Friday, April 27, 2007

ಹುಲಿ ಬಂತು ಹುಲಿ.

ನೀವು ಎಂದಾ­ದರೂ ಮಡಿ­ಕೇ­ರಿ­ಯಿಂದ ಸುಳ್ಯ ಮಾರ್ಗ­ವಾಗಿ ಸುಬ್ರ­ಹ್ಮ­ಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ­ದ್ದರೆ ನಾನು ಹೇಳು­ವುದು ನಿಮಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ­ದಂತೆ ಅರ್ಥ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರದೇ­ಶ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಓಡಾ­ಡಿ­ದ­ವರು ಆಗಿ­ರದೇ ಇದ್ದರೂ ಕಾಡಿನ ನಿಬಿ­ಢ­ತೆಯ ಪರಿ­ಚಯ ಇದ್ದ­ವರೂ ಇದನ್ನು ಗ್ರಹಿ­ಸು­ವುದು ಕಷ್ಟ­ವಾ­ಗ­ಲಿ­ಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎನ್ನು­ವುದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ.
ಮಡಿ­ಕೇ­ರಿ­ಯಿಂದ ಸಂಪಾಜೆ ಘಾಟಿ­ರ­ಸ್ತೆಯ ಮೂಲಕ ನೀವು ಸುಲ­ಭ­ವಾಗಿ ಸುಳ್ಯ ತಲು­ಪ­ಬ­ಹುದು. ಸುಳ್ಯ­ದಿಂದ ನೆಲ್ಲೂರು ಕೆಮ್ರಾಜೆ, ಗುತ್ತಿ­ಗಾರು ಮಾರ್ಗ­ವಾಗಿ ಸುಬ್ರ­ಹ್ಮ­ಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಹಾದಿ­ಯಲ್ಲಿ ದಟ್ಟ­ವಾದ ಕಾಡು ಸಿಗು­ತ್ತದೆ. ಇವತ್ತು ಈ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮನೆ­ಗಳೂ ಅಡಕೆ ತೋಟ­ಗಳೂ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತ­ವೆ­ಯಾ­ದರೂ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ವರು­ಷ­ಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಮನೆ­ಗ­ಳಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆ­ಗಾ­ಲ­ದಲ್ಲಿ ಬಿಡದೇ ಸುರಿ­ಯುವ ಮಳೆ, ಬೇಸ­ಗೆ­ಯಲ್ಲಿ ಥರ­ಥರ ಒಣ­ಗಿಸಿ ತರ­ಗೆಲೆ ಮಾಡುವ ಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ಮಳೆ­ಗಾಲ ಶುರು­ವಾ­ದೊ­ಡನೆ ಅಮ­ರಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತಿದ್ದ ಮಲೇ­ರಿಯಾ ಈ ಪ್ರದೇ­ಶ­ವನ್ನು ವಾಸಿ­ಸಲು ಅಪಾ­ಯ­ಕಾ­ರಿ­ಯ­ನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ­ದ್ದವು. ಚಳಿ­ಗಾ­ಲ­ದ­ಲ್ಲಂತೂ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಯ ತನಕ ಮಂಜು ದಟ್ಟೈ­ಸಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ರು­ತ್ತಿತ್ತು.
ಈ ಪ್ರದೇ­ಶ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬುಡ­ಕ­ಟ್ಟು­ಗ­ಳಿಗೆ ಸೇರಿ­ದ­ವರು ವಾಸಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು. ಇವರು ಯಾವ ಬುಡ­ಕ­ಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ­ದ­ವರು ಅನ್ನು­ವುದು ಈಗ ಯಾರಿಗೂ ನೆನ­ಪಿಲ್ಲ. ಕರ್ರಗೆ ಬಿಳಿ­ಚಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ರು­ತ್ತಿದ್ದ ಇವರು ಆ ಕಾಡಿನ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬದುಕಿ ಉಳಿ­ದದ್ದೇ ಒಂದು ಪವಾಡ. ಇವರು ಬೇಸಾ­ಯ­ಗಾ­ರ­ರಲ್ಲ. ಮಾಡು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಉದ್ಯೋ­ಗವೂ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಬಿದಿ­ರಿನ ಬುಟ್ಟಿ ಹೆಣೆ­ಯು­ವುದೂ ಇವ­ರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಇವರ ಆಹಾ­ರ­ವೆಂ­ದರೆ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿ­ಗಳು ಮತ್ತು ಗೆಡ್ಡೆ­ಗೆ­ಣಸು.
ಅದು ಹೇಗೋ ಏನೋ ಈ ಬುಡ­ಕ­ಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ ಗಂಡ­ಸರು ಕರ್ರಗೆ ಪೀಚಲು ಪೀಚ­ಲಾ­ಗಿ­ದ್ದರೆ, ಹೆಂಗ­ಸರು ಮಾತ್ರ ಮೈಕೈ ತುಂಬಿ­ಕೊಂಡು ಕಂಗೊ­ಳಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು. ಕಾಡಿ­ನಲ್ಲಿ ಅವ­ರನ್ನು ಥಟ್ಟನೆ ಕಂಡರೆ ಬೇಲೂರು ಹಳೆ­ಬೀ­ಡಿನ ಶಿಲ್ಪ­ಕ­ನ್ನಿ­ಕೆ­ಯ­ರಿಗೆ ಜೀವ ಬಂದು ತಿರು­ಗಾ­ಡು­ತ್ತಿ­ರು­ವಂತೆ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು ಎಂದೂ ಅನೇ­ಕರು ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾರೆ.
ಈ ಪ್ರದೇ­ಶ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಹಿಂಸ್ರ­ಪ­ಶು­ಗಳ ಕಾಟ­ವೇನೂ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿ­ನಲ್ಲಿ ಜಿಂಕೆ, ಮೊಲ, ಕಡವೆ, ಕಾಡೆ­ಮ್ಮೆ­ಗಳ ಸಂತತಿ ವಿಪು­ಲ­ವಾ­ಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಹುಲಿ, ಚಿರತೆ, ತೋಳ ಮತ್ತು ಕಿರು­ಬ­ಗ­ಳಿಗೆ ಆಹಾ­ರ­ಕ್ಕೇನೂ ಕೊರ­ತೆ­ಯಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದ­ರಿಂದ ಅವು­ಗಳು ಕಾಡಿ­ನಲ್ಲೇ ಅಲೆ­ದಾ­ಡಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ರು­ತ್ತಿದ್ದ ಈ ಬುಡ­ಕಟ್ಟು ಜನಾಂ­ಗದ ಮಂದಿಗೆ ಯಾವ ತೊಂದ­ರೆ­ಯನ್ನೂ ಮಾಡು­ತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಅಕ­ಸ್ಮಾತ್ ಕಾಡಿ­ನಲ್ಲಿ ಹುಲಿ­ಯೊಂದು ಎದು­ರಾ­ದರೆ ಇವರೂ ಅಂಜಿ ಓಡು­ತ್ತಿ­ದ್ದಿಲ್ಲ. ಹುಲಿಯೇ ಮನು­ಷ್ಯ­ರನ್ನು ಕಂಡ ಸಂಕೋ­ಚ­ದಲ್ಲಿ ತೆಪ್ಪಗೆ ಹೊರ­ಟು­ಹೋ­ಗು­ತ್ತಿತ್ತು.
