ಎಡಕುಮೇರಿಯ ಸುರಂಗದಲ್ಲಿ...

ಕ್ರೀ.......ಚ್!

ಆಕೆ ಚೀರಿ­ಕೊಂಡ ಸದ್ದು ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟ­ವಾ­ಗಿಯೇ ಕೇಳಿ­ಸಿತು!
ನಾನು ಮಲ­ಗಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿ­ಸ­ಲಿ­ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದೆ. ಮಾದೇ­ವನ ಗುಡಾ­ರ­ದಿಂದ ನೀಲಿ ಹೊಗೆ ಏಳು­ತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಹುಣ್ಣಿ­ಮೆಯ ಚಂದ್ರ ಮೂಡಿದ್ದ. ಇಡೀ ಪ್ರದೇಶ ಹಗಲೂ ಅಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಯೂ ಅಲ್ಲದ ವಿಚಿತ್ರ ಬಣ್ಣ­ದಲ್ಲಿ ಮೀಯು­ತ್ತಿತ್ತು. ದೂರದ ಮಸಕು ಬೆಟ್ಟ­ಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳು­ದಿಂ­ಗಳ ಚಾದರ ಹೊದ್ದು­ಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ಹೆಸ­ರಿ­ಲ್ಲದ ಮರ­ಗಳ ಗುಂಪು ಕ್ಪಣ­ಕ್ಕೊಂದು ರೂಪು ತಳೆ­ಯು­ತ್ತಿತ್ತು. ಕಡ್ಡಿ­ಗೀರಿ ಗಡಿ­ಯಾರ ನೋಡಿದೆ. ನಡು­ರಾತ್ರಿ ದಾಟಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿ­ಷ­ಗಳು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚೀರಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ­ಸು­ತ್ತದೋ ಏನೋ ಎಂದು­ಕೊಂಡು ಅಲು­ಗಾ­ಡದೆ ನಿಂ­ತಿದ್ದೆ. ಸರಿ­ಯಾಗಿ ನಲು­ವತ್ತು ಸೆಕೆಂ­ಡು­ಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮೈನ­ವಿ­ರೇ­ಳಿ­ಸುವ, ಬೆನ್ನು ಹುರಿ­ಯು­ದ್ಧಕ್ಕೂ ಭಯದ ಛಳು­ಕೊಂ­ದನ್ನು ಮೂಡಿ­ಸುವ ಸದ್ದೊಂದು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ­ಸಿತು. ಆ ಸದ್ದು ಮೊದಲು ಕೇಳಿದ ಆರ್ತ­ನಾ­ದ­ದಂ­ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಚೀರಿ­ಕೊಂ­ಡಂ­ತೆಯೂ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಗಮ­ನ­ವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದೆ.
ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟೆ. ಅದು ರೈಲು ಇಂಜಿ­ನ್ನಿನ ಸದ್ದು. ಅಂದರೆ ಮಂಗಳಾ ಎಕ­ಪ್ರೆಸ್ ಮಾದೇ­ವನ ಗುಡಾ­ರ­ವನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋಗು­ತ್ತಿದೆ. ಕ್ರಮೇಣ ಸುರಂ­ಗ­ದಿಂದ ರೈಲು ಹೊರಗೆ ಬಂದ ಸದ್ದೂ, ಅದು ಬಾಗಿ­ದಂ­ತಿ­ರುವ ರೇಲು ಹಳಿ­ಗಳ ಮೇಲೆ ಚಲಿ­ಸು­ವಾಗ ಘರ್ಷ­ಣೆ­ಯಿಂ­ದಾದ ಕ್ರೀಚ್ ಕ್ರೀಚ್ ಸದ್ದು­ಗಳೂ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನಿಂತೆ. ಕಂಬಳಿ ಹುಳು­ವಿನ ಹಾಗೆ ಕಪ್ಪ­ಗಿನ ರೇಲು ನಿರಾ­ತಂಕ ಸಾಗು­ತ್ತಿತ್ತು.
ಆಗ ಇದ್ದ­ಕ್ಕಿ­ದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿ­ಸಿತು ಆ ಆಕೃತಿ!
ಅದು ಅಸ್ಪ­ಷ್ಟ­ವಾಗಿ ರೇಲಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ­ಹೋ­ಗು­ತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ಮಾದೇ­ವನ ಕತೆ ನೆನ­ಪಾ­ಯಿತು.

