೆ ಅನಿ­ಸು­ವಂತೆ ಬರೆ­ಯು­ವುದು ಒಂದು. ಆಹಾ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾನೆ ಅನ್ನಿ­ಸು­ವುದು ಮತ್ತೊಂದು. ಆಹಾ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾ­ಗಿದೆ ಕವಿತೆ ಅನ್ನಿ­ಸಿ­ದರೆ ಕವಿತೆ ಗೆಲ್ಲು­ತ್ತದೆ, ಕವಿಯೂ ಗೆಲ್ಲು­ತ್ತಾನೆ. ಆಹಾ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾನೆ ಅನ್ನಿ­ಸಿ­ದಾಗ ಕವಿತೆ ಸೋಲು­ತ್ತದೆ, ಆ ಕ್ಪಣಕ್ಕೆ ಕವಿ ಗೆಲ್ಲು­ತ್ತಾನೆ.
ಒಬ್ಬ ಬರ­ಹ­ಗಾ­ರನ ಕಷ್ಟ ಇದೇ. ಆತ ಬರ­ಹದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ನೆರಳು ಕೂಡ ಸುಳಿ­ಯ­ದಂತೆ ಬರೆ­ಯ­ಬೇ­ಕಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಅನು­ಭ­ವದ ಭಾರ ಕೃತಿ­ಯನ್ನು ಜಗ್ಗ­ದಂತೆ ನೋಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇ­ಕಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಆ ಕಾರ­ಣಕ್ಕೇ ಅನು­ಭ­ವ­ದಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೃತಿ ಬರು­ತ್ತದೆ ಅನ್ನು­ವುದು ಸುಳ್ಳು. ಅನು­ಭ­ವ­ದಿಂ­ದಲೇ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಬರಹ ಸೋಲು­ವು­ದುಂಟು.
ಹಾಗೇ, ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ತನ್ನ ಛಾಪು ಮೂಡು­ವಂತೆ ಬರೆ­ಯು­ವುದೂ ಅಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆ­ಯ­ದಲ್ಲ. ನನ್ನ ಶೈಲಿ­ಯಿಂ­ದಲೇ ಅದು ನನ್ನ ಬರಹ ಎಂದು ಓದು­ಗರು ಗುರು­ತಿ­ಸು­ತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕೆಲ­ವರು ತುಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ­ಯಿಂದ ಹೇಳಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವು­ದುಂಟು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಶೈಲಿ­ಯಿಂದ ಗುರು­ತಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವುದೂ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ಶೈಲಿ­ಯಿಂದ ಗುರು­ತಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳುವ ಲೇಖಕ, ಕ್ರಮೇಣ ಚಿಂತ­ನಾ­ಕ್ರ­ಮ­ದಿಂದ, ವಿಚಾ­ರ­ಧಾ­ರೆ­ಯಿಂದ, ಮಂಡ­ನಾ­ವಿ­ಧಾ­ನ­ದಿಂದ ಕೂಡ ಗುರು­ತಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತಾನೆ. ಬರ­ಬ­ರುತ್ತಾ ಆ ಶೈಲಿಯೇ ರಾಜ­ಕೀಯ ಪಕ್ಪದ ಗುರು­ತಿ­ನಂತೆ ಕಾಣಿ­ಸ­ತೊ­ಡ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಗಾಯ­ಕ­ನನ್ನು ದನಿಯ ಮೂಲಕ ಗುರುತು ಹಿಡಿ­ದರೆ ಅದು ಸರಿ, ರಾಗದ ಮೂಲಕ ಗುರುತು ಹಿಡಿ­ದರೆ? ಅದು ಆ ಗಾಯ­ಕನ ಮಿತಿ. ಲೇಖ­ಕನ ವಿಚಾ­ರ­ದಲ್ಲೂ ಹಾಗೆ.
