Thursday, May 3, 2007

ದೆವ್ವ­ಗಳ ಮನೆಗೆ ಸರಿ­ರಾತ್ರಿ ಹೋಗಿ ಬಂದ­ಮೇಲೆ....

ಹಾಳೂರಿನ ಕತೆ-2

ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ಸಂಜೆಗೆ ಹೊರಟು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ದೆವ್ವ­ಗಳೇ ವಾಸ­ವಾ­ಗಿ­ರುವ ಹಾಳೂರು ಅನ್ನು­ವು­ದನ್ನೂ, ದೆವ್ವ­ಗಳ ಕೈಗೆ ಅವರು ಸರ್ಕಾ­ರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟ ಬೇಕಾ­ಗಿದ್ದ ನೂರೈ­ವತ್ತು ರುಪಾ­ಯಿ­ಗಳ ಹಮ್ಮಿ­ಣಿ­ಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು ಅನ್ನು­ವು­ದನ್ನೂ ಹಿಂದಿನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಓದಿ­ದ್ದೀರಿ. ತ. ಸು. ಶಾಮ­ರಾ­ಯರು ಬರೆದ ತಳು­ಕಿನ ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರ ಜೀವನ ಚರಿ­ತ್ರೆ­ಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಾಳೂ­ರಿನ ಅನು­ಭವ ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾ­ಯದ ಮುಂದಿನ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಹೀಗಿದೆ;
ತಮ್ಮ ಅಧಿ­ಕಾ­ರದ ತೀರ ಕಡೆಯ ಭಾಗ­ದಲ್ಲಿ ಇದೆಂಥ ಪ್ರಮಾದ ಸಂಭ­ವಿ­ಸಿತು. ಇದೆಂಥ ಅವ­ಮಾನ, ಶ್ರೀರಾ­ಮ­ಚಂದ್ರಾ, ಈ ವಿಪ­ತ್ತಿ­ನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪಾರು ಮಾಡು. ನೀನೇ ಗತಿ ಎಂದು ಮಹ­ತ್ತ­ರ­ವಾಗಿ ಚಿಂತಿ­ಸುತ್ತಾ ಕುದು­ರೆಗೆ ಥಡಿ ಹಾಕಿ, ತಮ್ಮ ಬಂಧು­ಗ­ಳಿದ್ದ ಚೆನ್ನ­ಮ್ಮ­ನಾ­ಗ­ತಿ­ಹ­ಳ್ಳಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆ­ಸಿ­ದರು.
ಚೆನ್ನಮ್ಮ ನಾಗ­ತಿ­ಹ­ಳ್ಳಿಯ ರಾಮಣ್ಣ ಜೋಯಿ­ಸರ ತಂದೆ ಅಪ್ಪಣ್ಣ ಜೋಯಿ­ಸರು ಸುಪ್ರ­ಸಿ­ದ್ದ­ರಾದ ಮಂತ್ರ­ವಾ­ದಿ­ಗಳು. ಭೂತ-ಪ್ರೇ­ತ­ಗ­ಳನ್ನು ಅವರು ಮನ­ಬಂ­ದಂತೆ ಕುಣಿ­ಸು­ವ­ರೆಂದು ಪ್ರತೀತಿ ಇತ್ತು. ದೆವ್ವ ಹಿಡಿ­ದ­ವ­ರನ್ನು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಕರೆ­ತಂದು ಅದರ ಉಚ್ಛಾ­ಟ­ನೆ­ಯನ್ನು ಮಾಡಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದು­ದುಂಟು. ಅಮಾ­ವಾ­ಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ­ಣ್ಣ­ನ­ವರು ಸ್ಮಶಾ­ನ­ದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಂತ್ರ­ಸಾ­ಧನೆ ಮಾಡು­ತ್ತಿ­ದ್ದ­ರಂತೆ. ಅವರು ಸುಪ್ರ­ಸಿ­ದ್ಧ ವೈದ್ಯರೂ ಆಗಿ­ದ್ದರು. ಅವರು ಎಂದೂ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯೆ­ಯನ್ನು ಮಾರಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಹೊ­ರ­ಟ­ವ­ರಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಧರ್ಮ­ದೃ­ಷ್ಟಿ­ಯಿಂದ ಪರೋ­ಪ­ಕಾರ ಮಾಡಿ ಪರೋ­ಪ­ಕಾರಿ ಅಪ್ಪಣ್ಣ ಎಂದು ಹೆಸರು ಗಳಿ­ಸಿ­ದ್ದ­ವರು. ಅವ­ರಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ ರಾಮಣ್ಣ ಹದಿ­ಹ­ರೆ­ಯ­ದ­ಲ್ಲಿದ್ದ. ಅವ­ನಿಗೂ ತಕ್ಕ­ಮ­ಟ್ಟಿಗೆ ಆಯು­ರ್ವೇದ ಮತ್ತು ಭೂತ­ವಿ­ದ್ಯೆ­ಗಳು ಕರ­ಗ­ತ­ವಾ­ಗಿ­ದ್ದವು. ತಂದೆ­ಮ­ಕ್ಕ­ಳಿ­ಬ್ಬರೂ ಸುತ್ತ­ಮು­ತ್ತಿನ ಹತ್ತಾರು ಹಳ್ಳಿ­ಗ­ಳಿಗೆ ಪುರೋ­ಹಿ­ತ­ರಾ­ಗಿ­ದ್ದರು. ಅದೇ ಅವರ ಜೀವ­ನ­ವೃತ್ತಿ. ಅದ­ರಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ಪ­ತ್ತಿ­ಯಲ್ಲಿ ಬಡ­ತ­ನದ ಜೀವನ ನಡೆ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು.
ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮೂ­ರಿನ (ತ­ಳು­ಕಿನ) ಮಹಿ­ಳೆ­ಯೊ­ಬ್ಬಳು ಅಪ್ಪ­ಣ್ಣ­ನ­ವ­ರಿಂದ ಭೂತ­ಬಾಧೆ ನಿವಾ­ರಣೆ ಮಾಡಿ­ಕೊಂ­ಡ­ದ್ದನ್ನು ನಾನೇ ಪ್ರತ್ಯ­ಕ್ಪ­ವಾಗಿ ಕಂಡಿ­ದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಬಡ ದಂಪ­ತಿ­ಗಳು. ಅವ­ರಿಗೆ ಆದ ಮಕ್ಕ­ಳೊಂದೂ ಉಳಿ­ಯು­ತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ­ಣ್ಣ­ನ­ವ­ರಿಂದ ಭೂತ­ಬಾಧೆ ನಿವಾ­ರ­ಣೆ­ಯಾದ ಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಒಂದು ಗಂಡು­ಮಗು ಸುಖ­ವಾಗಿ ಎಂಬಿ­ಬಿ­ಎಸ್ ಪರೀ­ಕ್ಪೆ­ಯಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆ ಹೊಂದಿ ಪ್ರಸಿ­ದ್ಧ ವೈದ್ಯ­ನೆಂದು ಹೆಸ­ರಾ­ಗಿ­ದ್ದಾನೆ. ಅತನ ಮನೆ ಹೆಣ್ಣು, ಗಂಡು ಮಕ್ಕ­ಳಿಂದ ತುಂಬಿ ನಂದ­ಗೋ­ಕು­ಲ­ದಂ­ತಿದೆ.
ಅಪ್ಪಣ್ಣ ರಾಮ­ಣ್ಣ­ನ­ವರ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮ­ರ್ಥ್ಯ­ಗ­ಳನ್ನು ಬಲ್ಲ ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ಹಾಳೂ­ರಿ­ನಿಂದ ನೇರ­ವಾಗಿ ಚೆನ್ನ­ಮ್ಮ­ನಾ­ಗ­ತಿ­ಹ­ಳ್ಳಿಗೆ ಧಾವಿ­ಸಿ­ದರು. ಹಿರಿ­ಯ­ರಾದ ಅಪ್ಪ­ಣ್ಣ­ನ­ವರ ಮುಂದೆ ತಮ­ಗಾದ ಅನು­ಭ­ವ­ವನ್ನು ಆದ್ಯಂ­ತ­ವಾಗಿ ವಿವ­ರಿಸಿ `ಮಾವಾ, ನನ್ನ ಗತಿ ಏನು?' ಎಂಗು ಕಣ್ಣೀ­ರಿ­ಟ್ಟರು. ಅಪ್ಪ­ಣ್ಣ­ನ­ವರು ಅವ­ರನ್ನು ಸಮಾ­ಧಾನ ಪಡಿಸಿ ವೆಂಕ­ಣ್ಣಯ್ಯ ಆ ಹಾಳೂ­ರಿನ ವಿಷ­ಯ­ವೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಅದು ಸಂಪೂ­ರ್ಣ­ವಾಗಿ ನಾಶ­ವಾ­ಗುವ ಮೊದಲು ಕೆಲ­ಸ­ಜನ ವಾಸ­ವಾ­ಗಿ­ದ್ದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಮಾರ­ಮ್ಮನ ಬೇನೆ­ಯಿಂದ ಆ ಊರು ನಿರ್ನಾ­ಮ­ವಾ­ಯಿತು. ಈಗ ನೀನೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ನಿನ್ನೆ ನೀನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಸರಿ­ಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗು. ನಿನಗೆ ಯಾವು­ದೊಂದು ತೊಂದ­ರೆಯೂ ಭಯವೂ ಆಗ­ದಂತೆ ನಾನು ಮಂತ್ರಾ­ಕ್ಪ­ತೆ­ಯನ್ನು ಮಂತ್ರಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಡು­ತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನೆ­ಯಂತೆ ಇಂದೂ ಅದೇ ಶಾನು­ೋಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣ­ಲೆಂದು ಬರು­ತ್ತಾನೆ. ನೀನು ಏನೂ ಅರಿ­ಯ­ದ­ವ­ನಂತೆ ಅವ­ನೊಂ­ದಿಗೆ ವ್ಯವ­ಹ­ರಿಸಿ. ಯಾವು­ದಾ­ದ­ರೊಂದು ನೆಪ­ವೊಡ್ಡಿ ನಿನ್ನೆ ನೀನು ಕೊಟ್ಟ ಹಣ­ವನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕೊಡು­ವಂತೆ ಕೇಳು. ಅವನು ಕೊಡು­ತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ತೆಗೆ­ದು­ಕೊಂಡ ಒಡ­ನೆಯೇ ಹಿಂದಿ­ರು­ಗಿ­ಬಿಡು. ನಿನ್ನ ರಕ್ಪ­ಣೆಗೆ ಯಾರ­ನ್ನಾ­ದರೂ ಕಳು­ಹಿ­ಸು­ವಂತೆ ಆ ಶಾನು­ೋ­ಗ­ನನ್ನು ಕೇಳು. ಅವನು ಕಳು­ಹಿ­ಸು­ತ್ತಾನೆ'. ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ಮಾವನ ಮಾತಿ­ನಂತೆ ಧೈರ್ಯ­ವಾಗಿ ಆ ಸಾಹ­ಸ­ಕಾ­ರ್ಯಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ­ದರು.
ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ಮಾವನ ಮಾತಿ­ನಂತೆ ಕುದು­ರೆಗೆ ಥಡಿ ಹಾಕಿ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆ­ಸಿ­ದ­ವರೇ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಬಂದಿದ್ದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿ­ಯಾಗಿ ಈ ದಿನವೂ ಹಾಳೂ­ರಿಗೆ ಹೋದರು. ಎಲ್ಲವೂ ಹಿಂದಿನ ದಿನ­ದಂ­ತೆಯೇ ನಡೆ­ಯಿತು. ಶಾನು­ಭೋ­ಗ­ನಿಂದ ಯೋಗ­ಕ್ಪೇಮ, ಗರ­ಣಿ­ಯಲ್ಲಿ ಸಂಧ್ಯಾ­ವಂ­ದನೆ, ಶಾನು­ಭೋ­ಗರ ಮನೆ­ಯಿಂದ ಚಾಪೆ, ಜಮ­ಖಾನೆ, ಶೇಕ­ದಾ­ರರ ಫಲಾ­ಹಾ­ರ­ಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಲು-ಹಣ್ಣು, ಅವು­ಗಳ ಸೇವನೆ- ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನೆ­ಯಂ­ತೆಯೇ ನಡೆ­ಯಿತು. ಲೋಕಾ­ಭಿ­ರಾ­ಮ­ವಾಗಿ ಮಾತಾ­ಡುತ್ತಾ ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು `ತಿ­ಮ್ಮ­ಪ್ಪ­ನ­ವರೇ, ನಿನ್ನೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಹಣದ ಚೀಲ­ವನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕೊಡು­ವಿರಾ? ಇಬ್ಬರು ಅಸಾ­ಮಿ­ಗಳ ಲೆಕ್ಕ­ದಲ್ಲಿ ಪೊರ­ಪಾ­ಟಾ­ಗಿದೆ. ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೂ ಹಣಕ್ಕೂ ತಾಳೆ ನೋಡ­ಬೇ­ಕಾ­ಗಿದೆ. ಇಂದು ರಾತ್ರಿಯೇ ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ನಾಳೆಯ ದಿನ ಕಛೇ­ರಿಗೆ ಹಣ­ವನ್ನು ಇರ­ಸಾಲು ಮಾಡ­ಬೇಕು'ಎಂದು ಕೇಳಿ­ದರು. ಆಗ ಶಾನು­ೋಗ `ಅ­ದ­ಕ್ಕೇನು ಮಹಾ­ಸ್ವಾಮಿ, ಈಗಲೇ ತಂದು­ಕೊ­ಡು­ತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೇಲೆದ್ದು ಹೊರ­ಟ­ವನೇ ಎರಡೇ ನಿಮಿ­ಷ­ದಲ್ಲಿ ಆ ಹಣದ ಚೀಲ­ವನ್ನು ಶೇಕ­ದಾ­ರರ ಕೈಲಿಟ್ಟು `ನೋ­ಡಿ­ಕೊಳ್ಳಿ ಸ್ವಾಮಿ, ತಮ್ಮ ಚೀಲ­ವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಚ್ಚಿ­ಟ್ಟಿದ್ದು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಂದಿ­ದ್ದೇನೆ' ಎಂದ. ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ಅದನ್ನು ಕೈಲಿ ಎತ್ತಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತಲೇ ಅದು ಸರಿ­ಯಾ­ಗಿದೆ ಎಂದು ತೂಕ­ದಿಂ­ದಲೇ ತಿಳಿದು, ಅವ­ರನ್ನು ಬಾಯ್ತುಂಬಾ ಹೊಗಳಿ ` ಚೆನ್ನ­ಮ್ಮ­ನಾ­ಗ­ತಿ­ಹ­ಳ್ಳಿ­ಯಲ್ಲಿ ಆಸಾ­ಮಿ­ಗಳು ನನ­ಗಾಗಿ ಕಾಯು­ತ್ತಿ­ದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಲೆಕ್ಕ­ಗ­ಳಲ್ಲೇ ಪೊರ­ಪಾ­ಟಾ­ಗಿ­ರು­ವುದು. ಈಗಲೇ ನಾವು ಹೊರ­ಡ­ಬೇಕು. ದಯ­ವಿಟ್ಟು ಕುದು­ರೆಗೆ ಥಡಿ ಹಾಕಿಸಿ, ಇಬ್ಬರು ಆಳು­ಗ­ಳನ್ನು ರಕ್ಪ­ಣೆಗೆ ಕಳು­ಹಿ­ಸಿ­ಕೊಡಿ. ತುಂಬ ಕತ್ತ­ಲಾ­ಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಕೈಲಿ ಭಾರೀ ಹಣ­ವಿದೆ' ಅಂದರು. ಶಾನು­ಭೋಗ ತಿಮ್ಮಪ್ಪ `ಅ­ಗ­ತ್ಯ­ವಾಗಿ ಆಗಲಿ ಮಹಾ­ಸ್ವಾಮಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಳ­ವಾ­ರ­ನನ್ನು ಕರೆದು `ನಿಂಗ, ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊ­ಬ್ಬ­ನನ್ನು ಕರೆ­ದು­ಕೊಂಡು , ಸುಡಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಸ್ವಾಮಿ­ಯ­ವರ ಸಂಗಡ ಚೆನ್ನ­ಮ್ಮ­ನಾ­ಗ­ತಿ­ಹ­ಳ್ಳಿ­ಯ­ವ­ರೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವ­ರನ್ನು ಕ್ಪೇಮ­ವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿ ಬಾ ಎಂದು ಅಪ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ.