-ಮಾ­ದೇ­ವನ ಕತೆ-

ನಾನು ಮಾದೇ­ವ­ನನ್ನು ಹುಡು­ಕಿ­ಕೊಂಡು ಬರು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಕಾರ­ಣ­ಗಳೇ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಎಡ­ಕು­ಮೇ­ರಿಯ ಆಸು­ಪಾ­ಸಿ­ನ­ಲ್ಲೆಲ್ಲ ರಾತ್ರಿ­ಹೊತ್ತು ಭೀಕರ ಆರ್ತ­ನಾದ ಕೇಳಿ ಬರು­ತ್ತ­ದೆಂದೂ ಜನ­ರೆಲ್ಲ ಹೆದ­ರಿ­ಹೋ­ಗಿ­ದ್ದಾ­ರೆಂದೂ ನೆಟ್ಟಣ ಎಂಬ­ಲ್ಲಿ­ರುವ ಭಾರ­ತೀಯ ರಬ್ಬರ್ ಸಂಶೋ­ಧನಾ ಕೇಂದ್ರ­ದಲ್ಲಿ ಅಧಿ­ಕಾ­ರಿ­ಯಾ­ಗಿ­ರುವ ಗೆಳೆಯ ಕೃಷ್ಣ­ಪ್ರ­ಸಾದ ಪತ್ರ ಬರೆ­ದಿದ್ದ. ಇಂಥ ವಿಚಾ­ರ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ನಮ­ಗಿ­ಬ್ಬ­ರಿಗೂ ಆಸಕ್ತಿ. ಇಬ್ಬರೂ ನಾಸ್ತಿ­ಕ­ರಾ­ಗಿ­ದ್ದರೂ ರಾತ್ರಿಯ ನಿಗೂ­ಢ­ತೆ­ಯಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟ­ವರು. ದೇವ­ರಿ­ಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೂ ದೆವ್ವ­ಗ­ಳಿಗೆ ಎಂದು ನಂಬು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದ­ವರು. ನಮಗೆ ದೆವ್ವ ಕಾಣು­ವುದು ಬೇಕಿತ್ತು. ಅದರ ರೋಚ­ಕತೆ ಬೇಕಿತ್ತು. ಕಪ್ಪು­ಕಾ­ಡಿನ ಕತ್ತ­ಲಲ್ಲಿ ಒಂಟಿ­ಯಾಗಿ ನಡೆ­ಯುತ್ತಾ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ದೆವ್ವ­ವೊಂದು ಹಿಂಬಾ­ಲಿ­ಸಿ­ಕೊಂಡು ಬರು­ತ್ತಿದೆ, ಯಾವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾ­ದರೂ ನಿಮ್ಮ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕು­ತ್ತದೆ ಎಂಬ ರೋಮಾಂಚ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಬೇಕಿ­ರು­ವು­ದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ಅಂಥ ಪುಳ­ಕ­ಕ್ಕಾ­ಗಿಯೇ ನಾವು ಸುತ್ತಾ­ಡದ ಕಾಡಿಲ್ಲ, ಓಡಾ­ಡದ ಸ್ಥಳ­ಗ­ಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದುರ­ದೃ­ಷ್ಟ­ವ­ಶಾ್ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿ­ಗಂತೂ ದೆವ್ವ ಬಿದ್ದಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಅದು ದೇವ­ಗ­ಣದ ಮನು­ಷ್ಯ­ರಿಗೆ ಕಾಣಿ­ಸು­ವು­ದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಚಂದ್ರ­ಜೋ­ಯಿ­ಸರು ಹೇಳಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿರಾ­ಶೆ­ಗೊ­ಳಿ­ಸಲು ಯತ್ನಿ­ಸಿ­ದ್ದರು. ಆದರೂ ನಮ್ಮದು ದೇವ­ಗಣ ಎನ್ನು­ವುದು ದೆವ್ವ­ಗ­ಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾ­ಗ­ಲಿ­ಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭರ­ವ­ಸೆ­ಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹುಡು­ಕಾಟ ಮುಂದು­ವ­ರಿ­ಸಿ­ದ್ದೆವು.