ಉದಾ­ಹ­ರ­ಣೆಗೆ ಯಶ­ವಂತ ಚಿತ್ತಾ­ಲರು. ಅವರ ಕತೆ­ಯನ್ನು ಮೂರು ಪುಟ ಓದು­ವು­ದ­ರೊ­ಳಗೆ ನಿಮಗೆ ಇದು ಚಿತ್ತಾ­ಲರ ಬರ­ವ­ಣಿಗೆ ಎನ್ನು­ವುದು ಗೊತ್ತಾ­ಗಿ­ಬಿ­ಡು­ತ್ತದೆ. ಅವರು ಶೈಲಿ­ಯಲ್ಲಿ ವಿವ­ರ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಭಾವು­ಕ­ತೆ­ಯಲ್ಲೂ ಅದೇ ಚಿತ್ತಾ­ಲ­ರಾಗಿ ಉಳಿ­ಯು­ತ್ತಾರೆ. ಕಂಬಾ­ರರು ತಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಬಳ­ಕೆ­ಯಿಂದ ಗುರು­ತಾ­ದರೆ ಚಿತ್ತಾ­ಲರು ಗುರು­ತಾ­ಗು­ವುದು ಭಾವ­ದಿಂದ. ಅದೇ ಕಾರ­ಣಕ್ಕೆ ಅವರ ನಂತ­ರದ ಕಾದಂ­ಬ­ರಿ­ಗ­ಳನ್ನು ಓದು­ವುದು ಕಷ್ಟ. ಅದೇ ಬೀದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಸುತ್ತಾ­ಡು­ತ್ತಿ­ರು­ವಂತೆ ಭಾಸ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿ­ರು­ದ್ಧ­ವಾದ ಉದಾ­ಹ­ರಣೆ ಡಿವಿ­ಜಿ­ಯ­ವ­ರದ್ದು. ಅವರು ಬರೆದ ಕೃತಿ­ಗ­ಳ­ನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂ­ದಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಬನ್ನಿ. ಬಾಳಿ­ಗೊಂದು ನಂಬಿ­ಕೆ­ಯನ್ನು ಬರೆದ ಡಿವಿ­ಜಿ­ಯ­ವರೇ ಅನ್ತಃ­ಪು­ರ­ಗೀ­ತ­ವನ್ನೂ ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾರೆ. ಎರ­ಡನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇ­ಕ­ವಾಗಿ ಓದಿ­ದರೆ ಅವನ್ನು ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಊಹಿ­ಸು­ವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಮಹಾ­ಚು­ನಾ­ವ­ಣೆ­ಯಂಥ ಕೃತಿಯ ಜೊತೆಗೇ ಉಮ­ರನ ಒಸ­ಗೆ­ಯಿದೆ. ಸಂಸ್ಕೃ­ತಿಯ ಕುರಿ­ತಾದ ಕೃತಿ­ಯೊಂ­ದಿಗೇ ವಿದ್ಯಾ­ರಣ್ಯ ವಿಜ­ಯ­ವಿದೆ. ಇವೆ­ಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಳ­ಸ­ವಿ­ಟ್ಟಂತೆ `ಮಂ­ಕು­ತಿ­ಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ'ವಿದೆ.
ಇವೆ­ಲ್ಲ­ಕ್ಕಿಂತ ಕುತೂ­ಹಲ ಹುಟ್ಟಿ­ಸು­ವುದು ಡಿವಿ­ಜಿ­ಯ­ವರು ಬರೆದ ವ್ಯಕ್ತಿ­ಚಿ­ತ್ರ­ಗಳು. ನಾವು ಭೇೇಟಿ­ಯಾದ, ಮಾತಾ­ಡಿದ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ­ರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ­ಯನ್ನು ನಾವು ಏಕಾಂ­ತ­ದಲ್ಲಿ ನೆನ­ಪಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತೇ­ವಲ್ಲ, ಅಂಥ ಬರ­ಹ­ಗಳು ಅವು. ಅದು ಹೊಗ­ಳಿ­ಕೆ­ಯಲ್ಲ, ಟೀಕೆ­ಯಲ್ಲ, ಟಿಪ್ಪ­ಣಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಗೆಳೆ­ಯನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗೆಳೆ­ಯನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿ­ಕೊಂಡು ಸಂಭ್ರ­ಮಿ­ಸಿ­ದಂಥ ಬರ­ಹ­ಗಳು.