**­*­*­**
ಇಂಥ ನಿರ್ಭ­ಯದ ಕಾಡು ಇದ್ದ­ಕ್ಕಿ­ದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆ­ಯು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಬಂದದ್ದೇ ಇರ­ಬೇಕು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪಂಚ­ವಾ­ರ್ಷಿಕ ಯೋಜ­ನೆ­ಗಳು ಶುರು­ವಾ­ಗಿ­ದ್ದವು. ಕೃಷಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಡ­ಬೇ­ಕೆಂದು ಸರ್ಕಾರ ಹೇಳ­ಲಾ­ರಂ­ಭಿ­ಸಿತ್ತು. ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ಹೈನು­ಗಾ­ರಿ­ಕೆಯ ಕುರಿತೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರಾಷ್ಟ್ರ­ಗಳ ಉದಾ­ಹ­ರ­ಣೆ­ಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಅನೇ­ಕರು ಮಾತಾ­ಡ­ತೊ­ಡ­ಗಿ­ದ್ದರು. ಹೈನು­ಗಾ­ರಿಕೆ ಭಾರ­ತ­ದಂಥ ಕೃಷಿ­ಪ್ರ­ದಾನ ರಾಷ್ಟ್ರ­ದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಲಾಭ­ದಾ­ಯಕ ಉದ್ಯಮ ಎಂದು ಜನ ನಂಬ­ತೊ­ಡ­ಗಿ­ದ್ದರು. ಅದೇ ಸುಮಾ­ರಿಗೆ ಸುಳ್ಯ­ದಲ್ಲೂ ಅನೇ­ಕರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆ­ಯಲ್ಲಿ ಹಸು­ಗ­ಳನ್ನೂ ಎಮ್ಮೆ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಸಾಕುತ್ತಾ ಹೈನು­ಗಾ­ರಿ­ಕೆ­ಯನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟ­ದಲ್ಲೇ ಆರಂ­ಭಿ­ಸಿ­ದ್ದರು.
ಅಂಥ­ವರ ಪೈಕಿ ಕೇನ್ಯ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರೂ ಒಬ್ಬರು.
ಅವರು ಬ್ರಿಟಿ್ ಅಧಿ­ಪ­ತ್ಯ­ದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋ­ಗ­ದ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದ­ವರು. ಗಾಂಧೀ­ಜಿಯ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟು ಕೆಲ­ಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀ­ನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಕೃಷಿ­ಕ­ರಾ­ದ­ವರು. ಹೈನು­ಗಾ­ರಿ­ಕೆಯ ಕುರಿತು ಅವರ ಆಸಕ್ತಿ ಕುದು­ರು­ತ್ತಿ­ದ್ದಂತೆ ಹಾಸ­ನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹತ್ತೆಂಟು ಎಮ್ಮೆ­ಗ­ಳನ್ನೂ ಸುಬ್ರ­ಹ್ಮ­ಣ್ಯದ ಆಸು­ಪಾ­ಸಿ­ನಿಂದ ಹತ್ತಿ­ಪ್ಪತ್ತು ಹಸು­ಗ­ಳನ್ನೂ ಕೊಂಡು­ತಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟ­ದಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಉತ್ಪಾ­ದನೆ ಆರಂ­ಭಿ­ಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು.
ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರು­ವಾ­ದದ್ದೇ ಆಗ.
ಹಾಲು ಉತ್ಪಾ­ದ­ನೆ­ಯೇನೋ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟ­ದಲ್ಲೇ ಆಯಿತು. ಕೊಂಡು ತಂದ ದನ­ಗ­ಳಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ನೂರು ನೂರೈ­ವತ್ತು ಲೀಟರ್ ಹಾಲು ದೊರ­ಕ­ತೊ­ಡ­ಗಿತು. ಆದರೆ ಆ ಹಾಲನ್ನು ಏನು ಮಾಡು­ವುದು ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸರ್ಕಾ­ರದ ಹತ್ತಿರ ತಕ್ಪಣ ಉತ್ತ­ರ­ವಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ.
ಸರ್ಕಾರ ಹೈನು­ಗಾ­ರಿಕೆ ಆರಂ­ಭಿಸಿ ಎಂದು ಘೋಷಣೆ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತೇ ವಿನಾ ಯಾರಾ­ದ­ರೊ­ಬ್ಬರು ಅದನ್ನು ತಕ್ಪ­ಣವೇ ಕಾರ್ಯ­ರೂ­ಪಕ್ಕೆ ತರು­ತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಊಹಿ­ಸಿ­ರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರಾ­ದ­ರೊ­ಬ್ಬರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮೂಲೆ­ಯಲ್ಲಿ ಹೈನು­ಗಾ­ರಿಕೆ ಆರಂ­ಭಿ­ಸಿ­ದರೆ ಆ ಹಾಲನ್ನು ಕೊಂಡು­ಕೊಂಡು ಸರ್ಕಾರ ಕೂಡ ಏನೂ ಮಾಡುವ ಹಾಗಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಆಗಿನ್ನೂ ಕ್ಪೀರ­ಕ್ರಾಂ­ತಿಯ ಕನಸೂ ಸರ್ಕಾ­ರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ.
ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರು ಆಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹತಾ­ಶ­ರಾ­ದರು. ಕೊಂಡು ತಂದ ಜಾನು­ವಾ­ರು­ಗ­ಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಸಾಕು­ವುದು ಅವ­ರಿ­ಗಂತೂ ಸಾಧ್ಯ­ವಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಆಗೆಲ್ಲ ಈಗಿ­ನಂತೆ ಹಾಲು ಸ್ಥಳೀ­ಯ­ವಾಗಿ ಮಾರಾ­ಟ­ವಾ­ಗು­ತ್ತಲೂ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ­ಯೊಂದು ಮನೆ­ಯಲ್ಲೂ ಒಂದೊ ಎರಡೋ ಕರಾವು ಇದ್ದೇ ಇರು­ತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಒಂದೆ­ರಡು ಮನೆ­ಗ­ಳಿಗೆ ಹಾಲು­ಬೇ­ಕಿ­ದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಕೊಂಡು­ಹೋಗಿ ಕೊಡು­ವುದು ತುಂಬ ದುಬಾ­ರಿ­ಯಾ­ಗು­ತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರು ಹಸು­ಗ­ಳ­ನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾರು­ವು­ದಕ್ಕೆ ನಿಶ್ಟ­ಯಿ­ಸಿ­ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಕೊಂಡ ಅರ್ಧ­ಬೆ­ಲೆಗೂ ಅವು­ಗ­ಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳು­ವ­ವರು ಅವ­ರಿಗೆ ಸಿಗ­ಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರ ಕ್ಷೀರ­ಕ್ರಾಂತಿ ಆ ಪ್ರದೇ­ಶ­ದ­ಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಚಾ­ರ­ವಾ­ಗಿತ್ತು.
