ಕನ್ನಡಿ ಒಳಗೆ ಗಳಗನಾಥರಿರಲಿಲ್ಲ...

ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಬೆಚ್ಚಿ­ಬಿ­ದ್ದರು!
ಯಾವ­ತ್ತಿನ ಹಾಗೆ ಕನ್ನ­ಡಿಯ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರಿಗೆ ಕನ್ನ­ಡಿ­ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ­ಬಿಂಬ ಕಾಣಿ­ಸ­ಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾ­ಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಹೊಸ­ಕಿ­ಕೊಂಡು ನೋಡಿ­ದರು. ಆದರೂ ಪ್ರತಿ­ಬಿಂಬ ಕಾಣಿ­ಸ­ಲಿಲ್ಲ. ಗಾಬ­ರಿ­ಯಿಂದ ಕಿಟ­ಕಿ­ಯಾಚೆ ನೋಡಿ­ದರು. ಹೊರಗೆ ದೂರ­ದಲ್ಲಿ ಸ್ವಸ್ಥ ನಿಂತ ಗುಡ್ಡ, ಅದರ ತುತ್ತ­ತು­ದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹಂಗಿ­ಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆದ ತಾಳೆ­ಮರ, ಅದರ ಬುಡ­ದಲ್ಲಿ ಚೌಡೇ­ಶ್ವ­ರಿಯ ಗುಡಿ, ಬೆಟ್ಟದ ತಡಿ­ಯಲ್ಲಿ ನಸು­ಕಂ­ದು­ಬ­ಣ್ಣದ ಹೂಮು­ಡಿದ ರೆಂಜೆ ಮರ, ಅದರ ಬುಡ­ದಲ್ಲಿ ಹರಿ­ಯು­ತ್ತಿ­ರುವ ಹೆಸ­ರಿ­ಲ್ಲದ ಹಳ್ಳ... ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟ­ವಾಗಿ ಕಾಣಿ­ಸಿತು.
ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡಿ ನೋಡಿ­ಕೊಂ­ಡರು. ಕನ್ನಡಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು;ಕ­ನ್ನ­ಡಿ­ಯೊ­ಳಗೆ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಎಡ­ವನ್ನು ಬಲ­ಮಾಡಿ, ಬಲ­ವನ್ನು ಎಡ­ಮಾಡಿ ತೋರಿ­ಸುವ ಕನ್ನಡಿ ಆವತ್ತು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ನಿಂತೇ ಇಲ್ಲ­ವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನಿರ್ಲಿ­ಪ್ತ­ವಾ­ಗಿ­ದ್ದೇಕೆ ಅನ್ನು­ವುದು ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರನ್ನು ಕಾಡ­ತೊ­ಡ­ಗಿತು. ಕೈಯೆ­ತ್ತಿ­ದ್ದರು, ಹೆಗ­ಲಿಗೆ ಹಾಕಿ­ಕೊಂ­ಡಿದ್ದ ಬೈರಾ­ಸನ್ನು ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ಹಿಡಿ­ದರು, ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಕನ್ನ­ಡಿ­ಯಲ್ಲಿ ಬೇರೇ­ನಾ­ದರೂ ಕಾಣು­ತ್ತದಾ ನೋಡಿ­ದರು.
ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರೊ­ಬ್ಬ­ರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕನ್ನಡಿ, ಎಲ್ಲ­ವನ್ನೂ ಪ್ರತಿ­ಫ­ಲಿ­ಸು­ತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಗಿ­ದಾಗ ಹೆಂಚು ಹೊದೆ­ಸಿದ ಮಾಡು, ವಾರೆ­ಯಾಗಿ ನೋಡಿ­ದಾಗ ಮೂಲೆ­ಯ­ಲ್ಲಿದ್ದ ಮಂಚ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟ­ವಾಗಿ ಕಾಣು­ತ್ತಿತ್ತು. ಕನ್ನಡಿ ಯಾಕೋ ತನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿ­ದಿ­ಡಲು ಹಿಂಜ­ರಿ­ಯು­ತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರಿಗೆ ಅವ­ಮಾ­ನ­ವಾ­ಯಿತು.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ತಾನೇನು ಮಾಡಿ­ದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತೇ ಯೋಚಿ­ಸ­ತೊ­ಡ­ಗಿ­ದರು. ಒಳಗೆ ಹೆಂಡತಿ ಅಡು­ಗೆಯ ಸಿದ್ಧ­ತೆ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದ­ವಳು ಮೂರ­ನೆಯ ಮಗ­ಳಿಗೆ ದಬ­ದಬ ಬಡಿ­ಯು­ತ್ತಿ­ದ್ದಳು. ಮೊದಲ ಮಗಳು ಕಾಲೇ­ಜಿಗೆ ಹೊರ­ಡಲು ಸಿದ­್ಧ­ಳಾ­ಗುತ್ತಾ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಕ್ಷೌರ ಮುಗಿಸಿ ಕನ್ನಡಿ ಬಿಟ್ಟೇ­ಳು­ವು­ದನ್ನೇ ಕಾಯು­ತ್ತಿ­ದ್ದಳು. ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಅನು­ಮಾ­ನದ ಪ್ರಾಣಿ­ಯಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡಿ ನೋಡು­ವು­ದನ್ನು ನೋಡಿ ಬೇಜಾ­ರಾಗಿ ` ಸಾಕು, ಬಾರಪ್ಪಾ, ನಾನು ಕಾಲೇ­ಜಿಗೆ ಹೊರ­ಡ­ಬೇಕು' ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವ­ರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕರೆ­ದಳು.
ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಮಗಳು ಮೇಕಪ್ಪು ಮಾಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವು­ದನ್ನು ದೂರ ನಿಂತು ಗಮ­ನಿ­ಸಿ­ದರು. ಅವ­ಳಿಗೆ ಅವಳ ಪ್ರತಿ­ಬಿಂಬ ಕಾಣು­ತ್ತಿದೆ ಅನ್ನು­ವುದು ಅವಳ ಭಾವ­ಭಂ­ಗಿ­ಯಿಂ­ದಲೇ ತಿಳಿ­ಯು­ತ್ತಿತ್ತು. ತುಟಿ­ಯನ್ನು ಅಗ­ಲಿಸಿ ಲಿ್­ಸ್ಟಿಕ್ಕು ಮೆತ್ತಿ­ಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಎರಡೂ ತುಟಿ­ಯನ್ನು ಒತ್ತಿ­ಕೊಂಡು ತುಟಿ­ಯಾ­ಚೆಗೆ ಸರಿದ ಲಿ್­ಸ್ಟಿ­ಕ್ಕನ್ನು ಟವ­ಲಿನ ಚುಂಗಿ­ನಿಂದ ವರೆ­ಸಿ­ಕೊಂಡು ಕಣ್ಣನ್ನು ವಿಕಾರ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಕಪ್ಪು ಹಚ್ಚಿ­ಕೊಂಡು ಮುಂಗು­ರುಳು ತೀಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಮಗ­ಳನ್ನು ಕನ್ನಡಿ ಕಣ್ತುಂ­ಬಿ­ಕೊಂ­ಡಿದೆ. ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ಆಗ ತಾನು ಕನ್ನಡಿ ನೋಡಿದ್ದೇ ಸುಳ್ಳಿ­ರ­ಬೇಕು. ಅದು ತನ್ನನ್ನು ನಿರಾ­ಕ­ರಿ­ಸಿದ್ದೇ ಸುಳ್ಳಿ­ರ­ಬೇಕು. ನೋಡಿಯೇ ಬಿಡೋಣ ಅಂತ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಛಂಗನೆ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ಜಿಗಿ­ದರು. ಅವರು ಜಿಗಿದ ರಭ­ಸಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಗಳು ಅನಾ­ಮ­ತ್ತಾಗಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದು ಅಪ್ಪ­ನನ್ನು ಗದ­ರಿ­ಕೊಂ­ಡಳು.
ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರಿಗೆ ಕನ್ನ­ಡಿ­ಯೊ­ಳಗೆ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಕಾಣಿ­ಸ­ಲಿಲ್ಲ.