ಡಾಕ್ಟರ್ ಗುಂಡ­ಣ್ಣ­ನ­ವರ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ;
ಗುಂಡ­ಣ್ಣ­ನ­ವ­ರನ್ನು ನೋಡಿ­ದ್ದ­ವರು ಯಾರೂ ಅವ­ರನ್ನು ಮರೆ­ತಿ­ರು­ವುದು ಅಸಂ­ಭವ. ಅಷ್ಟು ಮನೋ­ಮು­ದ್ರ­ಕ­ವಾ­ದದ್ದು ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿ­ಮ­ಹಿಮೆ. ಸುಮಾರು 25-30 ವರ್ಷ­ಗಳ ಕಾಲ ಅವರ ಹೆಸರು ನೂರಾರು ಮನೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ­ದಿ­ನವೂ ನಚ್ಚು­ಮೆ­ಚ್ಚಿನ ಮಾತಾ­ಗಿತ್ತು. ರೋಗ ಪ್ರಸಂ­ಗ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ ಅವರ ನೆನಪು ಬರು­ತ್ತಿ­ದ್ದದ್ದು; ಎಂಥ ವಿಶೇಷ ಮಾನವ ಪ್ರಸಂಗ ಒದ­ಗಿ­ದರೂ ಆಗ ಆಪ್ತ ಬಂಧು­ಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ಬಂದಂತೆ ಗುಂಡ­ಣ್ಣ­ನ­ವರ ಸ್ಮರಣೆ ಬರು­ತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ಸುಮಾರು ಏಳು ಗಂಟೆ ಇರ­ಬ­ಹುದು. ಒಬ್ಬಾ­ನೊಬ್ಬ ಮುಸ­ಲ್ಮಾನ ಸಾಹು­ಕಾ­ರರು ಒಂದು ಸೊಗ­ಸಾದ ಖಾಸ್ ಜಟ­ಕಾ­ದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಚಿಕಿ­ತ್ಸಾ­ಲ­ಯದ ಮುಂದೆ ಇಳಿದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ­ಯಿ­ಟ್ಟರು. ಹಿಂದು­ಸ್ತಾ­ನಿ­ಯಲ್ಲಿ `ಬ­ಹಳ ನೋವು ಮಹ­ರಾ­ಯರೇ, ಬಹಳ ನೋವು' ಎಂದು ಕಿರಿ­ಚಿ­ದರು.
ಗುಂಡಣ್ಣ; (ಹಿಂ­ದು­ಸ್ತಾ­ನಿ­ಯಲ್ಲಿ) ಎಲ್ಲಯ್ಯ ನೋವು?
ಸಾಹು­ಕಾರ; ಬೆಟ್ಟಿ­ನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ, ಬೆಟ್ಟಿ­ನಲ್ಲಿ.
ಗುಂಡಣ್ಣ; ಯಾವ ಬೆಟ್ಟಿ­ನಲ್ಲಿ? ಎಲ್ಲಿಯ ಬೆಟ್ಟಿ­ನ­ಲ್ಲಯ್ಯ? (ಎ­ಲ್ಲ­ರಿಗೂ ನಗು)
ಸಾಹು­ಕಾರ; ಎಡಗೈ ತೋರಿಸಿ - ಈ ನಡು­ಬೆ­ರ­ಳಿ­ನಲ್ಲಿ.
