ನಿನ್ನ ನೀನು ಮರೆತರೇನು ಸುಖವಿದೆ?

ನಿನ್ನಯ ತಾವರೆ ತೆರ­ನ­ಡಿ­ಗ­ಳಲಿ
ಎನ್ನ­ದೆಂಬ ಈ ತನು­ಮ­ನ­ಗ­ಳನು
ಚೆನ್ನ­ಕೇ­ಶವ ಇರಿ­ಸುತ ಒಂದು
ಬಿನ್ನಹ ಕುಸು­ಮ­ವ­ನಿದ ನೀಡಿ­ರು­ವೆನು..

ಬಹುಶಃ ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವ­ರ­ದ್ದಿ­ರ­ಬೇಕು ಈ ಪದ್ಯ. ಇದನ್ನು ಓದಿ­ದಾ­ಗೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಬಿನ್ನ­ಹ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿ­ಸು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಯಾರಾ­ದರೂ ಇದ್ದಿ­ದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾ­ಗಿತ್ತು ಅನ್ನಿ­ಸು­ತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ­ವಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಅನಾ­ಥ­ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡು­ತ್ತದೆ. ತುಂಬ ಗಾಢ­ವಾಗಿ ಯಾರನ್ನು ನಂಬ­ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಎದು­ರಾ­ಗು­ತ್ತದೆ.
ನಾಸ್ತಿ­ಕರ ಸಂಕ­ಷ್ಟ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು. ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ತುಂಬ ದೇವರು. ನಾಸ್ತಿ­ಕ­ರಿಗೆ ಹೇಳಿ­ಮಾ­ಡಿ­ಸಿದ ದೇಶ ಇದ­ಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬೀದಿಗೆ ಹೋದರೂ ಅಲ್ಲೊಂದು ದೇವ­ಸ್ಥಾನ. ಕಲೆ­ಯನ್ನೂ ಸೌಂದ­ರ್ಯ­ವನ್ನೂ ಹುಡು­ಕಿ­ಕೊಂಡು ಹೊರ­ಟ­ವನು ಕೊನೆಗೆ ತಲು­ಪು­ವುದು ದೇವ­ಸ್ಥಾ­ನಕ್ಕೇ. ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಅತ್ಯು­ತ್ತಮ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕಿ­ದ್ದರೂ ದೇವ­ಸ್ಥಾ­ನವೇ ಗತಿ. ಯಾರ­ನ್ನಾ­ದರೂ ನಂಬಿ­ಸ­ಬೇ­ಕಾ­ದರೂ ಆ ದೇವ­ರನ್ನೇ ಎಳೆದು ತರ­ಬೇಕು. `ದೇ­ವ­ರಾಣೆ ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಮಾರಾಯ' ಅಂದು­ಬಿ­ಡು­ತ್ತಾರೆ. ಈತ ದೇವ­ರನ್ನೇ ನಂಬು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಆಣೆಗೆ ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ?
ಯಾರೋ ಬರು­ತ್ತಾರೆ; ತಿರು­ಪ­ತಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದೆ ಅಂತ ಲಾಡು ಕೊಡು­ತ್ತಾರೆ. ತಿರು­ಪತಿ ತಿಮ್ಮ­ಪ್ಪ­ನಿಗೆ ಮುಡಿ­ಯನ್ನೂ ಅದು­ವ­ರೆಗೆ ಸಂಪಾ­ದಿ­ಸಿದ ದುಡ್ಡಿನ ಒಂದು ಭಾಗ­ವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟು ಬಂದಿ­ರು­ತ್ತಾರೆ. ಕೊಂಚ ಇಕ­ನಾ­ಮಿಕ್ಸು ಗೊತ್ತಿ­ದ್ದ­ವ­ನಿಗೂ ಕರ್ನಾ­ಟ­ಕದ ಸಂಪ­ತ್ತಿನ ಬಹು­ಪಾಲು ಹೋಗಿ ಸೇರು­ವುದು ಆಂಧ್ರದ ತಿರು­ಪ­ತಿಗೆ, ಮಂತ್ರಾ­ಲ­ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಮಹಾ­ರಾ­ಷ್ಟ್ರದ ಶಿರ­ಡಿಗೆ ಅನ್ನು­ವುದು ಅರ್ಥ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ.