ಆಗ ಅವ­ರಿಗೆ ಹೊಳೆದ ಉಪಾ­ಯ­ವೆಂ­ದರೆ ಹಸು­ಗ­ಳ­ನ್ನೆಲ್ಲ ಒಯ್ದು ಗುತ್ತಿ­ಗಾ­ರಿಗೋ ಎಡ­ಮಂ­ಗ­ಲಕ್ಕೋ ಕೊಲ್ಲ­ಮೊ­ಗ್ರು­ವಿಗೋ ಸಮೀ­ಪ­ವಿ­ರುವ ಹುಲ್ಲು­ಗಾ­ವ­ಲಿ­ನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು­ಬಿ­ಡು­ವುದು. ಅಲ್ಲಿ ಯಥೇ­ಚ್ಛ­ವಾಗಿ ದನ­ಗ­ಳಿಗೆ ಮೇವು ಸಿಗು­ವು­ದಂತೂ ಖಾತ್ರಿ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಗೋಮಾ­ಳ­ವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಸುತ್ತಲೂ ಬೇಲಿ­ಹಾ­ಕಿಸಿ ಬಿಟ್ಟು­ಬಿ­ಟ್ಟರೆ ಹಸು­ಗಳೂ ಎಮ್ಮೆ­ಗಳೂ ಖರ್ಚಿ­ಲ್ಲದೇ ಮೇವು ತಿಂದು­ಕೊಂಡು ಇರು­ತ್ತವೆ. ಅವು­ಗಳ ವಂಶಾ­ಭಿ­ವೃ­ದ್ಧಿಯೂ ಆಗು­ತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಸರ್ಕಾ­ರದ ಯೋಚನೆ ಕೈಗೆ­ಟು­ಕು­ವಂ­ತಾ­ದಾಗ ಅವು­ಗ­ಳನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ಹೊಡೆ­ದು­ಕೊಂಡು ಬಂದ­ರಾ­ಯಿತು.
ಈ ಯೋಚನೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ತಡ ರಾಮಣ್ಣ ಗೌಡರು ಗುತ್ತಿ­ಗಾ­ರಿನ ಕಡೆಗೆ ಪಯಣ ಬೆಳೆ­ಸಿ­ದರು. ಸುಳ್ಯ­ದಿಂದ ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ಮೈಲಿ ದೂರ­ದಲ್ಲಿ ಅವ­ರಿ­ಗೊಂದು ಸೊಗ­ಸಾದ ಹುಲ್ಲು­ಗಾ­ವಲು ಕಂಡಿತು. ಅದರ ಆಸು­ಪಾ­ಸಿ­ನಲ್ಲಿ ಬುಡ­ಕಟ್ಟು ಜನಾಂ­ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಆರೆಂಟು ಮನೆ­ಗ­ಳಿ­ದ್ದವು. ಆ ಜಾಗದ ಪಕ್ಕ­ದಲ್ಲೇ ಸಣ್ಣ­ದೊಂದು ತೊರೆಯೂ ಹರಿ­ಯು­ತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಗೋವು­ಗ­ಳನ್ನು ಸಾಕು­ತ್ತಿ­ದ್ದರೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಆ ಜಾಗವೂ ತನ್ನ­ದಾ­ಗು­ತ್ತದೆ ಎಂಬ ದುರಾ­ಸೆಯೂ ಶೆಟ್ಟ­ರನ್ನು ಕಾಡಿ­ರ­ಬೇಕು. ಬುಡ­ಕಟ್ಟು ಜನಾಂ­ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಕೊಲ್ಲಿ ಎಂಬ­ವ­ನನ್ನು ಸಂಬ­ಳಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತು­ಮಾ­ಡಿ­ಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೊಂದು ವಿಶಾ­ಲ­ವಾದ ಹುಲ್ಲು­ಗಾ­ವ­ಲಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿಸಿ. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ದನ­ಗ­ಳಿಗೆ ನಿಲ್ಲು­ವು­ದ­ಕ್ಕೊಂದು ವಿಶಾ­ಲ­ವಾದ ಚಪ್ಪರ ಹಾಕಿ­ಸಿ­ಕೊಟ್ಟು ರಾಮ­ಣ್ಣ­ಗೌ­ಡರು ತಮ್ಮ ಎಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಹಸು­ಗ­ಳನ್ನು ಆ ಗೋಮಾ­ಳಕ್ಕೆ ತಂದೇ­ಬಿ­ಟ್ಟರು.
ಅದು ಸುಮಾರು ಹತ್ತೆ­ಕರೆ ವಿಸ್ತಾ­ರದ ಗೋಮಾಳ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿ­ಸು­ವು­ದಕ್ಕೇ ಅವ­ರಿಗೆ ಸುಮಾರು ಖರ್ಚಾ­ಗಿತ್ತು. ಹಸು­ಗ­ಳನ್ನು ಸಾಕು­ವು­ದ­ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವ­ರನ್ನು ಆಕ­ರ್ಷಿ­ಸಿದ್ದು ಆ ಜಾಗ­ವನ್ನು ತಾವು ಹೊಡೆ­ದು­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬ­ಹುದು ಎಂಬ ದುರಾಸೆ.
ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಜಾನು­ವಾ­ರು­ಗ­ಳನ್ನು ತಂದು­ಬಿಟ್ಟ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರು ಅದರ ಉಸ್ತು­ವಾ­ರಿ­ಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಏಕೈಕ ಮಗ­ನಾದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಒಪ್ಪಿ­ಸಿ­ದರು.
ಎಡ­ವ­ಟ್ಟಾ­ದದ್ದು ಅಲ್ಲೇ.
**­*­**
ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಮೆಟ್ರಿಕತನಕ ಓದಿದ್ದ. ಮುಂದೆಯೂ ಓದುವ ಆಸೆ­ಯಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂ­ಡಿದ್ದ. ಮಂಗ­ಳೂ­ರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಓದು ಮುಂದು­ವ­ರಿ­ಸಿ­ದರೆ ತನ್ನ ಉಕ್ಕು­ತ್ತಿ­ರುವ ಯೌವ­ನಕ್ಕೂ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿ­ಸ­ಬ­ಹುದು ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಆಸೆ ಇಟ್ಟು­ಕೊಂ­ಡಿದ್ದ ಸುಬ್ಬ­ಣ್ಣ­ನನ್ನು ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರು ಬೈದು ಕೃಷಿ­ಕಾ­ಯ­ಕಕ್ಕೆ ನೂಕಿ­ದ್ದರು. ಓದಿ ಮಗ ಯಾರ ಚಾಕ­ರಿ­ಯನ್ನೂ ಮಾಡ­ಬೇ­ಕಾ­ಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನು­ವುದು ಅವರ ಆಲೋ­ಚ­ನೆ­ಯಾ­ಗಿತ್ತು. ಒಲ್ಲದ ಮನ­ಸ್ಸಿ­ನಿಂದ ಗದ್ದೆ, ತೆಂಗಿ­ನ­ತೋಟ ನೋಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತಿದ್ದ ಸುಬ್ಬ­ಣ್ಣ­ಶೆ­ಟ್ಟಿ­ಯನ್ನು ಕರೆದು ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರು ಗುತ್ತಿ­ಗಾರು ಸಮೀ­ಪದ ಗೋಮಾ­ಳ­ವನ್ನು ನೋಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇ­ಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ­ದರು. ತಿಂಗ­ಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಲ­ವಾ­ದರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರ­ಬೇ­ಕೆಂದು ಕಟ್ಟು­ನಿ­ಟ್ಟಾಗಿ ಆಜ್ಞಾ­ಪಿ­ಸಿ­ದರು.
ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮಿಲಿಟ್ರಿ ಜೀಪಿತ್ತು. ಅದ­ನ್ನ­ವರು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಂಡು­ಕೊಂ­ಡಿ­ದ್ದರು. ಅದು ಟ್ರಾಕ್ಟ­ರ್­ನಷ್ಟೇ ವೇಗ­ವಾಗಿ ಓಡು­ತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟು ನಿಲ್ಲು­ತ್ತಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡ­ಬೇ­ಕಾ­ಗು­ತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅದ­ಕ್ಕೊಬ್ಬ ಡ್ರೈವ­ರ್­ನನ್ನೂ ಶೆಟ್ಟರು ನೇಮಿ­ಸಿ­ದ್ದರು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಆ ಜೀಪಿ­ನಲ್ಲಿ ತಿಂಗ­ಳಿ­ಗೊಮ್ಮೆ ಗೋಮಾ­ಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರ­ಬೇ­ಕಾ­ಗಿತ್ತು. ಅವನ ಜೀವ­ನ­ದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿಷ್ಪ್ರ­ಯೋ­ಜಕ ಕೆಲ­ಸ­ವೆಂ­ದರೆ ಅದು ಎಂದು ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ರೈ ಅಂದು­ಕೊಂ­ಡಿದ್ದ. ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟ­ರಿಂದ ಹೇಳಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳದೇ ಆತ ಅತ್ತ ಕಡೆ ತಲೆ­ಹಾ­ಕು­ತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಮಗ­ನನ್ನು ಹೇಗಪ್ಪಾ ದಾರಿಗೆ ತರು­ವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿ­ಸು­ತ್ತಿದ್ದ ರಾಮಣ್ಣ ರೈಗ­ಳಿಗೆ ಕತ್ತ­ಲ­ಕಾ­ಡಿನ ನಡುವೆ ಬೆಳ­ಕಿನ ಕೋಲಿ­ನಂತೆ ಕಾಣಿ­ಸಿದ್ದು ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಬದ­ಲಾದ ವರ್ತನೆ.
**­*­**
ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಇದ್ದ­ಕ್ಕಿ­ದ್ದಂತೆ ತಿಂಗ­ಳಿ­ಗೆ­ರಡು ಸಾರಿ ಗೋಮಾ­ಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ­ಬ­ರಲು ಆರಂ­ಭಿ­ಸಿದ್ದ. ಹೋದ­ವನು ಒಂದೆ­ರಡು ದಿನ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದು­ಬಿ­ಡು­ತ್ತಿದ್ದ. ವಾಪಸ್ಸು ಬರು­ವಾಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉತ್ಸಾ­ಹ­ದಿಂದ ನಳ­ನ­ಳಿ­ಸು­ತ್ತಿದ್ದ. ಅಂತೂ ಮಗ­ನಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿತು, ಇನ್ನು ಪರ­ವಾ­ಗಿಲ್ಲ ಅಂದು­ಕೊಂಡು ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಮಗನ ಬದ­ಲಾದ ವರ್ತ­ನೆ­ಯನ್ನು ಕಂಡ­ಕಂ­ಡ­ವರ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿ­ಕೊಂಡು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟು­ಕೊಂ­ಡರು.
ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬದ­ಲಾ­ದ­ದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರ­ಣ­ವಿತ್ತು. ಗೋಮಾಳ ನೋಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳಲು ರಾಮ­ಣ್ಣ­ಶೆ­ಟ್ಟರು ನೇಮಿ­ಸಿದ ಕೊಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಬುಡ­ಕಟ್ಟು ಜನಾಂ­ಗದ ವಯೋ­ವೃ­ದ್ದ­ನಿ­ಗೊ­ಬ್ಬಳು ಸುಂದರಿ ಮಗ­ಳಿ­ದ್ದಳು. ಆ ಜನಾಂ­ಗದ ಎಲ್ಲ­ರಿ­ಗಿಂತ ಒಂದು ಕೈ ಮಿಗಿಲು ಅನ್ನಿ­ಸು­ವಷ್ಟು ಆಕೆ ಮೈಕೈ ತುಂಬಿ­ಕೊಂಡು ಕಂಗೊ­ಳಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ದ್ದಳು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಅವ­ಳಿಗೆ ಮೈಮ­ರೆ­ತಿದ್ದ. ಕೊಲ್ಲಿ­ಯನ್ನು ಯಾವುದೋ ಕೆಲ­ಸಕ್ಕೆ ಕಳಿ­ಸಿಯೋ, ಆಕೆ­ಯನ್ನು ಜೀಪಿ­ನಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲೆಗೆ ಕರೆ­ದೊಯ್ದೋ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಆಕೆಯ ಜೊತೆ ಚಕ್ಕಂ­ದ­ವಾ­ಡ­ತೊ­ಡ­ಗಿದ್ದ. ಆಕೆಯೂ ಹಳ್ಳಿ­ಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಪಟ್ಟಣ ಸೇರು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಅಪೂರ್ವ ಅವ­ಕಾಶ ಎಂದು­ಕೊಂಡು ಆತ­ನನ್ನು ಸಂಪೂ­ರ್ಣ­ವಾಗಿ ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತೆಗೆ­ದು­ಕೊಂ­ಡಿ­ದ್ದಳು.
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಮಗನ ಕಾಡಿನ ನಿಷ್ಠೆ­ಯನ್ನು ಅಪಾರ್ಥ ಮಾಡಿ­ಕೊಂಡ ಶೆಟ್ಟರು ಅವ­ನಿ­ಗೊಂದು ಮದುವೆ ಗೊತ್ತು­ಮಾ­ಡಿ­ದರು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಅದನ್ನೂ ವಿರೋ­ಧಿ­ಸ­ಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿ­ನ­ಲ್ಲೊಂದು ನಾಡಿ­ನ­ಲ್ಲೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಸಿಕ್ಕರೆ ತನ್ನ ವಂಚಿತ ನಗ­ರ­ಜೀ­ವ­ನದ ವೈವಿ­ಧ್ಯ­ಮಯ ಆಸೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಪೂರೈ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬ­ಹುದು ಎಂದು ಅವ­ನಿಗೂ ಅನ್ನಿ­ಸ­ತೊ­ಡ­ಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿರ್ವಿ­ಘ್ನ­ವಾಗಿ ಅವನ ಮದು­ವೆಯೂ ನಡೆ­ದು­ಹೋ­ಯಿತು. ತಿಂಗ­ಳಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಕೊಲ್ಲಿಯ ಮಗ­ಳನ್ನು ಭೇಟಿ­ಯಾ­ಗು­ತ್ತಿದ್ದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಈಗೀಗ ತಿಂಗ­ಳಿ­ಗೆ­ರಡು ಭೇಟಿಗೆ ತೃಪ್ತ­ನಾದ.