ಕೃಷ್ಣ­ಪ್ರ­ಸಾ­ದನ ಪತ್ರ ಬಂದ ಮೂರು ವಾರ­ಗಳ ನಂತರ ನಾನು ನೆಟ್ಟ­ಣಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಅವನ ಮನೆ­ಯಿ­ರು­ವುದು ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ. ಅಲ್ಲಿ ರಬ್ಬರು ತೋಟ ಮಾಡಿ­ಕೊಂ­ಡಿದ್ದ. ಒಂದು ಫೋನು ಕೂಡ ಇಲ್ಲದ ಕುಗ್ರಾಮ ಅದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನು ಹೋಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆತ ಯಾವುದೋ ಸಂಶೋ­ಧನಾ ಸಮ್ಮೇ­ಳ­ನ­ಕ್ಕೆಂದು ಕೊಟ್ಟಾ­ಯಂಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಬರು­ವುದು ಒಂದು ವಾರ­ವಾ­ಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಅವನ ಮನೆಯ ಕೆಲ­ಸ­ದಾಳು ಹೇಳಿದ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನು ಪತ್ರ­ದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಸೂಚ­ನೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಕಣ್ಣ­ಮುಂ­ದಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂಡು ನಾನೊ­ಬ್ಬನೇ ಮಾದೇ­ವ­ನನ್ನು ಹುಡು­ಕಿ­ಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವೇ ವರು­ಷ­ಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಬೆಂಗ­ಳೂರು-ಮಂ­ಗ­ಳೂರು ನಡುವೆ ರೇಲು ಸಂಚಾರ ಆರಂ­ಭ­ವಾ­ಗಿತ್ತು. ಮಂಗ­ಳೂ­ರಿ­ನಿಂದ ಬೆಂಗ­ಳೂ­ರಿಗೆ ಮುನ್ನೂರು ಕಿಲೋ­ಮೀ­ಟರು ಅಂತ­ರ­ವಿ­ದ್ದರೂ, ರೇಲು ಮೂವ­ತ್ತಾರು ಸುರಂ­ಗ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಕಡಿ­ದಾದ ಬೆಟ್ಟ­ಗಳ ತಪ್ಪ­ಲನ್ನೂ ಆಳ­ವಾದ ಕಣಿ­ವೆ­ಗಳ ಹಾದಿ­ಯನ್ನೂ ಕ್ರಮಿ­ಸ­ಬೇ­ಕಾ­ಗಿತ್ತು. ಅದ­ರಲ್ಲೂ ಅರ­ಸೀ­ಕೆ­ರೆ­ಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಸುಬ್ರ­ಹ್ಮ­ಣ್ಯದ ತನಕ ತೀರಾ ಕಡಿ­ದಾದ ರಸ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿ ರೇಲು ತೆವ­ಳಿ­ಕೊಂಡು ಚಲಿ­ಸ­ಬೇ­ಕಿತ್ತು. ಒಂದೊಂದು ಬಾರಿ ತೀರಾ ಮಳೆ­ಬಿ­ದ್ದರೆ ರೇಲು ಅಲ್ಲೇ ದಿನ­ಗ­ಟ್ಟಲೆ ನಿಂತು­ಬಿ­ಡು­ವುದೂ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ, ಅಕ್ಕ­ಪ­ಕ್ಕದ ಗುಡ್ಡ ಜರಿದು ಕಲ್ಲೂ ಮಣ್ಣೂ ಹಳಿ­ಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಗ್ರ­ಹ­ವಾ­ಗು­ತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ರೇಲು ಸಂಚಾ­ರವೇ ಇರು­ತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಅದ­ರಿಂ­ದಾಗಿ ಯಾರೂ ರೇಲು ಹತ್ತುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡು­ತ್ತಿ­ರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಸ್ಸೇ ಆರಾಮ ಎಂದು­ಕೊಂಡು ಬಸ್ಸಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ­ಬ­ರು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು.

ಈ ರೇಲು­ರ­ಸ್ತೆ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸ್ಟೇಶ­ನ್ನಿನ ಹೆಸರು ಯಡ­ಕು­ಮೇರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಟ್ರೇನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನಿಂತು ಹೋಗು­ವುದು ಪದ್ಧತಿ. ಒಂದು ವೇಳೆ ರಸ್ತೆ­ಯಲ್ಲಿ ಅಡೆ­ತ­ಡೆ­ಗ­ಳಿದ್ದು ರೇಲು ಹೋಗು­ವುದು ದಿನ­ಗ­ಟ್ಟಲೆ ತಡ­ವಾ­ಗು­ತ್ತಿ­ದ್ದರೆ ರೇಲಿ­ನ­ಲ್ಲಿ­ರು­ವ­ವ­ರಿಗೆ ತಿಂಡಿ­ತೀರ್ಥ ಸರ­ಬ­ರಾಜು ಮಾಡು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಹೊಟೆಲೂ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನಡೆ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದ­ವ­ನು­ ಕೃ­ಷ್ಣ­ಪ್ರ­ಸಾ­ದನ ಗೆಳೆಯ. ಅವನೇ ಆ ಜಾಗ­ದ­ಲ್ಲಿ­ರುವ ವಿಚಿತ್ರ ಸದ್ದಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೃಷ್ಣ­ಪ್ರ­ಸಾ­ದ­ನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು.
ಯಡ­ಕು­ಮೇ­ರಿ­ಯಿಂದ ಆರು ಮೈಲಿ ದೂರ­ದ­ಲ್ಲೊಂದು ಒಂದೂ­ವರೆ ಫರ್ಲಾಂಗು ಉದ್ದದ ಸುರಂ­ಗ­ವಿದೆ. ಆ ರೇಲ್ವೆ ಹಳಿ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ರುವ ಸುರಂ­ಗಳ ಪೈಕಿ ಅದೇ ದೀರ್ಘ­ವಾ­ದದ್ದು. ಆದರೆ ಆ ಸುರಂಗ ಎಷ್ಟು ಕಿರಿ­ದಾ­ಗಿ­ತ್ತೆಂ­ದರೆ ರೇಲು ಬಂದರೆ ಬದಿ­ಗೊತ್ತಿ ನಿಲ್ಲು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗವೇ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ.ಸಾ­ಮಾ­ನ್ಯ­ವಾಗಿ ಓಡಾ­ಡು­ವ­ವ­ರಿಗೆ ತೊಂದ­ರೆ­ಯಾ­ಗ­ದಿ­ರಲಿ ಎಂದು ಸುರಂ­ಗ­ದೊ­ಳಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿ­ರು­ತ್ತಾರೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಮಣ್ಣು ಕುಸಿದು, ಪೊದೆ­ಗಳು ಬೆಳೆದು ಮುಚ್ಚಿ­ಹೋ­ಗಿತ್ತು.