ಅಪ್ಪ ಇವ­ತ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿ­ದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಅಚ್ಚ­ರಿ­ಪ­ಡುತ್ತಾ ಮಗಳು ಅಪ್ಪನ ಮುಖ ನೋಡು­ತ್ತಲೇ ಗಾಬ­ರಿ­ಯಾ­ದಳು. `ಇ­ದ್ಯಾ­ಕಪ್ಪಾ ನಿನ್ನ ಮುಖ ಹಾಗಾ­ಗಿದೆ. ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿಲ್ವಾ. ಕಣ್ಣು ನೋಡು, ಎಷ್ಟೊಂದು ಕೆಂಪ­ಗಿದೆ' ಅಂದಳು. ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಬ­ರಿ­ಯಾ­ಯಿತು. `ಯಾಕೇ, ಏನಾ­ಗಿದ್ಯೇ' ಅಂತ ಕೇಳಿ­ದರು ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು. `ನಂಗೆ ನೋಡೋ­ಕ್ಕಾ­ಗಲ್ಲ... ನೀವೇ ಒಂದ್ಸಾರಿ ಕನ್ನ­ಡೀಲಿ ಮುಖ ನೋಡ್ಕೊ­ಳ್ಳೀಪ್ಪಾ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮಗಳು ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡ­ಕೊಂಡು ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು.
**­*­**
ಆವ­ತ್ತಿಡೀ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರನ್ನು ಕನ್ನಡಿ ಕಾಡಿತು. ಎದು­ರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ­ವ­ರೆಲ್ಲ `ಇ­ದೇನು ಹೀಗಾ­ಗಿ­ಹೋ­ಗಿ­ದ್ದೀರಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ­ಯಿಲ್ವೇ' ಅಂತ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಸತಾ­ಯಿ­ಸಿ­ದರು. ಹೇಗಾ­ಗಿ­ದ್ದೀನಿ ಅಂತ ನೋಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳಲು ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತರೆ ಕನ್ನ­ಡಿ­ಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಕನ್ನ­ಡಿ­ಯೊಂದೇ ತನಗೆ ಕೈಕೊ­ಟ್ಟಿ­ರ­ಬೇಕು ಅಂದು­ಕೊಂಡು ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ತಾನು ಸಾಮಾ­ನ್ಯ­ವಾಗಿ ಹೋಗುವ ಗೋವಿಂ­ದನ ಕ್ಷೌರ­ದಂ­ಗ­ಡಿಗೆ ಹೋದರು. ಗೋವಿಂದ ಅಂಗಡಿ ತುಂಬ ಕನ್ನ­ಡಿ­ಗ­ಳನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದ. ಒಂದು ಮುಖ­ವನ್ನು ಹತ್ತಾಗಿ ಇಪ್ಪ­ತ್ತಾಗಿ ತೋರಿ­ಸು­ವಂತೆ ಅವು­ಗ­ಳನ್ನು ಜೋಡಿ­ಸಿದ್ದ.
ಕ್ಷೌರ­ದಂ­ಗ­ಡಿಗೆ ಹೋಗು­ತ್ತಲೆ ಅವ­ರನ್ನು ಕುರ್ಚಿ­ಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿ­ಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ ಗೋವಿಂದ. ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೆಚ್ಚಿ­ಬಿ­ದ್ದರು. ಅವ­ರಿಗೆ ಖಾಲಿ ಖುರ್ಚಿ ಕಾಣು­ತ್ತಿತ್ತೇ ವಿನಃ ಅದ­ರಲ್ಲಿ ಕೂತ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಕಾಣಿ­ಸ­ಲಿಲ್ಲ. ತಲೆಯ ಮೇಲ್ಗಡೆ ಗೋವಿಂ­ದನ ಕತ್ತರಿ ಆಡುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ­ಸು­ತ್ತಿತ್ತು. ಮೈಮೇಲೆ ಕತ್ತ­ರಿ­ಸಿದ ಕೂದಲು ಬೀಳು­ತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕನ್ನಡಿ ಮೌನ­ವಾ­ಗಿತ್ತು. ಕನ್ನಡಿ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾಕೋ ಮುನಿ­ಸಿ­ಕೊಂ­ಡಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರಿಗೆ ಒಂಥ­ರದ ಭಯ ಕಾಡ­ತೊ­ಡ­ಗಿತು. ಇದ್ದ­ಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ತಾನು ನಿಜ­ವಾ­ಗಿಯೂ ಇದ್ದೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವ ಅನು­ಮಾನ ಕಾಡ­ತೊ­ಡ­ಗಿತು. ತಲೆ­ಬ­ಗ್ಗಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕೈಕಾ­ಲು­ಗ­ಳನ್ನೂ ಹೊಟ್ಟೆ­ಯನ್ನೂ ನೋಡಿ­ಕೊಂ­ಡರು. ಗೋವಿಂದ ತಲೆ­ಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹಿಡಿ­ದೆತ್ತಿ ಕತ್ತ­ರಿ­ಸ­ತೊ­ಡ­ಗಿದ.