ಒಡ­ನೆಯೇ ಕುದುರೆ ಥಡಿ­ಯೊಂ­ದಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾ­ಯಿತು. ಇಬ್ಬರು ಆಳು­ಗಳು ಗರಿ­ಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಸುಡಿ­ಗೆ­ಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಿದ್ಧ­ರಾ­ದರು. ಶೇಕ­ದಾರ ಸಾಹೇ­ಬರು ಕುದು­ರೆ­ಯ­ನ್ನೇರಿ ಕುಳಿ­ತರು. ತಿಮ್ಮಪ್ಪ ಎರಡೂ ಕೈಗ­ಳನ್ನೂ ಜೋಡಿಸಿ ವಿನೀ­ತ­ಭಾ­ವ­ದಿಂದ `ಮ­ಹಾ­ಸ್ವಾಮಿ, ಮಹಾ­ನು­ಭಾ­ವ­ರಾದ ತಮ್ಮ ಪಾದ­ಧೂ­ಳಿ­ಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮ ಪುನೀ­ತ­ವಾ­ಯಿತು. ತಮ್ಮನ್ನು ಆದ­ರ­ದಿಂದ ಕಂಡ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥ­ಕ­ವಾ­ಯಿತು. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಆಶೀ­ರ್ವಾದ ಬಿದ್ದರೆ ನಾನು ಉದ್ದಾ­ರ­ವಾದ ಹಾಗೆ' ಎಂದು ಬಿನ್ನ­ವಿ­ಸಿದ.
ಶಾನು­ಭೋ­ಗರು ಕಳು­ಹಿ­ಸಿದ ಆಳು­ಗ­ಳಿ­ಬ್ಬರೂ ಆ ಕಡೆ­ಯೊಬ್ಬ, ಈ ಕಡೆ­ಯೊಬ್ಬ ದೀವ­ಟಿಗೆ ಹಿಡಿದು ದಾರಿ ತೋರಿ­ಸುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ನಡೆ­ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗು­ತ್ತಲೇ ಆ ಆಳು­ಗ­ಳಿ­ಬ್ಬರ ಮನು­ಷ್ಯಾ­ಕಾರ ಮಾಯ­ವಾ­ಯಿತು. ಬರಿಯ ದೀವ­ಟಿ­ಗೆ­ಗಳೇ ಮುಂದು­ವ­ರಿ­ಯು­ತ್ತಿ­ದ್ದವು. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವ­ರಿಗೆ ವಿಸ್ಮ­ಯ­ವಾ­ಯಿತು, ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯವೂ ಆಯಿತು. ಪಂಚೆಯ ಸೆರ­ಗಿ­ನ­ಲ್ಲಿದ್ದ ಮಂತ್ರಾ­ಕ್ಪ­ತೆಯ ಧೈರ್ಯ­ದಿಂದ ಅವರ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತು. ಊರ ಮುಂದಿ­ನ­ವ­ರೆಗೆ ಅವರು ಸಾಗಿ­ಬ­ರು­ತ್ತಲೇ ದೀವ­ಟಿ­ಗೆ­ಗಳು ಮಾಯ­ವಾ­ದವು. ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ತಮ್ಮ ಬಂಧು­ಗಳ ಮನೆ­ಯನ್ನು ಸೇರಿ­ದರು.
ಭಾರೀ ಗಂಡಾಂ­ತ­ರ­ವೊಂದು ಶ್ರೀರಾ­ಮ­ಚಂ­ದ್ರನ ಕೃಪೆ­ಯಿಂದ ಕಳೆ­ದಂ­ತಾ­ಯಿತು.
**­*­**
ತ. ಸು. ಶಾಮ­ರಾ­ಯರು ಒಮ್ಮೆ ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವ­ರನ್ನು ಕೇಳಿ­ದರು;