ಆ ಸುರಂ­ಗ­ದಿಂದ ಆ ಪ್ರದೇ­ಶದ ಜನ­ರಿ­ಗೊಂದು ಉಪ­ಕಾ­ರ­ವಾ­ಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ದಾಟಿ ಅವರು ನಡೆ­ದು­ಕೊಂಡೇ ಸುಬ್ರ­ಹ್ಮ­ಣ್ಯಕ್ಕೋ ಶಿರಾ­ಡಿಗೋ ಹೋಗಿ ಬರ­ಬ­ಹು­ದಾ­ಗಿತ್ತು.ಹೀ­ಗಾಗಿ ಅವ­ರೆಲ್ಲ ಆ ಮಾರ್ಗ­ವಾ­ಗಿಯೇ ನಡೆ­ದು­ಕೊಂಡು ಹೋಗು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು. ಆ ದಾರಿ­ಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ರೈಲಿಗೆ ಹೊತ್ತು­ಗೊ­ತ್ತು­ಗಳೇ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆ ಮತ್ತು ಡ್ರೈವ­ರನ ಮರ್ಜಿಗೆ ಅನು­ಸಾ­ರ­ವಾಗಿ ಅದು ನಡೆ­ಯು­ತ್ತಿತ್ತೇ ವಿನಾ, ವೇಳಾ­ಪ­ಟ್ಟಿ­ಯೆಂ­ಬುದೇ ಅದ­ಕ್ಕಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಸುರಂ­ಗ­ದೊ­ಳಗೆ ಕಾಲಿ­ಡು­ವ­ವರು ಎಷ್ಟು ಎಚ್ಚ­ರಿಕೆ ವಹಿ­ಸಿ­ದರೂ ಸಾಕಾ­ಗು­ತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ತಿಂಗ­ಳಿಗೆ ಒಬ್ಬರೋ ಇಬ್ಬರೋ ಸಾಯು­ತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಇನ್ನೊಂದು ರಗ­ಳೆಯೂ ಎದು­ರಾ­ಯಿತು. ಪಕ್ಕದ ರಬ್ಬರು ತೋಟಕ್ಕೆ ಬರುವ ಕೂಲಿ ಹೆಂಗ­ಸರ ಜೊತೆ ಮಲ­ಗು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಆ ಸುರಂ­ಗ­ವನ್ನು ತೋಟ­ದ­ವರ ಮಕ್ಕಳು ಬಳ­ಸ­ತೊ­ಡ­ಗಿ­ದರು. ಇದು ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ­ಯಿ­ತೆಂ­ದರೆ ಅರೆ­ಬೆ­ತ್ತ­ಲೆ­ಯಾ­ಗಿದ್ದ ಜೋಡಿ­ಶ­ವ­ವೊಂದು ರಕ್ತ­ಸಿಕ್ತ ಸ್ಥಿತಿ­ಯಲ್ಲಿ ಸುರಂ­ಗದ ಮಧ್ಯ­ಭಾ­ಗ­ದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಪತ್ತೆ­ಯಾ­ಯಿತು. ಆ ಶವ ಗುರುತು ಕೂಡ ಹಿಡಿ­ಯ­ಲಾ­ಗದ ಸ್ಥಿತಿ­ಯ­ಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರಿ­ಕೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ವರ­ದಿ­ಗಳು ಬಂದವು. ಜನ ರೊಚ್ಚಿ­ಗೆ­ದ್ದರು. ಸುರಂ­ಗ­ದೊ­ಳಗೆ ಲೈಟು ಹಾಕಿ­ಸ­ಬೇಕು ಎಂಬ ಅವಿ­ವೇಕಿ ಉಪಾ­ಯ­ಗ­ಳನ್ನು ಕೆಲ­ವರು ಕೊಟ್ಟರು. ಇದ­ಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪರಿ­ಹಾರ ಕಂಡು­ಕೊ­ಳ್ಳುವ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯ­ತ್ನ­ವಾಗಿ ಸುರಂಗ ಎರಡೂ ಬದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಾವ­ಲು­ಗಾ­ರ­ನನ್ನು ರೇಲ್ವೆ ಇಲಾಖೆ ನೇಮಿ­ಸಿತು. ಹಾಗೆ ನೇಮ­ಕ­ವಾ­ದ­ವನು ನಮ್ಮ ಕಥಾ­ನಾ­ಯಕ ಮಾದೇವ.