ಗೋವಿಂ­ದ­ನಿಗೆ ಕಾಸು ಕೊಟ್ಟು ಹೊರ­ಬಂ­ದಾಗ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರಿಗೆ ಎಂಥ ಅನಾ­ಥ­ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡ­ತೊ­ಡ­ಗಿತು ಅಂದರೆ ಇಡೀ ಜಗ­ತ್ತಿ­ನಲ್ಲಿ ತಾನು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ಲ್ಲ­ವೇನೋ ಅನ್ನುವ ಅನು­ಮಾನ ಕಾಡ­ತೊ­ಡ­ಗಿತು. ಇಂಥ ಸಮಸ್ಯೆ ಯಾರಿ­ಗಾ­ದರೂ ಎದು­ರಾ­ಗಿ­ದೆಯಾ? ಡಾಕ್ಟರ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಸಿಗ­ಬ­ಹುದಾ? ಇದು ಕಣ್ಣಿನ ದೋಷವೋ ಕನ್ನ­ಡಿಯ ದೋಷವೋ?
ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವ­ರಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿ­ಗಳು ನೆನ­ಪಾ­ದರು. ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಮಹಾ್ ಪಂಡಿ­ತರು. ಆಯು­ರ್ವೇದ ಮತ್ತು ಜ್ಯೋತಿ­ಷ್ಯ­ಶಾಸ್ತ್ರ ಎರ­ಡನ್ನೂ ಬಲ್ಲ­ವರು. ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡದೇ ಹೋಗು­ವಂ­ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಓಡೋಡಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸ್ನಾನ ಮುಗಿ­ಸಿ­ದರು. ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀರ ಹಂಡೆ­ಯ­ಲ್ಲಾ­ದರೂ ತನ್ನ ಮುಖ ಕಂಡೀತು ಅಂತ ಹಾರೈ­ಸಿ­ದರು; ಹಂಡೆಯ ನೀರು ಕಂಪಿ­ಸು­ತ್ತಿತ್ತು. ಅದ­ರೊ­ಳಗೆ ಯಾರ ಮುಖವೂ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ.
**­*­**
ಶಾಸ್ತ್ರಿ­ಗಳ ಹತ್ತಿರ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ತಮ್ಮ ಸಮ­ಸ್ಯೆ­ಯ­ನ್ನೇನೂ ಹೇಳಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಲಿಲ್ಲ. ಕನ್ನ­ಡಿ­ಯಲ್ಲಿ ಮುಖ ಕಾಣು­ವು­ದಿಲ್ಲ ಅನ್ನು­ವು­ದನ್ನು ಹೇಳಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವುದು ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ­ಗಿನ್ನೂ ಅವ­ರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ತಮ್ಮ ಕೆಮ್ಮು, ಬೆನ್ನು ನೋವು­ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾ­ಡಿ­ದರು. ಮೊದ­ಲನೆ ಮಗ­ಳಿಗೆ ಯಾವ ಕಡೆಯ ಗಂಡು ಸಿಗ­ಬ­ಹುದು ಅಂತ ವಿಚಾ­ರಿ­ಸಿ­ದರು.
ಕೊನೆ­ಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಬರು­ವಾಗ ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಕೇಳಿ­ಯೇ­ಬಿ­ಟ್ಟರು.`ಶಾ­ಸ್ತ್ರಿ­ಗಳೇ. ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಪರಿ­ಚ­ಯದ ಒಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕರು. ಅವ­ರ­ದ್ದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತರೆ ಅವ­ರಿಗೆ ಅವರ ಮುಖ ಕಾಣಿ­ಸೋ­ದಿ­ಲ್ಲ­ವಂತೆ' ಅಂದರು.
ಶಾಸ್ತ್ರಿ­ಗಳು ಒಂಚೂರೂ ಯೋಚಿ­ಸದೇ ಹೇಳಿ­ದರು; `ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದು ಹಾಗೇ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಶಾಸ್ತ್ರಿ­ಗಳು ಎದ್ದು ಒಳಗೆ ಹೋದರು.
ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಂದರೆ ಯಾವ ಹೊತ್ತಿಗೆ? ಸಾಯುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಂದಿ­ರ­ಬ­ಹುದೇ? ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಈ ದೇಹ ಇರು­ವು­ದಿ­ಲ್ಲ­ವಂತೆ. ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಓಡಾ­ಡುತ್ತಾ ಇರು­ತ್ತ­ದಂತೆ. ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ತಾನು ಸತ್ತು ಹೋಗಿ­ರ­ಬ­ಹುದೇ? ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ಬೇರೆ­ಯ­ವ­ರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದೇನೆ? ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಬದುಕಿ, ತನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಸತ್ತು ಹೋಗಿ­ದ್ದೇನಾ?