`ನೀ­ವೇಕೆ ಶ್ರೀಕೃ­ಷ್ಣ­ನನ್ನು ಕುರಿತು ಒಂದು ಗ್ರಂಥ ಬರೆ­ಯ­ಬಾ­ರದು. ಅವ­ನನ್ನು ಕುರಿತು ನೀವು ಭಾಷಣ ಮಾಡು­ವು­ದನ್ನು ಕೇಳಿ­ದ್ದೇನೆ. ಅದು ತುಂಬ ಬೋಧ­ಪ್ರ­ದ­ವಾ­ಗಿ­ರು­ತ್ತದೆ'. ಅವರು ನಗುತ್ತಾ `ಏಕೆ ಬರೆ­ಯ­ಬೇಕು?' ಎಂದು ಕೇಳಿ­ದರು. `you must leave the foot prints on the sand of time' ಅಂದರು ಶಾಮ­ರಾ­ಯರು. ಅವರು ಕ್ಪಣ­ಕಾಲ ಅಂತ­ರ್ಮು­ಖಿ­ಗ­ಳಾ­ಗಿದ್ದು ಅನಂ­ತರ ಮುಗು­ಳು­ನ­ಗೆ­ಯೊಂ­ದನ್ನು ತುಟಿ­ಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಣಿ­ಸುತ್ತ ಭವಿ­ಷ್ಯದ ತೆರೆ­ಯನ್ನು ಓರೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದ ಕಾರ­ಣ­ಪು­ರು­ಷ­ರಂತೆ `ಓಹೇ, ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ ಬಹು­ದೊ­ಡ್ಡ­ವ­ನೆಂದು ನೀನು ಭಾವಿ­ಸಿ­ದ್ದಿ­ಯ­ಲ್ಲವೇ? ನೀನೊಬ್ಬ ಶುದ್ಧ ದಡ್ಡ. ಲೋಕದ ಜನ ನನ್ನನ್ನು ಎಂದೆಂ­ದಿಗೂ ನೆನೆ­ಯು­ವ­ರೆಂದು, ನೆನೆ­ಯ­ಬೇ­ಕೆಂದು ಭಾವಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ರು­ವೆ­ಯ­ಲ್ಲವೇ? ಜನ ಶ್ರೀರಾಮ ಶ್ರೀಕೃ­ಷ್ಣ­ನಂ­ತ­ಹ­ವ­ರನ್ನೇ ನೆನೆ­ಯು­ವುದು ಕಷ್ಟ. ಈ ಯಃಕ­ಶ್ಚಿತ್ ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನನ್ನು ನೆನೆ­ಯ­ಬೇಕೇ? ವೇದ­ದ್ರ­ಷ್ಟಾ­ರ­ರಂ­ಥ­ವರೇ ತಮ್ಮನ್ನು ಜನ ನೆನೆ­ಯ­ಬೇಕು ಅಂದು­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಹೆಸ­ರನ್ನು ಹೇಳಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಳಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇಕೇ?' ಎಂದರು.
ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರು ಕಾಲ­ವಾದ ಕೆಲ­ತಿಂ­ಗಳ ನಂತರ ಈ ವಿಚಾ­ರ­ವನ್ನು ಶಾಮ­ರಾ­ಯರು ಕೆವಿ ಪುಟ್ಟ­ಪ್ಪ­ನ­ವ­ರಿಗೆ ಹೇಳಿ­ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಕುವೆಂಪು ನಕ್ಕು `ನಿಜ, ಹೆಸ­ರಿನ ಶಾಶ್ವ­ತ­ತೆ­ಗಿಂ­ತಲೂ ಹಿರಿ­ದಾ­ದುದು ಇದೆ­ಯಯ್ಯಾ, ಬದುಕು ಸಾಧಿ­ಸು­ವು­ದಕ್ಕೆ. ಅವ­ರೊಬ್ಬ ಮಹಾ­ಸಾ­ಧ­ಕರು' ಎಂದರು. ಆಗ ತಾವು ಬರೆ­ಯು­ತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀರಾ­ಮಾ­ಯಣ ದರ್ಶನಂ ಮಹಾ­ಕಾ­ವ್ಯ­ವನ್ನು ಅವ­ರಿಗೆ ಅರ್ಪಿ­ಸು­ವು­ದಾ­ಗಿಯೂ , ಶ್ರೀರಾ­ಮಾ­ಯಣ ದರ್ಶನಂ ಇರು­ವಷ್ಟು ಕಾಲವೂ ಅವರ ಹೆಸರು ಉಳಿ­ಯು­ವು­ದಾ­ಗಿಯೂ ತಿಳಿ­ಸಿ­ದರು.
**­**
ತ.ಸು. ಶಾಮ­ರಾ­ಯರು ಬರೆದ `ಮೂರು ತಲೆ­ಮಾರು' ಕೃತಿ­ಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ವೆಂಕ­ಣ್ಣ­ಯ್ಯ­ನ­ವರ ಜೀವನ ಚಿತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿನೀ­ತ­ರ­ನ್ನಾ­ಗಿ­ಸು­ತ್ತದೆ, ಪುನೀ­ತ­ರನ್ನೂ ಆಗಿ­ಸು­ತ್ತದೆ.

