ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ನಾನೇಕೆ ಓದ­ಬೇಕು?

ನಾನೇಕೆ ಓದು­ತ್ತೇನೆ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇವತ್ತು ಉತ್ತರ ಹುಡು­ಕು­ವುದು ಕಷ್ಟ. ಕೇವಲ ಖುಷಿ­ಗೋ­ಸ್ಕರ ಓದು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಇವತ್ತು ಯಾರಿಗೂ ಪುರು­ಸೊ­ತ್ತಿಲ್ಲ. ಓದು­ವು­ದ­ರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕ­ಸ­ನ­ಗೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತದೆ ಅನ್ನು­ವು­ದನ್ನು ಯಾರೂ ನಂಬು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಓದು­ವು­ದ­ರಿಂದ ಜೀವ­ನ­ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚಾ­ಗು­ತ್ತದೆ ಎನ್ನು­ವ­ವರು ಸಿಗು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಮನ­ರಂ­ಜ­ನೆ­ಗಾಗಿ ಬೇರೆ ಮಾಧ್ಯ­ಮ­ಗ­ಳಿವೆ.ನ­ಮಗೆ ಬೇಕಾ­ದದ್ದು ಮಾಹಿತಿ ಮಾತ್ರ ಅನ್ನು­ವ­ವರು ಹೆಚ್ಚಾ­ಗು­ತ್ತಿ­ದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ಜೀವ­ನ­ಚ­ರಿ­ತ್ರೆ­ಯನ್ನೋ ಒಂದು ಕಾದಂ­ಬ­ರಿ­ಯನ್ನೋ ಇಡಿ­ಯಾಗಿ ಓದಿ ಸುಖಿ­ಸುವ ಅಗತ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಕಂಡು­ಬ­ರು­ತ್ತಿಲ್ಲ.
ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ­ದರೆ ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ವಾದ­ಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳ­ಲಾ­ಗು­ತ್ತಿದೆ ಎಂದು ವಾದಿ­ಸು­ವ­ವ­ರಿ­ದಿ­ದ್ದಾರೆ. ಅಂಕಿ-ಅಂ­ಶ­ಗ­ಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಇಂತಿಷ್ಟು ಮಂದಿ ಪುಸ್ತಕ ಓದೇ ಓದು­ತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳು­ವ­ವ­ರಿ­ದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಂಕಿ-ಅಂ­ಶ­ಗ­ಳಿ­ಗಿಂತ ಮುಖ್ಯ­ವಾಗಿ ಗಮ­ನಿ­ಸ­ಬೇ­ಕಾದ ಅಂಶ ಇನ್ನೊಂ­ದಿದೆ. ಅದು ಇವ­ತ್ತಿನ ಓದು­ಗ­ರಿಗೆ ಇಷ್ಟ­ವಾ­ಗುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿ­ಯಾ­ಗು­ತ್ತಿ­ದೆಯೇ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಕೆ. ಎ್. ನರ­ಸಿಂ­ಹ­ಸ್ವಾಮಿ ತೀರಿ­ಕೊಂ­ಡಾಗ ಅವರ ಹಾಡು­ಗಳ ಮೂಲ­ಕವೇ ಅವ­ರಿಗೆ ಶ್ರದಾ­್ಧಂ­ಜಲಿ ಅರ್ಪಿ­ಸುವ ಕಾರ್ಯ­ಕ್ರ­ಮ­ವೊಂದು ನಡೆ­ಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿ­ದ್ದ­ವ­ರೆಲ್ಲ ಮಧ್ಯ­ವ­ಯ­ಸ್ಕರು; ಅವ­ರನ್ನು ಕರೆ­ತ­ರ­ಬೇ­ಕಾದ ಅನಿ­ವಾ­ರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಬೆರ­ಳೆ­ಣಿ­ಕೆಯ ತರುಣ-ತ­ರು­ಣಿ­ಯರು. ಕೆ. ಎ್.ನ. ಮೂರು ತಲೆ­ಮಾ­ರಿನ ಜವ್ವ­ನಿ­ಗ­ರನ್ನೂ ದಂಪ­ತಿ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಆಪ್ತ­ವಾಗಿ ಆವ­ರಿ­ಸಿ­ಕೊಂ­ಡ­ವರು. ಅವರು ಇವ­ತ್ತಿನ ಏರು­ಜ­ವ್ವ­ನೆ­ಯ­ರಿ­ಗೇಕೆ ಇಷ್ಟ­ವಾ­ಗು­ವು­ದಿಲ್ಲ?