ಮಾದೇವ ಬೆಳ­ಗಾ­ವಿ­ಯ­ವನು. ಬಯಸು ಸೀಮೆ­ಯ­ಲ್ಲಿದ್ದ ಅವ­ನಿಗೆ ಕಾಡು ಕಂಡೇ ಗೊತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಧುತ್ತೆಂದು ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ­ಬೇ­ಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಕೆಲಸ ಬಿಡು­ವು­ದೆಂದೇ ತೀರ್ಮಾ­ನಿ­ಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನ ಮನೆಯ ಪರಿ­ಸ್ಥಿತಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಚೆನ್ನಾ­ಗಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳ­ಗಾಂನ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬದು­ಕುವ ಸ್ಥಿತಿ­ಯಲ್ಲೂ ಅವನು ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಆತ ಅನಿ­ವಾ­ರ್ಯ­ವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ­ಬೇ­ಕಾಯ್ತು.
ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡು­ವು­ದ­ಕ್ಕೇನೂ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ದಿನ­ಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ರೈಲಿ­ಗಾಗಿ ಕಾಯು­ವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲ­ಸವೇ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ರೈಲು ಬಂದು ಹೋದರೆ ಮತ್ತೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಗಂಟೆ­ಗಳ ಕಾಲ ಬರೋ­ದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಅವ­ನಿಗೆ ಖಾತ್ರಿ­ಯಾ­ಗಿತ್ತು. ಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ಸುರಂ­ಗ­ದಾಟಿ ಹೋಗು­ವ­ವರ ಕೈಲಿ ಒಂದು ರುಪಾ­ಯಿಯೋ ಐವತ್ತು ಪೈಸೆಯೋ ಲಂಚ ತೆಗೆ­ದು­ಕೊಂಡು ಅವ­ರನ್ನು ಹೋಗಲು ಬಿಡು­ತ್ತಿದ್ದ. ಗುಡ್ಡ ಬಳ­ಸಿ­ಕೊಂಡು ಜೀಪಿ­ನಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಐದಾರು ರುಪಾಯಿ ಖರ್ಚಾ­ಗು­ತ್ತಿ­ದ್ದು­ದ­ರಿಂದ ಅವರು ಒಂದು ರುಪಾಯಿ ಲಂಚ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗು­ವುದೇ ಲಾಭ ಎಂದು­ಕೊಂ­ಡಿ­ದ್ದರು. ಅದ­ರಿಂದ ಮಾದೇ­ವ­ನಿಗೆ ಕಾಫಿ ಖರ್ಚು ಗಿಟ್ಟು­ತ್ತಿತ್ತು.
ಆಗಲೇ ಆತ­ನಿಗೆ ಜಲ­ಜಳ ಪರಿ­ಚ­ಯ­ವಾ­ದದ್ದು. ಆಕೆ ರಬ್ಬರು ತೋಟಕ್ಕೆ ಕೆಲ­ಸಕ್ಕೆ ಬರು­ತ್ತಿದ್ದ ಧಾರ­ವಾ­ಡದ ಹುಡುಗಿ. ಅವಳ ಕುಟುಂಬ ಬರ ತಾಳ­ಲಾ­ರದೆ ಯಡ­ಕು­ಮೇ­ರಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ರಬ್ಬರು ತೋಟ­ದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ­ಕೊಂ­ಡಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಹುಡು­ಗಿ­ಯರ ಹಾಗೆ ಜಲಜ ರಬ್ಬರು ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗದೇ ಬೀಡಿ ಕಟ್ಟು­ವು­ದನ್ನು ಆರಂ­ಭಿ­ಸಿ­ದಳು. ಅದ­ರಿಂದ ತಿಂಗ­ಳಿಗೆ ಐನೂರೋ ಸಾವಿ­ರವೋ ಸಂಪಾ­ದನೆ ಮಾಡು­ತ್ತಿ­ದ್ದಳು. ಕಟ್ಟಿದ ಬೀಡಿ­ಯನ್ನು ಕೊಂಡು­ಹೋಗಿ ಬೀಡಿಬ್ರಾಂಚಿಗೆ ಕೊಡ­ಬೇ­ಕಾ­ದರೆ ಆಕೆ ಸುರಂಗ ದಾಟಿ ಹೋಗ­ಬೇ­ಕಾ­ಗಿತ್ತು. ದಿನ­ಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿ ಸುರಂಗ ದಾಟಿ ಹೋಗು­ತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆ ಮಾದೇ­ವ­ನನ್ನು ಸೆಳೆ­ದಳು. ಮಾದೇ­ವ­ನಿಗೂ ಮದುವೆ ಆಗಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನೂ ಆಕೆ­ಯನ್ನು ಮದು­ವೆ­ಯಾ­ಗುವ ಆಮಿ­ಷ­ವೊಡ್ಡಿ ತನ್ನ ಬಲೆಗೆ ಕೆಡ­ವಿ­ಕೊಂಡ.