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅನಾ­ಹುತ ಸಂಭ­ವಿ­ಸಿತು. ಕೊಲ್ಲಿಯ ಮಗಳು ಗರ್ಭಿ­ಣಿ­ಯಾ­ಗಿ­ದ್ದಳು. ಅದನ್ನು ಕಂಡು­ಹಿ­ಡಿ­ದ­ವಳು ಕೊಲ್ಲಿ­ಯಲ್ಲ. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಎಂದೋ ತೀರಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ದ್ದಳು. ಆದರೆ ಆ ಮನೆಗೆ ಆಗಾಗ ಬಂದು­ಹೋ­ಗು­ತ್ತಿದ್ದ ಪಕ್ಕದ ಹಾಡಿಯ ಕೊಲ್ಲಿಯ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಕೊಲ್ಲಿಗೆ ಈ ಆಘಾ­ತ­ಕಾರಿ ಸುದ್ದಿ­ಯನ್ನು ತಿಳಿ­ಸಿ­ದಳು.
ಅವರ ಜನಾಂ­ಗ­ದಲ್ಲಿ ಅದು ಅಂಥ ಅಪ­ರಾ­ಧ­ವೇನೂ ಆಗಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದ­ರಿಂದ ಕೊಲ್ಲಿ ಮಗ­ಳನ್ನು ಗದ­ರು­ವು­ದ­ಕ್ಕೇನೂ ಹೋಗ­ಲಿಲ್ಲ. ಬದ­ಲಾಗಿ ಮಗ­ಳ­ನ್ನಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂಡು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧ­ರಿ­ಸಿದ. ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಬಂದಾಗ ಏನು ಮಾಡ­ಬೇ­ಕೆಂದು ಮಗ­ಳಿಗೆ ತಿಳಿ­ಸಿ­ಹೇ­ಳಿದ.
ಮಗಳು ಅಪ್ಪನ ಮಾತನ್ನು ಮೀರ­ಲಿಲ್ಲ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ತಾನು ಗರ್ಭಿ­ಣಿ­ಯಾದ ಸಂಗ­ತಿ­ಯನ್ನು ತಿಳಿ­ಸಿ­ದಳು. ತಮ್ಮ ಬುಡ­ಕ­ಟ್ಟಿನ ಸಂಪ್ರ­ದಾ­ಯದ ಪ್ರಕಾರ ತನ್ನನ್ನು ಕೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇ­ಕೆಂ­ದಳು. ಆವತ್ತು ಆಕೆ­ಯಿಂದ ಅದು ಹೇಗೋ ತಪ್ಪಿ­ಸಿ­ಕೊಂಡು ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಒಂದೇ ಉಸಿ­ರಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಲು­ಕಿತ್ತ. ಮತ್ತೆಂದೂ ಗೋಮಾ­ಳದ ಕಡೆಗೆ ತಲೆ­ಹಾ­ಕ­ದಿ­ರಲು ನಿರ್ಧ­ರಿ­ಸಿದ.
ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟ­ರಿಗೆ ಇದು ಮತ್ತೊಂದು ಸಮ­ಸ್ಯೆ­ಯಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಪಣ ಮಗ ಹೆಂಡ­ತಿಯ ಗುಲಾ­ಮ­ನಾಗಿ ಕರ್ತ­ವ್ಯ­ವಿ­ಮು­ಖ­ನಾದ ಎಂದ­ವರು ಭಾವಿ­ಸಿ­ದರು. ಮಗ­ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಳದ ಕಡೆ ಹೋಗು­ವಂತೆ ಒತ್ತಾ­ಯಿ­ಸಿ­ದರು. ಅವನು ಹೋಗ­ದಿ­ದ್ದರೇ ತಾನೇ ಹೋಗು­ವು­ದಾಗಿ ಬೆದ­ರಿಕೆ ಹಾಕಿ­ದರು.
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅಪಾಯ ಎದು­ರಾ­ಯಿತು. ಕೊಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಗಳು ಒಂದು ದಿನ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರ ಮನೆ­ಯಂ­ಗ­ಳ­ದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯ­ಕ್ಪ­ರಾ­ದರು. ಆವತ್ತು ಅದೃ­ಷ್ಟ­ವ­ಶಾತ್ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರು ಮನೆ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಹೆಂಡತಿ ತವ­ರಿಗೆ ಹೋಗಿ­ದ್ದಳು. ತಕ್ಪಣ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಕೊಲ್ಲಿಯ ಕೈಗೊಂ­ದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ತುರುಕಿ ಮುಂದಿ­ನ­ವಾ­ರವೇ ಬಂದು ಮಗ­ಳಿ­ಗೊಂದು ಗತಿ ಕಾಣಿ­ಸು­ವು­ದಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಇಷ್ಟು ದಪ್ಪ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊತ್ತು­ಕೊಂಡು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದಿಡೀ ಸಮ­ಸ್ಯೆ­ಯಂತೆ ಕಾಣಿ­ಸು­ತ್ತಿದ್ದ ಕೊಲ್ಲಿಯ ಮಗ­ಳನ್ನೂ ಕರೆದು ಏನೋ ಉಸು­ರಿದ.
**­*­*­**
ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಘಟ­ನೆ­ಗಳು ವೇಗ­ವಾಗಿ ನಡೆ­ದವು. ಒಂದು ವಾರ­ದಲ್ಲಿ ಗೋಮಾ­ಳಕ್ಕೆ ಬರು­ವು­ದಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ರೈ ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಜೀಪಿ­ನಲ್ಲಿ ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ­ನಿಗೂ ಹೇಳದೇ ತನ­ಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದ ಕೊಲ್ಲಿಯ ಮಗ­ಳನ್ನು ಜೀಪಿಗೆ ಹತ್ತಿ­ಸಿ­ಕೊಂಡು ಮರಳಿ ಬರುವ ದಾರಿ­ಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಿ ಕೊಂದ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿಯೂ ಜೀಪು ಡ್ರೈವರ್ ಗುರು­ವ­ಪ್ಪನೂ ಅವಳ ಹೆಣ­ವನ್ನು ಹಾದಿ­ಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕೆರೆ­ಯೊಂ­ದಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು­ಕಟ್ಟಿ ಎಸೆ­ದರು.