13 comments:

sritri said...

ತಿಳಿಗೊಳದಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಬಂದಂತೆ ನಿರ್ಮಲ ಅನುಭವ ನೀಡುವ ಬರಹ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ?

Anonymous said...

ಜೋಗಿ ಸರ್..

ಇಂಥಹ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್ ಸ್ಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಯಾಕೋ ಸರಿ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ..

Anonymous said...

ಅಂದರೆ ಎರಡರ್ಥ. ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ಮಾತ್ರ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯ..

ಸರಿಯಾ

Anonymous said...

ಎರಡೂ ಅಲ್ಲ.. ನಮ್ಮ ಉತ್ಕೃಷ್ಠ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಯಾಕೋ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?? .... ಉಚಿತವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದೇ ತಪ್ಪು, ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮದೇ ಹುಡುಗರ ಸಂಪದ, ಕನ್ನಡಸಾಹಿತ್ಯ.ಕಾಂ ನಂತಹ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮದೇ ಸ್ವಂತ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರೆ ಚೆನ್ನ ..

sritri said...

ಅನಾಮಧೇಯರೇ, ನಿಮ್ಮ ಕೊರಗೇನೋ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಓದಲು ಸಿಗದ ಅಮೂಲ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗಾದರೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಸಂತೋಷ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನೀವು ಹೀಗನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ?ಬ್ಲಾಗ್ ಅಂದರೆ ಕೆಟ್ಟದು ಎಂದು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇ?

ನಮ್ಮ ಉತ್ಕೃಷ್ಠ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಗದಂತೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿಡಬೇಕೆನ್ನುತ್ತೀರಾ?

ಗಿರೀಶ್ ರಾವ್, ಎಚ್ (ಜೋಗಿ) said...

ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಮೂವತ್ತು ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಆ ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮರುಮುದ್ರಣ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೊರಟಿದ್ದಾರಂತೆ.
ನಾನು ಐದೇ ಐದು ಪುಟಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕೃತಿಗಳು ಪುಸ್ತಕ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಬರಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇನೂ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಸಂತೋಷವೇ. ನಾವು ಅಕ್ಷರ ಮೋಹಿತರೇ ಹೊರತು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕ, ಬೆಲೆ, ಉಚಿತ,ಔಚಿತ್ಯಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಓದುಗನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ಅಕ್ಷರ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳವರೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಲೇಖಕರಿಗೆ ಸಂಭಾವನೆಯನ್ನೇ ಕೊಡದೇ ಪುಸ್ತಕ ಮುದ್ರಿಸುವ ಪ್ರಕಾಶಕರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದೇ ಮಹಾ ಉಪಕಾರ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಲೇಖಕ-ಓದುಗ ಇಬ್ಬರೇ ಮುಖ್ಯ.
ಜೋಗಿ

Anonymous said...

ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ.. ಜೋಗಿ, ಶ್ರೀರಾಮ್ ಇವರೆಲ್ಲ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಬರಿಯುತ್ತಿರುವುದು ಓದುಗನಾಗಿ ನನಗೂ ಖುಷಿಯ ವಿಚಾರ.. ಆದರೆ ಇವರ ಅಂಕಣಗಳನ್ನು ಓದಲು ನಾನು ಬ್ಲಾಗ್ ಸ್ಪಾಟ್ ಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಂಪದದಂತಹ (ಅಥವಾ ಅಂಥಹದ್ದೇ ಇನ್ಯಾವುದ್ದಾದರೂ) ಕನ್ನಡಿಗರೇ ನಡೆಸಿಕೊಂಡೇ ಬರುತ್ತಿರುವ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಈ ಬರವಣಿಗೆಗಳೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕರೆ ಕನ್ನಡ ಓದುಗನಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಅಂತಹ ತಾಣ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರಿಗೂ ಬೆಂಬಲ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಕಿರಿಕಿರಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಉದ್ದೇಶ ನನ್ನದಲ್ಲ..

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜೋಗಿಯವರ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.. ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಲವಲವಿಕೆ ಕೆಲಸದ ಧಾವಂತದ ಮಧ್ಯೆ ತುಸು ನಿರಾಳತೆ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದೆ.