ನಾಸ್ತಿ­ಕನ ನಿಜ­ವಾದ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ಯಾ­ವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದ ಗಳಿ­ಗೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹತ್ತಿರ ನೋವು ಹಂಚಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇವಲ ನಾಸ್ತಿ­ಕ­ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಾಡ­ಬ­ಲ್ಲದು. ಪರಮ ಆಸ್ತಿ­ಕ­ನಾ­ದ­ವನು `ನೀನೇ ಅನಾಥ ಬಂಧು, ಕಾರುಣ್ಯ ಸಿಂಧು' ಅಂತ ದೇವರ ಹತ್ತಿರ ತನ್ನ ಅಹ­ವಾಲು ಹೇಳಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬಲ್ಲ. ನಾನೇಕೆ ಪರ­ದೇಶಿ, ನಾನೇಕೆ ಬಡ­ವನೋ, ಶ್ರೀನಿಧೇ ಹರಿ­ಯೆ­ನಗೆ ನೀನಿ­ರುವ ತನಕ ಎಂದು ನೆಮ್ಮ­ದಿ­ಯಿಂದ ಇರ­ಬಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ತೀರಾ ತಲೆ­ಕೆ­ಟ್ಟರೆ ` ನಿನ್ನಂಥ ಸ್ವಾಮಿ ಎನ­ಗುಂಟು, ನಿನ­ಗಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನಂಥ ದೊರೆ ಎನ­ಗುಂಟು ನಿನ­ಗಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನಂಥ ತಂದೆ ಎನ­ಗುಂಟು ನಿನ­ಗಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ­ರಸಿ ಲಕುಮಿ ಎನ್ನ ತಾಯಿ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ತೋರೋ' ಎಂದು ಹಾಡ­ಬಲ್ಲ. ಅಲ್ಲ ಕಣಯ್ಯಾ, ನಾನು ಕಷ್ಟ­ಬಂ­ದರೆ ಬೇಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳೋ­ದಕ್ಕೆ ನೀನಿ­ದ್ದೀಯ. ನಿಂಗೇ ಕಷ್ಟ­ಬಂ­ದರೆ ಯಾರಿ­ದ್ದಾ­ರಪ್ಪಾ ಅನ್ನೋ ಲಾ ಪಾಯಿಂಟು ಹಾಕಿ ದೇವ­ರನ್ನೇ ಅನಾ­ಥ­ಪ್ರ­ಜ್ಞೆ­ಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾ­ಡುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಕಿಲಾಡಿ ದಾಸ­ರಿ­ದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗಮ­ನಿ­ಸ­ಬೇ­ಕಾದ್ದು ಇಷ್ಟು; ನಿನ್ನಂಥ ಸ್ವಾಮಿ ಎನ­ಗುಂಟು ಅಂತ ಈ ದಾಸರು ನಂಬಿ­ದ್ದಾರೆ.
ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ದಾಸ­ನಾ­ಗ­ಬೇಕು ಅನ್ನಿ­ಸು­ತ್ತದೆ. ಒಡೆ­ಯ­ನಾ­ಗು­ವು­ದ­ಕ್ಕಿಂತ ದಾಸ­ನಾ­ಗು­ವುದೇ ಸುಖ. ದಾಸ­ನಾ­ದರೆ ಒಡೆ­ಯ­ನೊಬ್ಬ ಹೇಳಿದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ­ಕೊಂಡು ಇದ್ದ­ರಾ­ಯಿತು. ಅದೇ ಒಡೆ­ಯ­ನಾ­ದರೆ ಎಲ್ಲರ ಕೆಲ­ಸ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಮಾಡ­ಬೇಕು. ಈ ಹರಿ­ದಾ­ಸರು ಸಾಮಾ­ನ್ಯ­ರೇ­ನಲ್ಲ. ದಾಸ­ದಾ­ಸರ ಮನೆಯ ದಾಸಾ­ನು­ದಾಸ ಅಂತ ತಮ್ಮನ್ನು ಕರೆ­ದು­ಕೊ­ಳ್ಳುವ ನೆಪ­ದಲ್ಲಿ, ದೇವ­ರನ್ನೇ ಭಕ್ತರ ಮನೆಯ ದಾಸ­ರ­ನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ­ದ್ದಾರೆ. ದೇವರು ಭಕ್ತಿ­ಯಿಂದ ಕೇಳಿ­ದರೆ ಏನು ಬೇಕಾ­ದರೂ ಮಾಡು­ತ್ತಾ­ನಂತೆ. ಅಂಥ ಭಕ್ತರು ಸಹಸ್ರ ಸಹಸ್ರ ಸಂಖ್ಯೆ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದರೆ ದೇವರ ಗತಿ­ಯೇ­ನಾ­ಗ­ಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಈ ಭಕ್ತ­ದಾ­ಸರ ಬೇಡಿ­ಕೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಪೂರೈ­ಸುತ್ತಾ ಅವನ ಆಯು­ಷ್ಯವೇ ಮುಗಿ­ದು­ಹೋ­ಗ­ಬೇಕು. ಅದೃ­ಷ್ಟ­ವ­ಶಾ್ ದೇವ­ರಿಗೆ ಆಯುಷ್ಯ ನಿಗ­ದಿ­ಯಾ­ಗಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.
ಮೊನ್ನೆ ಯಾರೋ ದೊಡ್ಡ ದನಿ­ಯಲ್ಲಿ ಹಾಡು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು; ಬಾಗಿ­ಲನು ತೆರೆದು ಸೇವೆ­ಯನು ಕೊಡೋ ಹರಿಯೇ. ಬಾಗಿ­ಲನ್ನೂ ಅವನೇ ತೆರೆ­ಯ­ಬೇಕು, ಸೇವೆ­ಯನ್ನೂ ಅವನೇ ಕೊಡ­ಬೇಕು ಎಂದರೆ ಹೇಗೆ? ಇದನ್ನೆ ಮುಂದಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂಡು ಇನ್ಯಾರೋ ಉಡು­ಪಿ­ಯಲ್ಲಿ ಕನ­ಕನ ಕಿಂಡಿ ಮೊದಲೇ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕಿಂಡಿ­ಯಿ­ಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿ­ದ್ದರೆ ಆ ಕಿಂಡಿ­ಗೊಂದು ಬಾಗಿಲು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿ­ದ್ದರೆ ಕನ­ಕ­ದಾ­ಸರು ಬಾಗಿ­ಲನು ತೆರೆದು ಅಂತ ಯಾಕೆ ಹಾಡು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು. ಅವರು `ಗೋ­ಡೆ­ಯನು ಒಡೆದು ಸೇವೆ­ಯನು ಕೊಡೋ ಹರಿಯೇ' ಅಂತ ಹಾಡ­ಬೇ­ಕಿ­ತ್ತಲ್ಲ ಅಂತ ವಾದಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು. ಅದ­ರಲ್ಲೂ ಒಂಥ­ರದ ತರ್ಕ­ಬ­ದ್ಧ­ತೆ­ಯಿದೆ ಅಲ್ವೇ?