ಇದಾದ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಗೋಮಾ­ಳಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಮಗಳು ನಾಪ­ತ್ತೆ­ಯಾದ ದುಃಖ­ದಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲಿ ಕುಸಿ­ದು­ಹೋ­ಗಿದ್ದ. ಅವ­ನಿಗೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೂ ಅನು­ಮಾ­ನ­ಗ­ಳಿ­ದ್ದವು. ಅದೇ ಅನು­ಮಾನ ಮತ್ತು ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಆತ ಒಂದಷ್ಟು ಕೂಗಾ­ಡಿದ. ರಾಮಣ್ಣ ರೈಯ­ವ­ರಿಗೆ ಇದ­ನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿ­ಸು­ವು­ದಾ­ಗಿಯೂ ತನ್ನ ಮಗ­ಳನ್ನು ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿಯೇ ಕಾಣೆ­ಯಾ­ಗಿ­ಸಿ­ದ್ದಾ­ನೆಂದೂ ಅರ­ಚಾ­ಡಿದ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಡ್ರೈವರ್ ಸೇರಿ ಕೊಲ್ಲಿ­ಯನ್ನು ಅವನ ಗುಡಿ­ಸ­ಲಲ್ಲೇ ಕೊಂದರು. ಅದು ಬೇಸ­ಗೆಯ ಕಾಲ­ವಾ­ದ್ದ­ರಿಂದ ಅವನ ಗುಡಿ­ಸ­ಲಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ­ದರು. ಕೊಲ್ಲಿಯ ಅರ್ಧ­ಸುಟ್ಟು ಕರ­ಕ­ಲಾ­ಗಿದ್ದ ಶವ­ವನ್ನು ಮೂರು ದಿನ­ಗಳ ನಂತರ ಅವನ ಬುಡ­ಕ­ಟ್ಟಿನ ಮಂದಿ ತಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ದಫನ್ ಮಾಡಿ­ದರು.
ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕ­ರಣ ಎರಡು ಕೊಲೆ­ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯ­ವಾ­ಯಿತು.
**­*­*­**
ಇಲ್ಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿ­ದು­ಹೋ­ಗ­ಬೇ­ಕಾ­ಗಿತ್ತು.
ಮತ್ತೆ ಆ ಪ್ರದೇ­ಶಕ್ಕೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ ಕಾಲಿ­ಡದೇ ಹೋಗಿ­ದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಮುಗಿ­ಯು­ತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ? ಎರಡು ಕೊಲೆ­ಯಲ್ಲಿ ಭಾಗ­ವ­ಹಿ­ಸಿದ್ದ, ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಗುಟ್ಟು­ಗ­ಳೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಡ್ರೈವರ್ ಗುರು­ವಪ್ಪ ತನ್ನ ಜಾಣ­ತನ ತೋರಿ­ಸ­ಲಿಕ್ಕೆ ಆರಂ­ಭಿ­ಸದೇ ಹೋಗಿ­ದ್ದರೂ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿ­ಯು­ತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ?
ಆದರೆ ಹಾಗಾ­ಗ­ಲಿಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರೂ ಬಿಡ­ಲಿಲ್ಲ.
ಗುರು­ವಪ್ಪ ತಾನು ಬಾಯ್ಮು­ಚ್ಚಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ರು­ವು­ದ­ಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿ­ತಿಂ­ಗಳೂ ಸಾವಿರ ರುಪಾ­ಯಿ­ಯನ್ನು ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ­ಯಿಂದ ಪೀಕಿ­ಸ­ತೊ­ಡ­ಗಿದ. ಅಷ್ಟೊಂದು ದುಡ್ಡನ್ನು ಅಪ್ಪ­ನಿಂದ ಕೇಳು­ವುದು ಸಾಧ್ಯ­ವಾ­ಗದೇ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ನಾನಾ ಕಡೆ ಸಾಲ ಮಾಡ­ಬೇ­ಕಾಗಿ ಬಂತು. ಈ ಡ್ರೈವರ್ ಗುರು­ವ­ಪ್ಪ­ನನ್ನೂ ಮುಗಿ­ಸ­ಬೇಕು ಎಂದು ಆಗಾಗ ಆತ­ನಿಗೆ ಅನ್ನಿ­ಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ತನ­ಗಿಂತ ಬಲಾ­ಢ್ಯ­ನಂತೆ ಕಾಣು­ತ್ತಿದ್ದ ಆತ­ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಸುಬ್ಬ­ಣ್ಣ­ನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ.
ಈ ನಡುವೆ, ಕೊಲ್ಲಿಯ ಕೊಲೆ ನಡೆದು ಎಂಟು ತಿಂಗ­ಳಾ­ಗಿತ್ತು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟಿ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಮಗು­ವಿನ ಜೊತೆ ಗೋಮಾ­ಳಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಯೋಚ­ನೆಯೂ ಅವ­ನಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ಅಲ್ಲಿದ್ದು ಗೋಮಾ­ಳದ ಅಂಚಲ್ಲಿ ಅಲೆ­ದಾ­ಡುತ್ತಾ ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗು ವಾಪಸ್ಸು ಹೊರ­ಡುವ ತಯಾ­ರಿ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದರು. ಯಥಾ­ಪ್ರ­ಕಾರ ಜೀಪು ಕೈಕೊ­ಟ್ಟಿ­ದೆ­ಯೆಂದು ಗುರು­ವಪ್ಪು ರಿಪೇ­ರಿ­ಯಲ್ಲಿ ತೊಡ­ಗಿ­ಕೊಂ­ಡಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ಆಸ­ಕ್ತಿ­ಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ನಿಂತಿದ್ದ. ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗು ಅಲ್ಲೇ ಅಡ್ಡಾ­ಡುತ್ತಾ ಅಟ­ವಾ­ಡು­ತ್ತಿ­ದ್ದರು.
ಇದ್ದ­ಕ್ಕಿ­ದ್ದಂತೆ ಮಗು ಅಳ­ತೊ­ಡ­ಗಿತು.