ಬಲೆಗೆ ಕೆಡ­ವಿ­ಕೊಂಡ ಎನ್ನು­ವು­ದ­ಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರೀತಿ­ಸಿದ ಎನ್ನು­ವುದೇ ವಾಸಿ. ಅವನ ಉದ್ದೇಶ ಕೆಟ್ಟ­ದಾ­ಗಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಆಕೆಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ.ಹ­ದಿ­ಹ­ರೆ­ಯದ ಗುರಿ­ಯಿ­ಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ­ಯಂತೆ ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಇತ್ತು. ಆಕೆಗೂ ಅದು ಬೇಕಾ­ಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಅದು ಕೊನೆ­ಯಾ­ದದ್ದು ದುರಂ­ತ­ದಲ್ಲಿ. ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳ ಒಂದು ಭಾನು­ವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಜಲಜ ಇದ್ದ­ಕ್ಕಿ­ದ್ದಂತೆ ನಾಪ­ತ್ತೆ­ಯಾ­ದಳು. ಸುರಂ­ಗದ ಒಳಗೆ ಸಾಗಿ­ಹೋದ ಆಕೆ ಹೊರಗೆ ಬರ­ಲಿಲ್ಲ. ಊರಿ­ನ­ವ­ರಿಗೂ ಆಕೆಯ ತಂದೆಗೂ ಅನು­ಮಾನ ಬಂದದ್ದು ಮಾದೇ­ವನ ಮೇಲೆ. ಅವನೇ ಏನೋ ಮಾಡಿ­ರ­ಬೇಕು ಎಂದು­ಕೊಂಡು ಅವ­ರೆಲ್ಲ ಮಾದೇ­ವನ ಮೇಲೆ ಏರಿ­ಬಂ­ದರು. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಪೊಲೀ­ಸ­ರಿಗೂ ಸುದ್ದಿ ತಲುಪಿ ಅವರು ಹುಡು­ಕಾಟ ಆರಂ­ಭಿ­ಸಿ­ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಸುರಂ­ಗದ ಮಧ್ಯ­ಭಾ­ಗ­ದಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಪಕ್ಕ ಬೆಳೆ­ದಿದ್ದ ಪೊದೆ­ಯೊ­ಳಗೆ ಜಲ­ಜಳ ಬಟ್ಟೆ­ಗಳು ಸಿಕ್ಕಿ­ದವು. ಅವು­ಗಳು ರಕ್ತ­ಸಿ­ಕ್ತ­ವಾ­ಗಿ­ದ್ದವು. ಮಾದೇ­ವ­ನನ್ನು ಪೋಲಿ­ಸರು ಒಯ್ದರು. ಶವ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದ­ಕಾ­ರಣ, ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಪಿ­ಯಿ­ಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಮಾದೇ­ವ­ನಿಗೆ ಶಿಕ್ಪೆ­ಯಾ­ಗ­ಲಿಲ್ಲ. ಜಲಜ ರೇಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತಿ­ದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಕೋರ್ಟಿ­ನಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾ­ನ­ವಾ­ಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾ­ಯ­ವಾ­ಯಿತು ಅಂತ ಎಲ್ಲರೂ ಅಂದು­ಕೊಂ­ಡರು. ಆದರೆ ಹಾಗಾ­ಗ­ಲಿಲ್ಲ. ಸುರಂ­ಗ­ದೊ­ಳ­ಗಿ­ನಿಂದ ಹೋಗು­ವ­ವ­ರಿಗೆ ಮಧ್ಯ­ಭಾ­ಗ­ದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಆಕೃತಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳು­ತ್ತದೆ ಎಂಬ ವದಂ­ತಿ­ಗಳು ಹಬ್ಬಿ­ದವು. ಗುಂಪಾಗಿ ಹೋದ­ವರು ಕೂಡ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಾ ಭಯ­ಪಟ್ಟು ಓಡಿ­ಬಂದು ಜ್ವರ ಹಿಡಿದು ತಿಂಗ­ಳು­ಗ­ಟ್ಟಲೆ ಮಲ­ಗಿ­ದರು. ಅಂತೂ ಆ ಸುರಂ­ಗ­ದೊ­ಳಗೆ ಜಲ­ಜಳ ಪ್ರೇತ ಓಡಾ­ಡು­ತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರತೀತಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ­ಯಲ್ಲೂ ಹಬ್ಬಿತು.