ನವ­ತ­ರುಣ-ತ­ರು­ಣಿ­ಯರ ಬಳಿ ಉತ್ತರ ಸಿದ­್ಧ­ವಾ­ಗಿದೆ; `ಕೆ­ಎ­್ನ ನಿಮ್ಮ ಕಾಲಕ್ಕೇ ಸರಿ. ಅವರು ಬರೆ­ದ­ದ್ದನ್ನು ನಾವೂ ಓದಿ ಹತ್ತಿ­ರ­ವಾ­ಗೋ­ದಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿ­ಸಿ­ದೆವು. ಆದರೆ ನಮ­ಗ್ಯಾಕೋ ಅದು ರುಚಿ­ಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬ ಔ್­ಡೇ­ಟೆ್ ಕವಿ ಅವರು. ಅಂಥ ಸೂಕ್ಪ್ಮ ಸಂವೇ­ದ­ನೆ­ಗಳು ಈಗ ಯಾರಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ.
ಅಂದರೆ?
ತಾರು­ಣ್ಯದ ಸಂವೇ­ದ­ನೆ­ಗಳೂ ಬದ­ಲಾ­ಗಿ­ಹೋ­ಗಿ­ದ್ದಾವಾ?
`ಹೌದು. ನಮ್ಮೂರ ಬಂಡಿ­ಯಲಿ ನಿಮ್ಮೂರ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಓಡಿ­ದುದು ದಾರಿ ಬೇಗ' ಅಂತ ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಬಂಡಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಕಾರಲ್ಲಿ ಝಮ್ಮಂತ ಹೋಗಿ ಬರು­ತ್ತೇವೆ? ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೀತಾ ಊರಿಗೆ ಹೋಗು­ತ್ತೇವೆ'.
ಅದೆಲ್ಲ ಸರಿ. ಕಾರನ್ನೋ ಬಸ್ಸನ್ನೋ ಬಂಡಿ ಅಂದು­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬ­ಹು­ದಲ್ಲ?
`ಆ­ದರೆ ಏರುತ ಇಳಿ­ಯುತ ರಾಯರು ಬಂದರು ದೂರದ ಊರಿಂದ. ಕಣ್ಣನು ಕಡಿ­ದರು ನಿದ್ದೆಯು ಬಾರದು ಪದು­ಮಳು ಒಳ­ಗಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ನಮಗೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಅರ್ಥ­ವಾ­ಗ­ಬೇಕು? ಈಗ ಆಕೆ ಪೀರಿ­ಯ­್‌ಸ­ನ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದರೂ ಜೊತೆಗೇ ಇರು­ತ್ತಾಳೆ. ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿ­ರವೇ ನ್ಯಾ್­ಕಿ್ ತರಿ­ಸು­ತ್ತಾಳೆ.'
ಅದೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮಿ­ಬ್ಬರ ನಡು­ವಿನ ಹೊಂದಾ­ಣಿ­ಕೆಗೆ ಸಂಬಂ­ಧಿ­ಸಿದ್ದು. ಆದರೆ ನರ­ಸಿಂ­ಹ­ಸ್ವಾಮಿ ಬರೆ­ದಂಥ ಮೃದು­ವಾದ ಭಾವ­ನೆಗೆ ಅವ­ಕಾ­ಶವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತೀರಾ? ಯಾವತ್ತೂ ನಿಮಗೆ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿ­ಸಲೇ ಇಲ್ಲವೇ?
`ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲ ದಿನ ಮೌನ... ಅಳುವೇ ತುಟಿಗೆ ಬಂದಂತೆ.. ಅನ್ನುವ ಸಾಲು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಹೊಂದ­ಬೇಕು? ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಮೊಬೈ­ಲಿದೆ. ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಪಣ ಫೋ್ ಮಾಡಿ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾ­ಡಿದೆ. ಮತ್ತೆ­ರಡು ಸಾರಿ ತಂಗಿ ಫೋ್ ಮಾಡಿದ್ಳು. ಸುಮ್ನೆ ತರಲೆ ಮಾಡ್ತಾಳೆ ಅಂತ ರಿಸೀ್ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ. ತುಂಟ ಮೆಸೇ್ ಕಳಿ­ಸಿ­ದ್ದಾಳೆ'
`ನ­ಥಿಂ್ ಈ್ ಸೋ ಸೆಂಟಿ­ಮೆಂ­ಟ್. ಸುಮ್ನೆ ಹುಡು­ಗರು ಟೆನ್ಷ್ ಮಾಡ್ಕೋ­ತಾರೆ. ಹುಡು­ಗಿ­ಯನ್ನು ತವ­ರಿಗೆ ಕಳಿ­ಸು­ವಾದ ಅಳೋದು ಕೇವಲ ಫಾರ್ಮಾ­ಲಿಟಿ ಅಷ್ಟೇ. ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗ­ಳೆಂದು ನೀವೇಕೆ ಕೊರ­ಗು­ವಿರಿ? ಒಬ್ಬಳೇ ಮಡದಿ ಎನಗೆ? ಹಬ್ಬ­ದೂ­ಟದ ನಡುವೆ ಕಣ್ಣೀರ ಸುರಿ­ಸ­ದಿರಿ, ಸುಮ್ಮ­ನಿರಿ ಮಾವ­ನ­ವರೇ ಎಂಬ ಮಾತು ನಮ­ಗಂತೂ ಹೊಂದೋಲ್ಲ ಬಿಡಿ' ಅನ್ನು­ತ್ತಾರೆ ನವ­ದಂ­ಪ­ತಿ­ಗಳು.
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ತನ್ನ ಮಾಂತ್ರಿ­ಕತೆ ಕಳ­ಕೊಂ­ಡಿ­ದೆಯಾ? ಅಥವಾ ಕಳೆದ ಹತ್ತು ದಶ­ಕ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ನಿಧಾ­ನ­ವಾಗಿ ಆದ ಬದ­ಲಾ­ವ­ಣೆ­ಯನ್ನು ಮೀರಿ­ಸು­ವಂಥ ಬದ­ಲಾ­ವಣೆ ದಿಡೀ­ರನೆ ಸಂಭ­ವಿ­ಸಿ­ದೆಯಾ? ಅದನ್ನು ಹಿಡಿ­ದಿ­ಡುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ­ಯಾ­ಗು­ತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ­ಣವೇ? ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ಇದೇ ಹುಡುಗ-ಹು­ಡು­ಗಿ­ಯರು ಮೆಚ್ಚಿ ಗುನು­ಗು­ನಿ­ಸುವ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪಾಪ್ ಸಾಂಗು­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಸಾಹಿತ್ಯ ಏನಿದೆ?
ಅದ­ಕ್ಕೋ­ಸ್ಕ­ರವೇ ಒಂದು ಕೆಸೆಟ್ ತರಿಸಿ ಕಷ್ಟ­ಪಟ್ಟು ಕೇಳಿ­ದರೆ ಅದ­ರ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದದ್ದು ಇಷ್ಟೇ;
If I had to live my life without you near me
The days would all be empty
The nights would seem so long
With you I see forever oh so clearly
I might have been in love before
But it never felt this strong
Our dreams are young and we both know
They'll take us where we want to go
Hold me now, touch me now
I don't want to live without you

ಈ ಸರಳ ಸಾಲು­ಗಳೇ ಇವ­ತ್ತಿನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಲ್ಲ ತರುಣ-ತ­ರು­ಣಿ­ಯರ ಪ್ರೇಮ­ಗೀತೆ. ಇದ­ಕ್ಕಿಂತ ಸಾವಿರ ಪಾಲು ಉತ್ತ­ಮ­ವಾದ ಹಾಡನ್ನು ನರ­ಸಿಂ­ಹ­ಸ್ವಾಮಿ, ಬೇಂದ್ರೆ, ಕುವೆಂಪು ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ ಒಪ್ಪು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಹುಡು­ಗರು ತಯಾ­ರಿಲ್ಲ. ಅವ­ರೆಲ್ಲ ಬರೆ­ದಿ­ರ­ಬ­ಹುದು, ಅದರೆ ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಫಾರ್‌­ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಸೆಂಟ್ ಮಾಡು­ವುದೂ ಮುಖ್ಯ. ಜಾರ್ಜ್ ಬೆನ್ಸ­ನ್ ಹಾಡು ಕೇಳು­ತ್ತಿ­ದ್ದರೆ ನನ­ಗದು ಪೂರ್ತಿ­ಯಾಗಿ ಅರ್ಥ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಅದು ನನ್ನ ಭಾಷೆ­ಯ­ಲ್ಲಿದೆ ಎನ್ನು­ತ್ತಾರೆ ಯೌವ­ನಿ­ಗರು.