ಕಾಡಿ­ನಲ್ಲಿ ಅಳ­ಬಾ­ರದು ಎನ್ನುವ ಮೂಲ­ ನಿ­ಯಮ ಮಗು­ವಿ­ಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸುಬ್ಬ­ಣ್ಣ­ನಿಗೂ ಗೊತ್ತಿ­ರ­ಲಿಲ್ಲ. ಅಳುವ ಮಗು­ವನ್ನು ಎತ್ತಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಲೆಂದು ತಾಯಿ ಹತ್ತಿರ ಬರು­ತ್ತಿ­ದ್ದಂತೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. ಅವನು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕಣ್ತೆ­ಗೆ­ಯು­ವ­ಷ್ಟ­ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಕೃತಿ ಪೊದೆ­ಯಿಂದ ಛಂಗನೆ ಜಿಗಿದು ಅವನ ಮಗು­ವನ್ನೂ ಹೆಂಡ­ತಿ­ಯನ್ನೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿ­ಕೊಂಡು ನೆಗೆ­ದು­ಹೋ­ಯಿತು. ಮರು­ಕ್ಪಣ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗು­ವಿದ್ದ ಜಾಗ­ದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರ­ಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಗಾಬ­ರಿ­ಯಿಂದ ಥರ ಥರ ನಡು­ಗುತ್ತಾ ಹಾಹಾ­ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾ ಜೀಪನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಡ್ರೈವ­ರನ ಜೊತೆ ಪರಾ­ರಿ­ಯಾದ.
ಮಾರ­ನೆಯ ದಿನ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರೂ ಮಗನ ಮತ್ತು ಡ್ರೈವ್ ಜೊತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗ­ಮಿ­ಸಿ­ದರು. ಬುಡ­ಕಟ್ಟು ಜನಾಂ­ಗ­ದ­ವರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಇಡೀ ಕಾಡನ್ನು ಜಾಲಾ­ಡಿ­ದರು. ಸೊಸೆಯ ಮೊಮ್ಮ­ಗು­ವಿನ ಪತ್ತೆ ಹತ್ತ­ಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ನಿರಾ­ಸೆ­ಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ಡ್ರೈವರ್ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿ­ದು­ಕೊಂ­ಡರು.
ನಡು­ರಾ­ತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ದೇಹ­ಬಾಧೆ ತೀರಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಲಿಕ್ಕೆ ಗುಡಿ­ಸ­ಲಿ­ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ಕುಳಿ­ತು­ಕೊಂಡು ನಿದ್ದೆ­ಗ­ಣ್ಣಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚೆ­ಹೊ­ಯ್ಯು­ತ್ತಿ­ದ್ದ­ವ­ನಿಗೆ ತನ್ನ­ಮುಂದೆ ಆಕೃ­ತಿ­ಯೊಂದು ನಿಂತದ್ದು ಕಾಣಿ­ಸಿ­ತಷ್ಟೇ. ಮರು­ಕ್ಪ­ಣವೇ ಅದು ಭೀಕ­ರ­ವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ ಸುಬ್ಬ­ಣ್ಣ­ನನ್ನು ಹೆಗ­ಲಿಗೆ ಹಾಕಿ­ಕೊಂಡು ಕಾಡಿ­ನೊ­ಳಗೆ ಓಡಿ­ಹೋ­ಯಿತು. ಆ ಗರ್ಜ­ನೆಗೆ ಎದ್ದು ಕೂತ ಡ್ರೈವರ್ ಗುರು­ವಪ್ಪ ಉಟ್ಟ­ಬ­ಟ್ಟೆ­ಯಲ್ಲೇ ಒಂದು ಎರಡು ಮಾಡಿ­ಕೊಂಡು ಅದೇ ವಾಸ­ಲೆ­ಯಲ್ಲೇ ಗುಡಿ­ಸ­ಲಿ­ನಿಂದ ಹೊರ­ಬ­ರ­ಲಾ­ಗದೆ ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗು ಮಾಡಿದ. ಬೆಳ­ಗಾ­ಗು­ತ್ತಲೇ ಭಯ­ಗ್ರ­ಸ್ತ­ನಾಗಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಜೀಪು ಹತ್ತಿ­ಕೊಂಡು ಶರ­ವೇ­ಗ­ದಿಂದ ಸುಳ್ಯದ ಕಡೆ ಧಾವಿ­ಸಿದ.
ಗುತ್ತಿ­ಗಾರು ಸುಳ್ಯದ ರಸ್ತೆ­ಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕೆರೆ­ಯೊಂ­ದ­ರಲ್ಲಿ ಅವನ ಜೀಪು ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗ ಮುಳು­ಗಿ­ದ್ದು­ದನ್ನು ಮೂರು ದಿನ­ಗಳ ನಂತರ ಯಾರೋ ನೋಡಿ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟ­ರಿಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಿ­ದರು. ಅವರು ಬಂದು ಜೀಪು ಎತ್ತಿ­ಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗುರು­ವ­ಪ್ಪನ ಶವ­ವನ್ನು ಕೆರೆಯ ಮೀನು­ಗಳು ತಿಂದು ಮುಗಿ­ಸಿ­ದ್ದವು.
ಗುರು­ವಪ್ಪ ಜೀಪಿ­ನೊಂ­ದಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತ ಕೆರೆಯೂ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ಗುರು­ವಪ್ಪ ಸೇರಿ ಕೊಲ್ಲಿಯ ಮಗ­ಳನ್ನು ಕಲ್ಲು­ಕಟ್ಟಿ ಎಸೆದ ಕೆರೆಯೂ ಒಂದೇ ಆಗಿ­ದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕಾಕ­ತಾ­ಳೀಯ.
**­*­**
ಆ ಪ್ರದೇ­ಶ­ದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆಂದೂ ಹುಲಿ ಕಾಣಿ­ಸಿ­ಕೊಂ­ಡ­ದ್ದನ್ನು ಯಾರೂ ಕಾಣ­ಲಿಲ್ಲ. ಸತ್ತ ಕೊಲ್ಲಿಯೇ ದೆವ್ವ­ವಾಗಿ ಹುಲಿಯ ರೂಪ­ದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇಡು ತೀರಿ­ಸಿ­ಕೊಂಡ ಎಂದು ಅನೇ­ಕರು ಮಾತಾ­ಡಿ­ಕೊಂ­ಡರು. ಕ್ರಮೇಣ ಈ ಸುದ್ದಿ ರಾಮಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರ ಕಿವಿಗೂ ಬಿತ್ತು. ಇದ್ದೊಬ್ಬ ಮಗ­ನನ್ನು ಕಳ­ಕೊಂಡ ದುಃಖ­ದಲ್ಲಿ ಶೆಟ್ಟರು ಐಹಿಕ ವ್ಯಾಪಾ­ರ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳ­ಕೊಂಡು ಕೃಶ­ರಾ­ಗುತ್ತಾ ಬಂದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದ­ಕ್ಕಿ­ದ್ದಂತೆ ಕಾಣೆ­ಯಾ­ದರು. ಅವ­ರನ್ನು ಹುಡು­ಕಿ­ಕೊಂಡು ಬಂದ­ವ­ರಿಗೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಅಂಗ­ಳ­ದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯ ಹೆಜ್ಜೆ­ಗು­ರು­ತು­ಗಳು ಕಾಣಿ­ಸಿ­ದ್ದು­ವಂತೆ.
ಆ ಕಾಲದ ದಿನ­ಪ­ತ್ರಿ­ಕೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಯದ ಮಂದಿ ಒಂದು­ವಾರ ಕಾಲ ಹುಲಿ­ಭೀ­ತಿ­ಯಿಂ­ದಾಗಿ ಮನೆ­ಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರದೇ ಕಾಲ­ಕ­ಳೆದ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿ ಬಂದಿ­ದ್ದನ್ನು ಈಗಲೂ ನೂರು ಸಮೀ­ಪಿ­ಸು­ತ್ತಿ­ರುವ ಮಂದಿ ನೆನ­ಪಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ತ್ತಾರೆ.