ಅದೇ ದೆವ್ವ ಒಂದು ದಿನ ಮಾದೇ­ವ­ನಿಗೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಆ ದೆವ್ವ ಜಲ­ಜ­ಳದೇ ಅನ್ನು­ವುದು ಮಾದೇ­ವ­ನಿಗೆ ತಕ್ಪ­ಣವೇ ಗುರುತು ಹತ್ತಿತು. ಗುರುತು ಹತ್ತಿದ್ದೇ ತಡ ಆತ ಆ ಜಲ­ಜಳ ಪ್ರೇಮ­ದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಿದ್ದ. ಆ ದೆವ್ವ­ವನ್ನೇ ಜಲ­ಜ­ಳೆಂ­ಬಂತೆ ಪ್ರೀತಿ­ಸ­ತೊ­ಡ­ಗಿದ. ಶೂನ್ಯದ ಜೊತೆ ಮಾತಾ­ಡ­ತೊ­ಡ­ಗಿದ. ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡು­ವು­ದನ್ನೇ ಮರೆತ. ಅದೇ ಅವ­ಧಿ­ಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ರೇಲು ಅಪ­ಘಾ­ತವೂ ಘಟಿ­ಸಿತು. ಆ ಅಪ­ಘಾ­ತ­ದಲ್ಲಿ ಹದಿ­ನಾರು ಮಂದಿ ತೀರಿ­ಕೊಂ­ಡರು. ಆ ಅಪ­ಘಾ­ತಕ್ಕೆ ಮಾದೇ­ವನ ಬೇಜ­ವಾ­ಬ್ದಾ­ರಿಯೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಇಲಾಖೆ ಅವ­ನನ್ನು ಸಸ್ಪೆಂಡು ಮಾಡಿತು. ಆದರೆ ಅಮೇಲೆ ಕೂಡ ಮಾದೇವ ಆ ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಕದ­ಲ­ಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿ­ತು­ಕೊಂಡು ಜಲ­ಜ­ಳಿ­ಗಾಗಿ ಕಾಯು­ತ್ತಿದ್ದ. ಆತ ಜಲ­ಜಳ ಜೊತೆ ಮಾತಾ­ಡು­ವು­ದನ್ನು ಕಂಡಿ­ದ್ದೇವೆ ಎಂದು ತೀರಾ ನಂಬಿ­ಕ­ಸ್ತರೂ ಕೃಷ್ಣ­ಪ್ರ­ಸಾ­ದ­ನಿಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತ­ರವೇ ಆತ ನನಗೆ ಕಾಗದ ಬರೆ­ದಿದ್ದು. ನಾನು ಬೆಂಗ­ಳೂ­ರಿ­ನಿಂದ ಒಬ್ಬನೇ ಬಂದು ಕೃಷ್ಣ­ಪ್ರ­ಸಾ­ದನ ಗೈರು ಹಾಜ­ರಿ­ಯಲ್ಲಿ ಮಾದೇ­ವ­ನನ್ನು ಹುಡು­ಕಿ­ಕೊಂಡು ಹೊರ­ಟಿದ್ದು.

ನಾನು ಆ ಜಾಗ ತಲು­ಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಂಜೆ ಇಳಿ­ದಿತ್ತು. ಸುರಂ­ಗದ ಕೊನೆ ಕಣಿ­ವೆಯ ಕೆಳ­ಭಾ­ಗ­ದ­ಲ್ಲಿದ್ದು ಎರಡೂ ಬದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡ­ಗ­ಳಿ­ದ್ದವು. ಗುಡ್ಡದ ಒಂದು ತುದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಗುಡಿ­ಸಲು ಒಂದಿತ್ತು. ಅದು ಜಲ­ಜ­ಳಿದ್ದ ಮನೆ­ಯಂತೆ. ಸುರಂ­ಗದ ಬಾಯಿಯ ಹತ್ತಿರ ಮಾದೇವ ಗುಡಾರ ಇತ್ತು. ನಾನು ಆ ಇಳಿ­ಸಂ­ಜೆ­ಯಲ್ಲಿ ಮಾದೇ­ವನ ಗುಡಾ­ರದ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅವ­ನಿ­ಗಾಗಿ ಹುಡು­ಕಾ­ಡಿದೆ. ಅವನು ಕಾಣಿ­ಸ­ಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿ­ರ­ಬ­ಹುದು, ಬೆಳಗ್ಗೆ ನೋಡೋಣ ಎಂದು­ಕೊಂಡು ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತು­ತ್ತಿ­ದ್ದಂತೆ ಕೆಳ­ಗ­ಡೆ­ಯಿಂದ ಯಾರೋ ನಕ್ಕ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ­ಸಿತು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ­ದರೆ ಸಂಜೆ­ಗ­ಪ್ಪಿ­ನಲ್ಲಿ ಮಾದೇ­ವನ ಆಕೃತಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಕಂಡಿತು. ಅವನೇ ಮಾದೇವ ಇರ­ಬೇಕು ಎಂದು ನಾನಂ­ದು­ಕೊಂಡೆ. ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾ­ಡ­ಬೇಕು, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬರು­ತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಆ ಆಕೃತಿ ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕು ಕ ಬೀಸಿತು.
ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ಆ ಕ್ರೀ..ಚ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ­ಸಿದ್ದು. ಅದಾದ ನಂತರ ರೇಲು ಭೀಕರ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾದು ಹೋದದ್ದು.

