Friday, July 13, 2007

ಹುತ್ತಗಟ್ಟದೆ ಚಿತ್ತ ಮತ್ತೆ ಕೆತ್ತೀತೇನು...

ಅವ್ಯ­ಕ್ತಾ­ದೀನಿ ಭೂತಾನಿ
ವ್ಯಕ್ತ­ಮ­ಧ್ಯಾನಿ ಭಾರ­ತ
ಅವ್ಯ­ಕ್ತ­ನಿ­ಧ­ನಾ­ನ್ಯೇವ
ತತ್ರ ಕಾ ಪರಿ­ದೇ­ವ­ನಾ­

ತುಂಬ ಬಳ­ಕೆ­ಯಾದ, ನಮ್ಮ ಜೀವ­ನದ ನಶ್ವ­ರ­ತೆ­ಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢ­ವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಶ್ಲೋಕ ಇದು. ಇದು ಅನೇಕ ಲೇಖ­ಕರ ಕೃತಿ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗಿವೆ. ಅಡಿ­ಗರ `ಶ್ರೀ­ರಾಮ ನವ­ಮಿಯ ದಿವಸ' ಕವಿ­ತೆ­ಯಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ದಟ್ಟ ರೂಪ­ಕ­ವಾಗಿ ಬರು­ತ್ತದೆ;

ಶ್ರೀರಾ­ಮ­ನ­ವ­ಮಿಯ ದಿವಸ ರಾಮ­ನಾ­ಮಾ­ಮೃ­ತವೆ
ಪಾನಕ, ಪನಿ­ವಾರ, ಕೋಸಂ­ಬರಿ;
ಕರ­ಬೂಜ ಸಿದ್ದೋ­ಟು­ಗಳ ಹೋಳು, ಸೀಕ­ರಣೆ:
ವ್ಯಕ್ತ­ಮ­ಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು­ರಿವ ಶಬರಿ.

ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ವ್ಯಕ್ತ­ಮ­ಧ್ಯ­ವನ್ನು ಅಡಿ­ಗರು ಭಗ­ವ­ದ್ಗೀ­ತೆ­ಯಿಂ­ದಲೇ ಎತ್ತಿ­ಕೊಂ­ಡದ್ದು. ಆದರೆ,ಉಮರ್ ಖಯ್ಯಾಮ ಭಗ­ವ­ದ್ಗೀ­ತೆ­ಯನ್ನು ಓದಿ­ದ್ದಾನೆ ಅನ್ನು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪುರಾ­ವೆಯೂ ಇಲ್ಲ. 1048ರಲ್ಲಿ ಆತ ಪರ್ಶಿ­ಯಾ­ದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ­ದ­ವನು. ಅವನು ತನ್ನ ರುಬಾ­ಯಿ­ಯೊಂ­ದ­ರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾನೆ;

There was the door to which I found no key;
There was a veil through which I might not see:
Some little talk awhile of me and Thee
There was- and then no more of Thee and Me.

ಇದನ್ನು ಡಿವಿಜಿ ಅನು­ವಾ­ದಿ­ಸಿ­ರು­ವುದು ಹೀಗೆ;

ಹಿಂದೊಂದು ಬಾಗಿಲ್, ಆ ಬೀಗಕ್ಕೆ ಕೈಯಿಲ್ಲ;
ಮುಂದೊಂದು ತೆರೆ. ಅದ­ನೆತ್ತಿ ನೋಡ­ಲ­ಳ­ವಲ್ಲ:
ಈ ಎಡೆ­ಯೊ­ಳೊಂ­ದೆ­ರೆಡು ದಿನ ನೀನು ನಾನೆಂದು
ಹರ­ಟು­ವೆವು; ಬಳಿ­ಕಿಲ್ಲ ನೀನು ನಾನು­ಗಳು.

ಅವ್ಯಕ್ತ ಆದ್ಯಂ­ತದ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತ­ಮ­ಧ್ಯದ ಕಲ್ಪನೆ ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ಭರ­ತ­ಖಂ­ಡ­ಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿ­ತ­ವಲ್ಲ ಎಂದಂ­ತಾ­ಯಿ­ತಲ್ಲ. ಮತ್ತೀಗ ಕೃಷ್ಣ ಏನ­ನ್ನು­ತ್ತಾನೆ ಕೇಳೋಣ.
ಆತ್ಮನು ಅವಿ­ನಾಶಿ. ಆದ್ದ­ರಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿ­ಗಳ ವಿಚಾ­ರ­ದಲ್ಲೂ ಶೋಕಿ­ಸು­ವುದು ಸರಿ­ಯಲ್ಲ ಎಂದು ಉಪ­ದೇ­ಶಿ­ಸು­ತ್ತಲೇ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಆಡು­ತ್ತಾನೆ;
ಕ್ಪತ್ರಿ­ಯ­ನಿಗೆ ಧರ್ಮ­ಯು­ದ್ಧ­ಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತ­ಮ­ವಾ­ದದ್ದು ಬೇರೊಂ­ದಿಲ್ಲ. ಈ ಯುದ್ಧ ತಾನಾ­ಗಿಯೇ ಬಂದಿದೆ. ಇಚ್ಛಿ­ಸದೇ ಬಂದಿದೆ. ನಿನ­ಗಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗ ಬಾಗಿ­ಲನ್ನು ತೆರೆ­ಯುವ ಈ ಯುದ್ಧ ಕೇವಲ ಭಾಗ್ಯ­ಶಾ­ಲಿ­ಗ­ಳಿ­ಗಷ್ಟೇ ಒದ­ಗಿ­ಬ­ರು­ತ್ತದೆ. ಈ ಧರ್ಮ­ಯುದ್ಧ­ವನ್ನು ನೀನು ಮಾಡ­ದಿ­ದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿ ಹಾಳಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ನೀನು ಪಾಪ­ವನ್ನು ಗಳಿ­ಸು­ತ್ತೀಯ. ಜನರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಡಿ ಎಂದು ಕರೆ­ಯು­ತ್ತಾರೆ. ಆಗ, ಸಂಭಾ­ವಿ­ತಸ್ಯ ಚಾಕೀರ್ತಿಃ ಮರ­ಣಾ­ದ­ತಿ­ರಿ­ಚ್ಯ­ತೇ­- ಸಂಭಾ­ವಿ­ತ­ರಿಗೆ ಅವ­ಮಾ­ನ­ಕ್ಕಿಂತ ಸಾವೇ ಮೇಲು. ನೀನು ಹೆದರಿ ಯುದ್ಧ­ಸ್ಥಾ­ನ­ದಿಂದ ಓಡಿ­ಹೋದೆ ಎಂದು ಶೂರರು ಎಣಿ­ಸು­ತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಶೌರ್ಯ­ವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ­ದ­ವರೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಲಘು­ವಾಗಿ ಕಾಣು­ತ್ತಾರೆ.
ಭಗ­ವ­ದ್ಗೀತೆ ಹತ್ತಿ­ರ­ವಾ­ಗು­ವುದು ಇಲ್ಲೇ. ಅದು ಎರಡು ನೆಲೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ­ನಿ­ರ್ವ­ಹಿ­ಸು­ತ್ತದೆ. ಏಕ­ಕಾ­ಲಕ್ಕೆ ಐಹಿ­ಕ­ವನ್ನೂ ಪಾರ­ಮಾ­ರ್ಥಿ­ಕ­ವನ್ನೂ ಬೋ­ಸು­ತ್ತದೆ. ಹಾಗ­ಲ್ಲ­ದಿ­ದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಲಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೊರ­ಡು­ತ್ತದೆ. ಆತ್ಮದ ಅವಿ­ನಾ­ಶಿ­ತ್ವ­ದಿಂದ ಅರ್ಜು­ನ­ನಿಗೆ ಕನ್ವಿನ್ಸ್ ಆಗ­ಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾ­ದ­ವ­ನಂತೆ ಕೃಷ್ಣ ಅಲ್ಲಿಂದ ಥಟ್ಟನೆ ಜನ­ಸಾ­ಮಾ­ನ್ಯ­ರಂತೆ ಮಾತಿಗೆ ತೊಡ­ಗು­ತ್ತಾನೆ.
ನಿನ್ನ ಸಾಮ­ರ್ಥ್ಯ­ವನ್ನು ಹಳಿ­ಯುತ್ತಾ ಜನ ಆಡ­ಬಾ­ರದ ಮಾತಾ­ಡು­ತ್ತಾರೆ. ಇದ­ಕ್ಕಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ವೇದ­ನೆ­ಯುಂಟು ಮಾಡು­ವಂ­ಥದ್ದು ಮತ್ತೇ­ನಿದೆ? ಯುದ್ಧ­ದಲ್ಲಿ ಸತ್ತರೆ ವೀರ­ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರುತ್ತಿ, ಗೆದ್ದರೆ ರಾಜ್ಯ­ಯೋಗ ನಿನ್ನ­ದಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಆದ್ದ­ರಿಂದ ; ಯುದ್ಧಾಯ ಕೃತ­ನಿ­ಶ್ಚಯಃ.
`ಏ­ನಾ­ಗುತ್ತೋ ಆಗ್ಲಿ. ನಾನಿದ್ದೀನಿ ಕಣೋ..ಜಮಾಯಿಸೋ ಮಚ್ಚಾ' ಎನ್ನುವ ಗೆಳೆ­ಯ­ನಂತೆ ಕೃಷ್ಣ ಪುಸ­ಲಾ­ಯಿ­ಸು­ವು­ದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಗು ಬರು­ತ್ತದೆ. ಹೇಗಾ­ದರೂ ಮಾಡಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಅರ್ಜು­ನ­ನನ್ನು ಎಳೆದು ತರ­ಬೇಕು ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇ­ಶ­ದಿಂದ ಅರ್ಥ­ವಿ­ಲ್ಲದ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಾದ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣ ಮುಂದಿ­ಡು­ತ್ತಾನೆ.