ಗುಂಡ­ಣ್ಣ­ನ­ವರು ಆ ಬೆರ­ಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನೋಡಿ­ದರು. ಆಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಎಲೆ­ಕ್ಟ್ರಿಕ್ ದೀಪ­ವನ್ನು ಹಾಕಿ­ನೋಡಿ -
`ಸಾ­ಹು­ಕಾ­ರರೇ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬನ್ನಿ ನೋಡೋಣ. ಈಗ ದೀಪದ ಬೆಳ­ಕಿ­ನಲ್ಲಿ ಇದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿ­ಸು­ವು­ದಿಲ್ಲ' ಎಂದರು.
ಸಾಹು­ಕಾರ; ಈಗ ನಾನು ಸಾಯು­ತ್ತೇನೆ.
ಗುಂಡಣ್ಣ; ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಸಾಯು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಭರ­ವಸೆ ಕೊಡು­ತ್ತೇನೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬದು­ಕಿ­ರು­ತ್ತೀರಿ.
ಸಾಹು­ಕಾರ; ಇಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ಈಗ ರೈಲಿಗೆ ಹೊರ­ಟಿ­ದ್ದೇನೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಈ ಊರ­ಲ್ಲಿ­ರು­ವು­ದಿಲ್ಲ.
ಗುಂಡಣ್ಣ; ಹಾಗಾ­ದರೆ ಬೆರ­ಳನ್ನು ...ದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ­ಸಿ­ಕೊಳ್ಳಿ.
ಅಲ್ಲಿ­ದ್ದ­ವ­ರೆಲ್ಲ ನಕ್ಕರು. ಸಾಹು­ಕಾ­ರ­ರಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂತು. `ಏನು ಸ್ವಾಮಿ. ಎಷ್ಟು ದಿವ­ಸ­ದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ದ್ದೇನೆ. ಎಷ್ಟು ಸಲ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿ­ದ್ದೀರಿ. ಈಗ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಅವ­ಮಾನ ಮಾಡು­ತ್ತೀ­ರಲ್ಲ?'
ಗುಂಡಣ್ಣ; ಕೋಪ ಬೇಡ ಸಾಹೇ­ಬರೇ. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಮಾತು ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನಗು­ತ್ತಿ­ರುವ ಬೇಕೂ­ಫ­ರಿಗೆ ಸಂದರ್ಭ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಬೆಟ್ಟಿ­ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಏಳು­ತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಚಿಕಿ­ತ್ಸೆ­ಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅಂಶ­ಗಳು ಸೇರಿ­ರ­ಬೇಕು; ಉಷ್ಣ, ತೇವ, ಒತ್ತಡ (heat, moisture, pressure). ಈ ಮೂರು ಅಂಶ­ಗಳು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಜಾಗ­ದಲ್ಲಿ ಇರು­ತ್ತವೆ'.
ಈ ವಿವ­ರ­ಣೆ­ಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಾಹು­ಕಾ­ರ­ರಿಗೂ ನಗು­ಬಂತು.
ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಸಂಗ ಕೇಳಿ. ಇದು ಎಸ್. ವಿ. ನಂಜುಂ­ಡ­ಯ್ಯ­ನ­ವ­ರಿಗೆ ಸಂಬಂ­ಧಿ­ಸಿದ್ದು;
ನಂಜುಂ­ಡ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ಕೆಲವು ಕಾಲ ಶಿವ­ಮೊ­ಗ್ಗಿ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದಾಗ ಬೆಂಗ­ಳೂ­ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ನಡೆ­ಯಿತು. ಒಬ್ಬಾ­ನೊಬ್ಬ ಯುವಕ ಬಿ.ಎ. ಪ್ಯಾ್ ಮಾಡಿ ಸರ­ಕಾ­ರದ ಚಾಕ­ರಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿದ್ದ. ಆತ ಹೈಕೋ­ರ್ಟಿಗೂ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿದ್ದ. ಒಂದಾ­ನೊಂದು ದಿನ ಹೈಕೋ­ರ್ಟಿನ ಕಾರ್ಯಾ­ಲ­ಯದ ಮುಖ್ಯಾ­ಧಿ­ಕಾ­ರಿಯು ಆತ­ನನ್ನು ಇಂಟ­ರ್ವ್ಯೂ­ಗಾಗಿ ಆಹ್ವಾ­ನಿ­ಸಿದ. ಅವರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಮಾತು­ಕತೆ ಹೀಗಿದೆ;
ಅಧಿ­ಕಾರಿ; ನೀವು ಯಾವ ಜಾತಿ­ಯ­ವರು.