ಇನ್ನೊಂದು ಥರದ ಸಂವಾ­ದಿ­ಗ­ಳಿ­ದ್ದಾರೆ. ಅವ­ರದು ದೇವರ ಹತ್ತಿ­ರವೂ ಉಲ್ಟಾ ಥಿಯರಿ; ಕರು­ಣಾ­ಕರ ನೀನೆಂ­ಬು­ವು­ದ್ಯಾ­ತಕೋ ಭರ­ವಸೆ ಇಲ್ಲೆ­ನೆಗೆ. ಕರು­ಣಾ­ಕರ ನೀನಾ­ದರೆ ಈಗಲೇ ಕರ­ಪಿ­ಡಿ­ದೆ­ನ್ನನು ನೀ ಕಾಯೋ. ಈ ಥರದ ಅವ­ಸ­ರ­ದ­ವ­ರನ್ನು ಕಂಡು ಮತ್ತೊಂ­ದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಬೇರೆ ಥರದ ವಾದ ಶುರು­ಮಾ­ಡಿ­ದರು; ತಲ್ಲ­ಣಿ­ಸ­ದಿರು ಕಂಡ್ಯ ತಾಳು ಮನವೆ. ಎಲ್ಲ­ರನು ಸಲ­ಹು­ವನು, ಇದಕೆ ಸಂಶ­ಯ­ವಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಇವ­ರೆಲ್ಲ ದೇವ­ರನ್ನು ವರ್ಣಿ­ಸು­ವು­ದನ್ನು ಕಂಡರೆ ದೇವ­ರಾ­ಗು­ವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ ಅಂತ ಯಾರಿ­ಗಾ­ದರೂ ಅನ್ನಿ­ಸದೇ ಇರ­ಲಿ­ಕ್ಕಿಲ್ಲ; ಕಲ್ಲಿ­ನಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ತಾ ಕೂಗುವ ಕಪ್ಪೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ­ಗ­ಲ್ಲಿಗೆ ಆಹಾರ ಇತ್ತ­ವರು ಯಾರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ; ದೇವರು. ಒಂಥರ ಪತ್ರ­ಕ­ರ್ತರು ಮತ್ತು ಪೊಲೀ್ ಡಿಪಾ­ರ್‌­ಮೆಂ­ಟಿನ ಕೆಲಸ ದೇವ­ರದು. ಪರ­ಮ­ಪ­ದ­ದೊ­ಳಗೆ ವಿಷ­ಧ­ರನ ತಲ್ಪ­ದ­ಲಿ ಸಿರಿ­ಸ­ಹಿತ ಕ್ಪೀರ­ವಾ­ರಿ­ಧಿ­ಯೊ­ಳಿ­ರ­ಲು­­ಕ­ರಿ­ರಾಜ ಕಷ್ಟ­ದಲಿ ಆದಿ­ಮೂಲಾ ಎಂದು­­ಕ­ರೆ­ಯ­ಲಾ­ಕ್ಪಣ ಬಂದು ಒದ­ಗಿ­ದೆಯೋ ನದ­ಹ­ರಿ­ಯೆ­ ಎನ್ನು­ತ್ತಲೇ ಸಮ­ಯಾ­ಸ­ಮ­ಯ­ವುಂಟೆ ಭಕ್ತ­ವ­ತ್ಸಲ ನಿನಗೆ ಅನ್ನು­ತ್ತಾರೆ ದಾಸರು. ದೇವರು ಒಂಥರ ಎಟಿಎಂ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಎನಿ ಟೈ್ ಮ್ಯಾ್! ಭಕ್ತ­ವ­ತ್ಸ­ಲ­ನೆಂಬ ಬಿರುದು ಪೊತ್ತ­ಮೇಲೆ ಭಕ್ತ­ರಾ­ಧೀ­ನ­ನಾ­ಗಿ­ರ­ಬೇ­ಡವೇ ಸಾ್!
ಇನ್ನೊಂದು ತಮಾಷೆ ಕೇಳಿ; ಇನ್ಫೋ­ಸಿ­್­ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡು­ವ­ವ­ರನ್ನು ಕಂಡ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆ­ನಿಯ ಮಂದಿ ಮೆಚ್ಚಿ, ಬೆರ­ಗಾ­ಗು­ವು­ದಿತ್ತು. ಅಂಥ ಕೆಲಸ ನಮಗೂ ಸಿಗ­ಬಾ­ರದೇ ಅನ್ನು­ವು­ದಿತ್ತು. ಅಂಥ ಕಲ್ಪ­ನೆ­ಯನ್ನು ದೇವ­ರಿಗೂ ಅನ್ವ­ಯಿ­ಸಿ­ದರೆ?