ಸುಖ­ದುಃಖೇ ಸಮೇ ಕೃತ್ವಾ
ಲಾಭಾ­ಲಾಭೌ ಜಯಾ­ಜ­ಯೌ
ತತೋ ಯುದ್ಧಾಯ ಯುಜ್ಯಸ್ವ
ನೈವಂ ಪಾಪ­ಮ­ವಾ­ಪ್ಸ­ಸಿ­

ಸುಖ­ದುಃಖ, ಲಾಭ­ನಷ್ಟ ಮತ್ತು ಸೋಲು­ಗೆ­ಲು­ವು­ಗ­ಳನ್ನು ಸಮ­ನಾಗಿ ಕಂಡು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ­್ಧ­ನಾಗು. ಆಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಪಾಪ ಮೆತ್ತಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವು­ದಿಲ್ಲ ಅನ್ನು­ತ್ತಾನೆ ಕೃಷ್ಣ. ಸೋಲು­ಗೆ­ಲುವು ಮುಖ್ಯ­ವಲ್ಲ, ಭಾಗ­ವ­ಹಿ­ಸು­ವು­ದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ತೀರಾ ಸವ­ಕ­ಲಾದ ಹೇಳಿ­ಕೆ­ಯಂತೆ ಇದು ಇವತ್ತು ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿ­ಕೊಂ­ಡರೆ ಅರ್ಜು­ನ­ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಗೆಲ್ಲು­ವಂತೆ ಮಾಡ­ಬೇಕು ಅನ್ನು­ವುದು ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಆತ್ಮ­ವಿ­ಶ್ವಾ­ಸ­ದಿಂ­ದಲೇ ಈ ಮಾತು­ಗ­ಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಆಡು­ತ್ತಾನೆ.
ಇವಿಷ್ಟೂ ಮಾತು ಸಾಂಖ್ಯ­ಯೋ­ಗ­ದಲ್ಲಿ ಬರು­ತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿಂ­ದಾ­ಚೆಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನ ಕಂಡು ಕೇಳ­ರಿ­ಯದ ಮಾತು­ಗಳ ಮೂಲಕ ಅವ­ನನ್ನು ಬದ­ಲಾ­ಯಿ­ಸು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿ­ಸು­ತ್ತಾನೆ. ಆತ ಹೇಳು­ತ್ತಾನೆ. ಇದು­ವ­ರೆಗೆ ನಾನು ಬೋ­ಧಿಸಿ­ರು­ವುದು ಸಾಂಖ್ಯ­ವನ್ನು ಕುರಿತ ವಿವೇಕ. ಈಗ ಯೋಗದ ಕುರಿತು ಹೇಳು­ತ್ತೇನೆ. ಈ ರಹ­ಸ್ಯ­ವನ್ನು ತಿಳಿ­ಯುವ ಮೂಲಕ ನೀನು ಕರ್ಮದ ಕಟ್ಟನ್ನು ಕಳ­ಚಿ­ಕೊ­ಳ್ಳುತ್ತಿ. ಈ ಯೋಗ­ಭ್ಯಾ­ಸ­ದಿಂದ ನಷ್ಟ­ವೇನೂ ಆಗು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಅದ­ರಲ್ಲಿ ಏನೊಂದು ಹಾನಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ­ದರೂ ಅದು ದೊಡ್ಡ ಭಯ­ದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪಾರು ಮಾಡು­ತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣ ಕಸ್ತೂರಿ ಮಾತ್ರೆ ಮಾರು­ವ­ವನ ಧಾಟಿ­ಯಲ್ಲಿ ಹೇಳು­ತ್ತಾನೆ. ಭಗ­ವ­ದ್ಗೀ­ತೆಗೆ ಈ ಓಲೈ­ಸುವ ಧಾಟಿ ಬೇಕಿತ್ತೇ ಎಂದು ಅನೇಕ ಸಾರಿ ಅನು­ಮಾನ ಮೂಡು­ತ್ತದೆ.