ಯುವಕ; ನಾನು ಶ್ರೌತಿ.
ಅಧಿ­ಕಾರಿ; ಓಹೋ ಹಾಗೆಯೇ, ನಿಮ್ಮ ಜನ ಯಾರಾ­ದರೂ ದೊಡ್ಡ ಅಧಿ­ಕಾ­ರ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೋ?
ಯುವಕ; ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ,
ಅಧಿ­ಕಾರಿ; ಹಾಗೆಯೇ. ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ. ಇರಲಿ ಮುಂದಿನ ಶನಿ­ವಾರ ಬನ್ನಿ. ನೋಡಿ ಹೇಳು­ತ್ತೇನೆ.
ಯುವ­ಕನು ಹೊರ­ಟು­ಹೋದ ಮೇಲೆ ಆ ಅಧಿ­ಕಾ­ರಿಯು ಅದೇ ಚೀಫ್ ಕೋರ್ಟಿ­ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಹೋ­ದ್ಯೋ­ಗಿ­ಯಾ­ಗಿದ್ದ ಎಂ. ಎಲ್. ಪುಟ್ಟ­ಣ್ಣ­ರನ್ನು ಕರೆದು ಕೇಳಿದ.
ಅಧಿ­ಕಾರಿ; ಶ್ರೌತಿ ಅಂದರೆ ಯಾವ ಜನ ಸ್ವಾಮಿ?
ಪುಟ್ಟಣ್ಣ; ಶ್ರೌತಿ ಅಂದರೆ ಶ್ರೋತ್ರಿಯ. ಶ್ರುತಿ ಅಂದರೆ ವೇದ. ಬ್ರಾಹ್ಮ­ಣ­ರಲ್ಲಿ ವೇದಾ­ಧ್ಯ­ಯನ ಸಂಪ­ನ್ನ­ರಾಗಿ ವೈದಿಕ ಕರ್ಮ­ನಿಷ್ಠೆ ಇಟ್ಟು­ಕೊಂ­ಡ­ವ­ರನ್ನು ಶ್ರೋತ್ರಿ­ಯರು ಎಂದು ಕರೆ­ಯು­ವುದು ಪದ್ಧತಿ.
ಅಧಿ­ಕಾರಿ; ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮ­ಣರೇ ಅಂತನ್ನಿ.
ಪುಟ್ಟಣ್ಣ; ಅಲ್ಲವೇ? ಅದ­ರ­ಲ್ಲಿಯೂ ಉತ್ತಮ ದರ್ಜೆಯ ಬ್ರಾಹ್ಮ­ಣರು.
ಅಧಿ­ಕಾರಿ; ಸರಿ­ಸರಿ. ಅದು ನನಗೆ ತಿಳಿ­ದಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳಿದೆ.