`ಏನು ಧನ್ಯಳೋ ಲಕುಮಿ, ಎಂಥ ಮಾನ್ಯ­ಳೋ ಸಾನು­ರಾ­ಗ­ದಿಂದ ಹರಿಯ ತಾನೇ ಸೇವೆ ಮಾಡು­ತಿ­ಹ­ಳು­ ಸಾನು­ರಾ­ಗ­ದಿಂದ, ವಿತ್ ಲವ್ ಸೇವೆ ಮಾಡು­ವುದೇ ಧನ್ಯ­ತೆಯೇ ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ?
**­*­**
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ತಮಾ­ಷೆ­ಯ­ನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ನಾಸ್ತಿ­ಕರ ಕಷ್ಟ­ಗ­ಳನ್ನು ಯೋಚಿ­ಸೋಣ. ನಮಗೆ ನಂಬು­ವು­ದಕ್ಕೆ ದೇವ­ರಿಲ್ಲ. ಮನು­ಷ್ಯರು ಈ ದೇವರ ಹಾಗೆ ಕರೆದ ತಕ್ಪಣ ಬಂದೊ­ದ­ಗು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಎಂಥ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆ­ಯ­ನಿಗೂ ಸಮ­ಯಾ­ಸ­ಮಯ ಇದ್ದೇ ಇರು­ತ್ತದೆ. ಕಟ್ಟಿ­ಕೊಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಕೂಡ ಸಾನು­ರಾ­ಗ­ದಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡು­ತ್ತಾಳೆ ಅಂತ ನಿರೀ­ಕ್ಪಿ­ಸಿ­ದರೆ ಅಂಥ­ವ­ರನ್ನು ಎಂಸೀ­ಪಿ­ಗಳು ಅನ್ನು­ತ್ತಾರೆ ಮಹಿ­ಳಾ­ವಾ­ದಿ­ಗಳು.
ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ನಾಸ್ತಿ­ಕರು ಯಾರನ್ನು ನೆಚ್ಚಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇಕು? ಕರೆಂಟು ಹೋದ ನಡು­ರಾ­ತ್ರಿ­ಯಲ್ಲಿ ಧಿಗ್ಗ­ನೆದ್ದು ಕೂತಾಗ, ದಾರಿಯ ತೋರೋ ಗೋಪಾಲ ಎಂದು ಯಾರನ್ನು ಕೇಳ­ಬೇಕು? ಟೀವಿ­ಯ­ಲ್ಲೊಂದು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಕಾರ್ಯ­ಕ್ರಮ ಬಂದಾಗ `ಬಂ­ದ­ದ್ದೆಲ್ಲ ಬರಲಿ, ಗೋವಿಂ­ದನ ದಯೆ ನನ­ಗಿ­ರಲಿ' ಎಂದು ಯಾವ ಗೋವಿಂ­ದ­ನನ್ನು ನೆನೆ­ಯ­ಬೇಕು?
ನಾಸ್ತಿ­ಕರ ಕಷ್ಟ ಒಂದೆ­ರ­ಡಲ್ಲ. ಅವ­ರಿಗೆ ತಕ್ಪಣ ಬೇಕಾ­ಗಿ­ರು­ವುದು ನಂಬು­ವು­ದ­ಕ್ಕೊಬ್ಬ ದೇವರು. ಯಾರೂ ನಂಬದ, ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬದ ನಿಜದ ದೇವರು!
ಮತ್ತೆ ಮಾಸ್ತಿ­ಯ­ವರ ಹಾಡಿ­ನತ್ತ ಮರ­ಳಿ­ದರೆ ಮತ್ತೆ­ರಡು ಸಾಲು ಹೀಗಿದೆ;
ಬಿನ್ನ­ಹ­ವಿದು ನಿನ್ನ­ಡಿ­ಗ­ಳ­ಲಿ­ರಲಿ
ಎನ್ನಯ ತನು­ಮನ ನಿನ್ನ ಅರಿ­ಯಲಿ
ಎನ್ನದು ಎನ್ನು­ವು­ದೆ­ಲ್ಲವು ಸಂತತ
ಚೆನ್ನ­ಕೇ­ಶವ ನಿನ್ನೊಳು ನಿಲಲಿ.