-2-

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಯಥಾ­ಪ್ರ­ಕಾರ ಎದ್ದು ನಾನು ಮಾದೇ­ವನ ಗುಡಾ­ರದ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡು­ವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸ್ವರ್ಗ­ಸ­ಮಾನ ಎನ್ನಿ­ಸಿತು. ಹಸಿರು ನಳ­ನ­ಳಿ­ಸುವ ಬೆಟ್ಟ­ಗಳು, ಜುಳು­ಜುಳು ಹರಿ­ಯುವ ನೀರ­ಝರಿ, ಬಣ್ಣ­ಬ­ಣ್ಣ­ದ­ಹ­ಕ್ಕಿ­ಗಳು, ಎಂತೆಂ­ಥದೋ ಹೂವು­ಗಳು.. ಇಡೀ ಪ್ರಕೃತಿ ಕಣ್ಣು­ತ­ಣಿ­ಸು­ವಂ­ತಿತ್ತು.
ಮಾದೇ­ವನ ಗುಡಾ­ರದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಾನು ಅವ­ನನ್ನು ಒಂದೆ­ರಡು ಸಾರಿ ಕರೆದೆ. ಯಾರೂ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆ­ಯ­ಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಿ­ರ­ಬ­ಹುದು ಅಂದು­ಕೊಂಡು ಮೆತ್ತಗೆ ಬಾಗಿಲು ತಳ್ಳಿದೆ. ಒಳಗೆ ಕತ್ತಲು ತುಂಬಿತ್ತು. ಜೇಡರ ಬಲೆ ಮುತ್ತಿ­ಕೊಂಡು ಆ ಗುಡಾ­ರ­ದೊ­ಳಗೆ ಇತ್ತೀ­ಚೆಗೆ ಯಾರೂ ಕಾಲಿ­ಡಲೇ ಇಲ್ಲ­ವೇನೋ ಎಂಬಂ­ತಿತ್ತು. ಹಾಗಿ­ದ್ದರೆ ಮಾದೇವ ಎಲ್ಲಿ ಮಲ­ಗು­ತ್ತಾನೆ, ನಿನ್ನೆ ಅವ­ನನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ತಾನೇ ನೋಡಿದ್ದು. ಆವನು ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ದ್ದಾನಾ ಎಂದು ಯೋಚಿ­ಸುತ್ತಾ ಆ ಗುಡಾ­ರ­ದಂಥ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿ ತೆರೆದೆ.
ಆ ಬೆಳ­ಕಿ­ನ­ಲ್ಲಿ­ ನ­ನಗೆ ಕಂಡ­ದ್ದು­ಮ­ನೆಯ ಚಾವ­ಣಿ­ಯಿಂದ ನೇತಾ­ಡು­ತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಅಸ್ಥಿ­ಪಂ­ಜರ ಮಾತ್ರ. ನಾನು ಒಂದೇ ಉಸಿ­ರಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಿದೆ. ಅದೇ ಉಸಿ­ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗ­ಳೂ­ರಿಗೆ ಕಂಬಿ­ಕಿತ್ತೆ. ಈಗಲೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ಕನ­ಸಲ್ಲಿ ಆ ಅಸ್ಥಿ­ಪಂ­ಜರ ಬರು­ತ್ತದೆ. ನಾನು ವಿಹ್ವ­ಲ­ನಾ­ಗು­ತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಅನ್ನು­ತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು.
ನಾನು ಬೆಂಗ­ಳೂ­ರಿಗೆ ಬಂದು ಒಂದು ತಿಂಗ­ಳಾದ ನಂತರ ಕೃಷ್ಣ­ಪ್ರ­ಸಾ­ದನ ಕಾಗದ ಬಂತು. ನೀನು ಊರಿಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಇರ­ಲಾ­ಗ­ಲಿಲ್ಲ.ಅ­ರ್ಜೆಂ­ಟಾಗಿ ಕೇರ­ಳಕ್ಕೆ ಹೋಗ­ಬೇ­ಕಾಗಿ ಬಂತು. ನೀನು ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾ­ಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ಬಂದು ಏನೂ ಉಪ­ಯೋ­ಗ­ವಿಲ್ಲ. ಮಾದೇವ ಆವತ್ತೇ ತನ್ನೂ­ರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಆತ ಬರೆ­ದಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಈಗಲೂ ಜೋಪಾ­ನ­ವಾ­ಗಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂ­ಡಿ­ದ್ದೇನೆ. ಆ ನೆನ­ಪು­ಗಳ ಅಸ್ಥಿ­ಪಂ­ಜ­ರದ ಜೊತೆಗೆ.

(ಪುತ್ತೂರಿನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮಂಗಳಾ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಟ್ರೇನಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾ ಒಮ್ಮೆ ಎಡಕುಮೇರಿಯಲ್ಲಿ ಟ್ರೇನು ಎರಡೂವರೆ ದಿನ ನಿಂತೇ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಹೊಟೆಲಿನ ತಿಂಡಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿ, ಅಂಗಡಿಯ ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳು ಅಷ್ಟೂ ಖರ್ಚಾಗಿ ಆಮೇಲೆ ನಾವು ಹಸಿ ಈರುಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಅಲಸಂದೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಕಾಲಕಳೆದದ್ದು ಮರೆಯದ ನೆನಪು. ಆ ನೆನಪಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಈ ಕತೆ)