ಅದನ್ನೂ ತಳ್ಳಿ­ಹಾ­ಕು­ವಂ­ತಿಲ್ಲ. ಈಗ ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ದೇಶ­ಭಾ­ಷೆ­ಗಳ ಎಲ್ಲೆ ದಾಟಿದೆ. ಜಾತಿಯ ಹಂಗನ್ನು ಮೀರಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಾರ್ವ­ತ್ರಿ­ಕ­ವಾದ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಪ್ರೇಮಿ­ಗ­ಳಿಗೆ ಬೇಕಾ­ಗಿದೆ. ಕನ್ನ­ಡ­ದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿ­ಸ­ಲಿಕ್ಕೆ ಹೊರ­ಡುವ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಮಿತಿ­ಯೊ­ಳಗೇ ಇರ­ಬೇ­ಕಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಕನ್ನ­ಡದ ಹುಡುಗ ಪಂಜಾ­ಬಿನ ಹುಡು­ಗಿ­ಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿ­ಸಿ­ದರೆ ಇಬ್ಬ­ರಿಗೂ ಅರ್ಥ­ವಾ­ಗುವ ಒಂದು ಭಾಷೆ­ಯಲ್ಲಿ ಅನು­ಸಂ­ಧಾನ ಬೇಕಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಪಣ ಆ ಇಬ್ಬ­ರಿಗೂ ಅನು­ಕೂ­ಲ­ವಾ­ಗುವ ಇಂಗ್ಲಿ­ಷನ್ನು ಕೊಟ್ಟು­ಬಿ­ಟ್ಟಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪಂಜಾ­ಬಿಯೂ ಸಾಯು­ತ್ತದೆ; ಕನ್ನ­ಡವೂ ಸಾಯು­ತ್ತದೆ. ಅವ­ರಿ­ಬ್ಬರೂ ಇಂಗ್ಲಿ­ಷಲ್ಲಿ ಮಾತಾ­ಡು­ತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಅರ್ಧ ಪಂಜಾಬಿ, ಅರ್ಧ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿ­ಯು­ತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತ­ನಾ­ಡು­ತ್ತವೆ.
ಇದ­ನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿಯೂ ಕನ್ನಡ ಬದು­ಕು­ವಂತೆ ಮಾಡು­ವುದು ಹೇಗೆ? ಕನ್ನ­ಡ­ದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ­ಪೂರ್ಣ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಂದಿದೆ, ಬರು­ತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಿ­ಸು­ವುದು ಹೇಗೆ? ಪ್ರೇಮ­ಕ್ಕಿಂತ ಭಾಷೆ ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿ­ಸುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾರಿ­ಗಿದೆ?
ಈ ಹಿನ್ನೆ­ಲೆ­ಯಲ್ಲಿ `ನಾ­ನೇಕೆ ಓದು­ತ್ತೇನೆ' ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅರ್ಥ ಬರು­ತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಕನ್ನ­ಡದ ಬರ­ಹ­ಗಾರ ಓದು­ವು­ದನ್ನು ಬರೆ­ಯು­ವು­ದನ್ನು ಇವತ್ತು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಓದು­ತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವ ನಂಬಿ­ಕೆ­ಯಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಬ್ಬನೇ ಸಾಹಿ­ತಿ­ಯನ್ನು ಓದುವ ಇಬ್ಬರು ಮುಖಾ­ಮು­ಖಿ­ಯಾ­ಗು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂ­ದರೆ ಎಂಥ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೃತಿಯೇ ಆದರೂ ಸಾವಿರ ಪ್ರತಿ ಖರ್ಚಾ­ಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏದು­ಸಿ­ರು­ಬಿ­ಡು­ತ್ತದೆ. ಐದು ಕೋಟಿ ಕನ್ನ­ಡಿ­ಗರ ಪೈಕಿ ಒಂದು ಕಾದಂ­ಬ­ರಿ­ಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಮಂದಿ ಓದು­ತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಒಟ್ಟು ಜನ­ಸಂ­ಖ್ಯೆಯ ಶೇಕಡಾ .002 ಮಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬೇಕು!
ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ನಾನೇಕೆ ಓದ­ಬೇಕು?