ಇದ್ದ­ಕ್ಕಿ­ದ್ದಂತೆ ವೇದಾ­ಚ­ರ­ಣೆ­ಗಳ ಕುರಿತ ಟೀಕೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತದೆ. ಅವಿ­ವೇ­ಕಿ­ಗಳು ವೇದ­ಗ­ಳ­ಲ್ಲಿನ ಕರ್ಮ­ಭಾ­ಗ­ವನ್ನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಪ್ರಶಂ­ಸಿ­ಸು­ತ್ತಾರೆ. ಸ್ವರ್ಗ­ವನ್ನು ಗುರಿ­ಯಾ­ಗಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂಡು ಆಶೆ­ಗ­ಳಿಂದ ತುಂಬಿ­ದ­ವ­ರಾಗಿ ಕರ್ಮ­ಗ­ಳಿಗೆ ಪ್ರತಿ­ಫಲ ಅಪೇ­ಕ್ಪಿ­ಸುತ್ತಾ ವಿವಿಧ ಕಾರ್ಯ­ಗ­ಳನ್ನು ಮಾಡು­ತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಆಸ­ಕ್ತಿ­ಯೇ­ನಿ­ದ್ದರೂ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಂಪ­ತ್ತಿ­ನಲ್ಲಿ. ಆದ್ದ­ರಿಂದ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರ­ವಾ­ಗಿ­ರು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವ­ರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗದ ಆಶೆ­ಯಿಂದ ಕರ್ಮಾ­ಸ­ಕ್ತ­ರಾ­ಗು­ತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಜರೆ­ಯುವ ಕೃಷ್ಣ, ಇದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅರ್ಜು­ನ­ನಿಗೇ ಸ್ವರ್ಗದ ಆಮಿಷ ಒಡ್ಡಿ­ರು­ತ್ತಾನೆ ಅನ್ನು­ವು­ದನ್ನು ಗಮ­ನಿಸಿ;
ಹತೋ ವಾ ಪ್ರಾಪ್ಸ್ಯಸಿ ಸ್ವರ್ಗ್.. ಸತ್ತರೆ ಸ್ವರ್ಗ ಸೇರು­ತ್ತೀಯೆ ಎಂದ­ವನ ಬಾಯಲ್ಲೇ ಕಾಮಾ­ತ್ಮಾನಃ ಸ್ವರ್ಗ­ಪರಾ ಜನ್ಮ­ಕ­ರ್ಮ­ಫ­ಲ­ಪ್ರ­ದಾ್.. ಎಂಬ ಮಾತೂ ಬರು­ತ್ತದೆ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದು ಸತ್ಯ? ಯಾವುದು ಮಿಥ್ಯ?
ಅಥವಾ ಎರಡೂ ಮಾತು­ಗ­ಳನ್ನೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ contextನಲ್ಲಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂಡು ನೋಡ­ಬೇಕೇ?

11 comments:

Anonymous said...