ಇದಾದ ನಂತರ ಆತ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸ ಕೇಳಿ­ಕೊಂಡು ಬರು­ತ್ತಾನೆ. ಆತ­ನಿ­ಗೊಂದು ಪರೀಕ್ಪೆ ಕೊಡು­ತ್ತಾನೆ ಅಧಿ­ಕಾರಿ. ಅದ­ರ­ಲ್ಲೇನೋ ಕರಾ­ಮತ್ತು ನಡೆ­ಸಿ­ದ್ದ­ರಿಂದ ಶ್ರೋತ್ರಿ­ಯ­ನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಆತ ಈ ಕೆಲಸ ಸಿಗ­ದಿ­ರಲು ಪುಟ್ಟ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯನೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಆಗ್ರಹ ಕಾರು­ತ್ತಾನೆ. ತನಗೆ ಸಂಬಂ­ಧವೇ ಇಲ್ಲದ ಸಂಗ­ತಿಗೆ ತಾನು ಬಾಧ್ಯ­ನಾದ ಸಂಗತಿ ಕೇಳಿ ಪುಟ್ಟ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವ­ರಿಗೆ ಬೇಸ­ರ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಆಗ ಅವ­ರಿಗೆ ನಂಜುಂ­ಡ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆ­ಯು­ತ್ತಾರೆ;
ಶ್ರೌತಿ­ಗ­ಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಬಂದದ್ದು ಸಹ­ಜ­ವಾ­ಗಿಯೇ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆ ಅಧಿ­ಕಾರಿ ಅರ್ಥ­ವಿ­ವ­ರಣೆ ಕೇಳಿ­ದಾಗ ನೀವು ಬೇರೆ ಅರ್ಥ­ವನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೇಳ­ಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರುತಿ ಅಂದರೆ ಮೇಳ­ದಲ್ಲಿ ಹೊರ­ಡುವ ಒಂದು ಜೊತೆಯ ಶಬ್ದ. ಶ್ರುತಿ ಹಿಡಿ­ಯು­ವುದು ಎಂದರೆ ಓಲಗ ಊದು­ವುದು. ಆದ ಕಾರಣ ಶ್ರೌತಿ ಎಂದರೆ ಬಾಜಾ­ಬ­ಜಂ­ತ್ರಿ­ಯ­ವರು. ಹೀಗೆಂದು ನೀವು ಅರ್ಥ ಹೇಳ­ಬೇ­ಕಾ­ಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ­ದ್ದಿ­ದ್ದರೆ ಆತ­ನಿಗೆ ಚಾಕರಿ ಸಿಗು­ತ್ತಿತ್ತು. ನೀವು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿ­ಸಿ­ದಿ­ರಲ್ಲ? ಚಾಕರಿ ತಪ್ಪಿಸಿ ಜಾತಿ ಉಳಿ­ಸಿ­ದರೆ ಏನಾ­ಯಿತು?
**­**
ಇಂಥ ಪ್ರಸಂ­ಗ­ಗ­ಳನ್ನು ಬರೆ­ಯು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಹಾಸ್ಯ­ಪ್ರ­ಜ್ಞೆ­ಯಿ­ದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಮಾನ­ವೀ­ಯತೆ ಬೇಕು. ಇನ್ನೊ­ಬ್ಬ­ರನ್ನು ಕೂಲಂ­ಕ­ಷ­ವಾಗಿ ಗಮ­ನಿ­ಸುವ, ಪ್ರೀತಿ­ಸುವ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕು. ವ್ಯಕ್ತಿ­ಕೇಂ­ದ್ರಿ­ತ­ವಾ­ಗುತ್ತಾ ನಡೆ­ದಿ­ರುವ ನಮಗೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ತಾಳ್ಮೆ ಎಲ್ಲಿದೆ. ಯಾರಾ­ದರೂ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಶುರು­ಮಾ­ಡಿ­ದರೆ ನಮಗೆ ಅಸ­ಹ­ನೆ­ಯಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಕತೆ ಕೇಳುವ ಬದಲು `ಬಂದ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ, ಹೊರ­ಟು­ಬಿಡಿ' ಅನ್ನು­ತ್ತೇವೆ.
ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾಪಕ ಚಿತ್ರ­ಶಾ­ಲೆ­ಯಲ್ಲಿ ನೆನ­ಪು­ಗಳೇ ಇಲ್ಲ!