9 comments:

Anabhishikta said...

Odisikondu hoythu...
chennaagide.

Jai said...

Very interesting story, keep it up.

Anonymous said...

ಶೆಟ್ಟಿ, ರೈ mix-up ಕಡೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನ ಕೊಡಿ.

Mallikarjuna said...

Story kutoohalakaariyaagide.

Shiv said...

ಗಿರೀಶ್ ಅವರೇ,

ದೆವ್ವದ ಕತೆಗಳ ತುಂಬಾ ಸ್ಟಾಕು ಇದೆ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಅನಿಸುತ್ತೆ !
ಯಡಕುಮೇರಿ ಮಾದೇವ, ಹೆಬ್ಬ್ರೆರಳ ದೆವ್ವ..ಈಗ ಹುಲಿ ದೆವ್ವ..

ಕತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದೀರಾ..

ಮನಸ್ವಿನಿ said...

ನಮಸ್ಕಾರ,

ಎಷ್ಟೊಂದು ಭೂತದ ಕಥೆಗಳು !! ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ...ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಡವಾಗಿ ಬಂದೆ ನಾನು...

janaka said...

ಹುಲಿ ಬಂದು ಶಾನೆ ದಿನ ಆತು. ಓಡಿಸಿ ಹುಶ್...

Anonymous said...

Kolegalu matthu huligalu. Katheyannu innu belesuttha hogi. Yaru bekadaru belesali. ondu kandishannu- innu munde koleyagali, huli tinnuvudagali nadeyakudadu.

Shankaranand said...

ಪ್ರೀತಿಯ ಜೋಗಿಯವರೇ,
ಇದೊಂದು ಅದ್ಬುತ ಕತೆ, ತುಂಬ ಚೊಲೋ ಅದಾರಿ.. ನಿಮ್ಮ ವುಹೆಗಳು ಹಾಗು ಯೋಚಿಸುವಾ ರಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ತಾವು ಬರೆಯುವ ಶೈಲಿ ಬಹಾಲ ಚೊಲೋ ಅದಾರಿ.

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
ಶಂಕರಾನಂದ ಹಿರೇಮಠ