ರಾಮಾಯಣ ಬಲು ಬೋರು. ಆದರೆ ಮಹಾಭಾರತ ವರ್ಣರಂಜಿತ. ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಾದರೋ ಎಲ್ಲರೂ `ದೇವತೆ'ಗಳ ಥರ. ಅದರೆ ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರಂತೆ...!
ಕೃಷ್ಣನ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಮಾತನ್ನು ಕಸ್ತೂರಿ ಮಾತ್ರೆ ಮಾರುವವನಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದ್ದು ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ದೇವರು ಇರೋದೇ ನಮ್ಮ ಥರ. ಸುಮ್ ಸುಮ್ಮನೇ ಆತನಿಗೆ ದೈವೀ ಹಾಗೂ ಪಾಶವೀ ಶಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಷ್ಟೇ.
ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, `ಭಗವದ್ಗೀತೆ'ಯನ್ನು ಇಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.
- ಆತೀಪಿ

srvshankar@yahoo.com said...

I am sorry to say that Jogi wrote this piece with out "Hutta Kattade chitta".
It brings together all the impressive quotes from various sources (easy to do) and presents it trying to make a "chamak" out of it. The subject and the surfacial thoughts pretends deep thinking. Adga's poem is quoted with out applying poetic understanding.
"Vyaktha Madhya" is qualitfied by "Uriva Shabhari" in the poem and it is suggesting the passionate involvement in living for a cause. Jogi is missing that part of passionate involvement suggested by Adiga which ultimately in the poems creates stregth to do the penance of involvement to reach that level of concentration.... which is Huttakattuva Chitta as a passion to pursuit knolwdge and Jnana and creative process as part of mission of life.
S.R.Vijayshankar

Anonymous said...

ವಿಜಯಶಂಕರ್ ಮಾತು ನಿಜ,
ಆದರೆ, ನಾನು ಅಡಿಗರ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಲು ಹೊರಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ವಿಮರ್ಶೆಯೂ ಇದಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಮಧ್ಯ ಅನ್ನುವುದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅದನ್ನು ಒಂದು ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ.
ನಿಮ್ಮ ವಿವರಣೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅಡಿಗರ ರಾಮನವಮಿಯ ದಿವಸ ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರವಾಗಿ ಬರೆದುಕೊಡುತ್ತೀರಾ, ಪ್ಲೀಸ್. ನನಗೂ ಆ ಕವಿತೆಯ ಆಳ ಅಗಲಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಆಶೆ.
ಪ್ಲೀಸ್, ವಿಜಯಶಂಕರ್.

-ಜೋಗಿ

srvshankar@yahoo.com said...

Jogi,
Sorry for using English. I will learn the use of Kannada software soon.
You are really good in throwing the ball back to my court.
I was trying to provoke you to write more and in depth on Adiga.
Now you have tempted me to write on Adiga.
I am working on my next book "Odanaata" a collection of 26 pen pictures.
Soon after that I will take this assignment given by you.
S.R.Vijayashankar

Anonymous said...

ಹುತ್ತ ಕಟ್ಟದೆಯು ಕೆತ್ತಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅರ್ಜುನ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಯಲೇಬೇಕಾಯಿತು... ಅದು ಜೀವನ.
- ಶ್ರೀ

Anonymous said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Anonymous said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Anonymous said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Anonymous said...

ಗೆಳೆಯರೇ,
ನಾವೇಕೆ ಜಗಳಗಂಟರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಂದನೆ, ಟೀಕೆ, ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬೇಡ. ಅಂಥದ್ದೇ ನಡೆಯುವುದಾದರೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ಸೆಕ್ಷನ್ನನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಅದೂ ತಪ್ಪೆನಿಸಿದರೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡೋಣ. ಯಾರನ್ನೋ ಬೈಯುವುದಕ್ಕೆ ಯಾರ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟನ್ನೋ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಯಾರದೋ ಮಾನಹಾನಿಗೆ ಗೋಡೆ ಬರಹ ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಅಂಥ 3 ಕಾಮೆಂಟುಗಳು ಕಸದಬುಟ್ಟಿ ಸೇರಿವೆ.
-ಜೋಗಿ

ಸುಪ್ರೀತ್.ಕೆ.ಎಸ್. said...

ಸರ್,
ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಂದನೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಕಿತ್ತುಹಾಕಿ. ಆದರೆ ಬ್ಲಾಗ್ ನಿಲ್ಲಿಸುವ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಮಾತನಾಡಬೇಡಿ... ಪ್ಲೀಸ್

jayarama said...

edeega nijavaada sanskrathika samvaada.....