ಹಾಗಾ­ಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇನ್ನೊ­ಬ್ಬ­ರಿ­ಗಷ್ಟೇ ಯಾರಾ­ದರೂ ಬದು­ಕಿ­ರು­ತ್ತಾರಾ? ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ನನ­ಗಷ್ಟೇ ಬದು­ಕಿದ್ದು, ಇನ್ನೊ­ಬ್ಬರ ಪಾಲಿಗೆ ಸತ್ತಂ­ತಿ­ದ್ದರೆ ನಾನು ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತೇನಾ?
ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ಯೋಚಿ­ಸು­ತ್ತಲೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮುಖ ನೋಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತೇನೆ. ಬಹುಶಃ ಈಗ ಕಾಣಿ­ಸಿ­ದರೂ ಕಾಣಿ­ಸ­ಬ­ಹುದು ಅಂತ ಆಶೆ­ಪ­ಟ್ಟರು. ಅಂಗ­ಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕಾಲು­ತೊ­ಳೆದು ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ­ದರು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆ­ದು­ಕೊಂ­ಡಿತು.
ನೇರ­ವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತರು. ಕನ್ನ­ಡಿ­ಯೊ­ಳಗೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಿ­ಸ­ಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ದಿಟ್ಟಿ­ಸಿ­ನೋ­ಡಿ­ದರೆ ಅದ­ರೊ­ಳಗೆ ನಿಧಾ­ನ­ವಾಗಿ ಹೆಂಡ­ತಿಯ ಮುಖ ಕಾಣಿ­ಸಿತು.
ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥರು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ­ದರು. ಆಗಷ್ಟೇ ಸ್ನಾನ­ಮು­ಗಿಸಿ ಒದ್ದೆ ಕೂದ­ಲಿ­ಗೊಂದು ಟವ್ ಕಟ್ಟಿ­ಕೊಂಡು ಕುಂಕುಮ ಇಡುತ್ತಾ ಹೆಂಡತಿ ನಿಂತಿ­ದ್ದಳು. ಎದು­ರಿಗೇ ನಿಂತ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ­ದರೂ ನೋಡದ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮ­ನಿ­ದ್ದ­ವ­ಳನ್ನು ಕಂಡು ಗಳ­ಗ­ನಾ­ಥ­ರಿಗೆ ಗಾಬ­ರಿ­ಯಾ­ಯಿತು. ಏನೋ ಹೇಳಲು ಯತ್ನಿ­ಸಿ­ದರು. ಏನೂ ಹೇಳ­ಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿ­ಸಿತು.
ಹೆಂಡತಿ ಒದ್ದೆ ಕೂದ­ಲನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಹರ­ವಿ­ಕೊ­ಳ್ಳುತ್ತಾ ಮಗ­ಳನ್ನು ಕೇಳಿ­ದಳು;
ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರು?
ಮಗಳು ಒಬ್ಬಳೇ ಕೂತು ಚೌಕಾ­ಭಾರ ಆಡು­ತ್ತಿ­ದ್ದ­ವಳು;
`ನಂ­ಗೊ­ತ್ತಿಲ್ಲ' ಅಂದಳು.

ಗೆಳೆಯರೇ,

ಈ ಭಾನುವಾರ, ಜುಲೈ 8,2007, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹತ್ತೂವರೆಗೆ ನನ್ನ ಕಥಾಸಂಕಲನ ಬಿಡುಗಡೆ. ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಟಿಎನ್ ಸೀತಾರಾಮ್ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ. ಎಚ್ ಆರ್ ರಂಗನಾಥ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಕತೆಗಳಿರುವ ಆ ಸಂಕಲನದ ಒಂದು ಕತೆ ಇದು. ಸೂರಿ ಮುನ್ನುಡಿ ಮತ್ತು ವಿವೇಕ ಶಾನಭಾಗ ಬೆನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಕಿತದ ಕಂಬತ್ತಳ್ಳಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ಪುಸ್ತಕ ಹೊರತಂದಿದ್ದಾರೆ.ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್ಸಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಕಲ್ಚರ್ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ.
ದಯವಿಟ್ಟು ಬನ್ನಿ.