ತಪ್ಪಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ..

suptadeepti said...

ಅನಾನಿಮಸರೇ, ನಿಮ್ಮ ತರ್ಕವೇನೋ ಕುತರ್ಕದ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ನಾವು ಓದಿದ್ದನ್ನು, ನಮಗೆ ಹಿಡಿಸಿದ್ದನ್ನು ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಏನಾಗಬೇಕು? "ಹೊಳೆ ನೀರಿಗೆ ದೊಣ್ಣೆ ನಾಯಕನ ಅಪ್ಪಣೆಯೇ?"
ಸಂಪದ, ಕನ್ನಡಸಾಹಿತ್ಯ- ಅಲ್ಲೇ ಇಂಥ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬರಬೇಕು, ವೈಯಕ್ತಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಅನ್ನೋದು ಯಾಕೇಂತ ನನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಲ್ಲಿ ಓದಲು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಏನಂತೆ? ಲಭ್ಯವಿರೋದು ಮತ್ತು ಓದುಗರು ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸೋದು ಮುಖ್ಯ ತಾನೆ?

ಮೋಹನ said...

ಒ೦ದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಚಚೆ೯?
ಸ೦ಪದ.ಕಾ೦ನಿ೦ದ ಒ೦ದು ಲಿ೦ಕ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಆಯ್ತಪ್ಪ!
ಜೋಗಿಮನೆಯೂ ಇರುತ್ತೆ. ಸ೦ಪದದಲ್ಲಿ ಒ೦ದೆಡೆ ಸ೦ಗ್ರಹವೂ ಆಗುತ್ತದೆ.

Jai said...

Dear Jogi sir Please upload daily one article. Jai

hpn said...

ಈ ಪುಟವನ್ನು ಈಗ ತಾನೆ ಪ್ಲಾನೆಟ್ ನಿಂದ ಓದಲು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.

ಸುಪ್ತದೀಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಉಳಿದವರು ಹೇಳುವುದು ನಿಜ. ಎಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು. ಸಂಪದದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಡಾಟ್ ಕಾಮ್ ನಲ್ಲಾಗಲಿ ಹಾಕಿ ಎಂದು ಫೋರ್ಸ್ ಮಾಡೋದು ಚೆಂದವಲ್ಲ.

ಜೋಗಿಮನೆ ಪ್ಲಾನೆಟ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ (http://planet.sampada.net) ಈಗಾಗಲೇ ಅಗ್ರಿಗೇಟ್ ಆಗುತ್ತಿದೆ.

ಸೂ: ಕಾಮೆಂಟು ಅನಾನಿಮಸ್ಸಾಗಿ ಹಾಕಬೇಡ್ರಿ. ಕೊನೆಗೆ ಗೂಬೆ ನನ್ನ ತಲೆ ಮೇಲೆನೆ ಕೂರಿಸಿಬಿಟ್ಟಾರು.

Anonymous said...

ಪ್ರೀತಿಯ ಜೋಗಿಯವರಿಗೆ,

ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಅಂಕಣ ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯ್ತು. ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಿನೆಮಾ ವಿಮರ್ಶೆ ಅಂಕಣಕ್ಕಾಗೇ ಭಾನುವಾರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂಥ ಬರೆದ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾವೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವು.

ಹಾಯ್ ನಲ್ಲಿ ಜಾನಕಿ ಕಾಲಂ ಯಾರು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಇದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲ " ಇದು ಆ ಜೋಗಿನೇ ಇರಬಹುದು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ " ಎಂದು ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅದು ನಿಜವೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ ವಿನಾಕಾರಣ ಬೀಗಿದ್ದೆ.
ನಿಮಗೊಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಿಮ್ಮ ಸಿನೆಮಾ ವಿಮರ್ಶೆ ಶೈಲಿ, ಜಾನಕಿ ಕಾಲಂ ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹಗಳ ಶೈಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಭಿನ್ನ. ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ನೀವು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ್ದೀರಿ??

ಕಿರಣ್, ಹೈದರಾಬಾದ್..

Mallikarjuna said...

Ruchi torsi tindi sigalla antiralri swamy. Sakat mosa!!!