Monday, April 2, 2007

ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲೂ ಓದಬಹುದಾದ ಚಿತ್ತಾಲರು

ಚಳಿ­ಗಾ­ಲದ ಮುಂಜಾ­ನೆ­ಗೊಂದು ವೈಶಿ­ಷ್ಟ್ಯ­ವಿದೆ. ಅದು ಬೇಸ­ಗೆಯ ಹಾಗೆ ಬೆವ­ರೊ­ಡೆ­ಸು­ವು­ದಿಲ್ಲ, ಮಳೆ­ಗಾ­ಲದ ಹಾಗೆ ಜೋಮು ಹಿಡಿ­ಸು­ವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮೊಗ್ಗಾ­ಗಿದ್ದ ಗುಲಾಬಿ ಅರ­ಳುವ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ­ಳಿ­ಸುತ್ತಾ ಹೋಗು­ತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಅರ­ಳು­ವು­ದಕ್ಕೆ ನಾವು ಚಳಿಗೆ ತೆರೆ­ದು­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ!

ಡಿಸೆಂ­ಬರ್ ಪ್ರಾತಃ­ಕಾ­ಲ­ದಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗು ಹೋಗು­ವುದೇ ಒಂದು ವಿಲ­ಕ್ಪಣ ಖುಷಿ­ಯನ್ನು ಕೊಡು­ತ್ತದೆ. ಸಾಮಾ­ನ್ಯ­ವಾಗಿ ಮಂಜು ತುಂಬಿದ ಮುಂಜಾ­ನೆ­ಗ­ಳನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿ ಆನಂ­ದಿ­ಸು­ವುದು ಸಿನಿ­ಮಾ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಫೊಟೋ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ. ಆ ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ ನಡೆ­ಯ­ಬೇ­ಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಮೊದಲು ಹಿಂಜ­ರಿ­ಕೆ­ಯಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಮಂಜು ಕವಿದ ಹಾದಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ­ವೆಂ­ದರೆ ಮುಗಿ­ಯಿತು. ನಿಧಾ­ನ­ವಾಗಿ ದೇಹ ಬಿಸಿ­ಯಾ­ಗುತ್ತಾ ಹೋಗು­ತ್ತದೆ. ಆ ವಾತಾ­ವ­ರಣ­ವನ್ನು ಎದು­ರಿ­ಸಲು ಸಿದ್ಧ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ.


ಇಂಥ ಮಂಜು ತುಂಬಿದ ಮುಂಜಾ­ನೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ನೆನ­ಪಾ­ಗು­ವ­ವರು ಯಶ­ವಂತ ಚಿತ್ತಾಲ. ಅವರ ಕತೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಮಂಜು ಬಿದ್ದ ಹಾದಿ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ರು­ವಂಥ ನಿಗೂ­ಢತೆ ಇರು­ತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯೇ ಕಾಣಿ­ಸ­ದಂಥ ಸನ್ನಿ­ವೇ­ಶ­ಗಳು ಬರು­ತ್ತವೆ. ದಿಟ್ಟ­ತ­ನ­ದಿಂದ ಕಾಲು ಮುಂದಿ­ಟ್ಟರೆ ಆ ಮಂಜು ಕ್ರಮೇಣ ಕರ­ಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಹಾದಿ ನಿಚ್ಚ­ಳ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. `ನಿ­ಚ್ಚಳ' ಅನ್ನು­ವುದೂ ಚಿತ್ತಾ­ಲ­ರಿಗೆ ತುಂಬ ಪ್ರಿಯ­ವಾದ ಪದ.


ಒಂದೊಂದು ಸೀಸ­ನ್ನಿ­ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಲೇಖ­ಕ­ನನ್ನು ಸಮ­ಗ್ರ­ವಾಗಿ ಓದಲು ಆರಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕ್ರಮ. ಓದಿ­ನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ­ದ­ವರು, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡು­ವು­ದನ್ನೋ, ಸಂಗೀತ ಕೇಳು­ವು­ದನ್ನೋ ಮಾಡ­ಬ­ಹುದು. ಇಷ್ಟೂ ದಿನ ಯಾವ ಶಿಸ್ತೂ ಇಲ್ಲದೇ ಮಾಡಿ­ದ್ದನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಶಿಸ್ತು­ಬ­ದ್ಧ­ವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸಿ. ಅದ­ರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಥರದ ಸುಖ ಸಿಗು­ತ್ತದೆ.
ಉದಾ­ಹ­ರ­ಣೆಗೆ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಪುಸ್ತ­ಕ­ಗ­ಳ­ನ್ನೆ­ತ್ತಿ­ಕೊಂಡು ಓದಲು ತೊಡ­ಗು­ವುದು ಒಂದು ಕ್ರಮ. ಪತ್ರಿ­ಕೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಾದರ ಸ್ವೀಕಾರ ಓದಿ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಂಡು ಓದು­ವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ರಮ. ಆಸಕ್ತಿ ಉಳಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳಲು, ನಮ್ಮ ಜೀವಿ­ತ­ವನ್ನು ಅರ್ಥ­ಪೂ­ರ್ಣ­ವಾ­ಗಿ­ಸಲು, ಯಾಂತ್ರಿ­ಕತೆ ಮತ್ತು ಏಕ­ತಾ­ನ­ತೆ­ಯನ್ನು ನೀಗಿ­ಕೊ­ಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಅಶಿಸ್ತು ಕೂಡ ಬೇಕಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಶಿ­ಸ್ತಿ­ನಷ್ಟೇ ಶಿಸ್ತು ಕೂಡ ಖುಷಿ­ಕೊ­ಡ­ಬ­ಲ್ಲದು.


ಫಾರ್ ಎ ಚೇಂಜ್ ಈ ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತಾ­ಲ­ರನ್ನು ತೆಗೆ­ದು­ಕೊಳ್ಳಿ; ಅವರ ಕತೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಒಂದೊಂ­ದಾಗಿ ಓದುತ್ತಾ ಬನ್ನಿ. ಇಂತಿಷ್ಟೇ ದಿನ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿ­ಸ­ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹಠ ಬೇಡ. ಆದರೆ ವರ್ಷಾ­ನು­ಗ­ಟ್ಟಲೆ ಓದಿ­ದ­ರಾ­ಯಿತು ಅನ್ನುವ ಔದಾ­ರ್ಯವೂ ಬೇಡ. ದಿನ­ಕ್ಕೊಂದು ಕತೆ ಅಂತಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂ­ಡರೂ ಒಂದು ಇಡೀ ಬೇಸಗೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಸಾಕಾ­ಗು­ವ­ಷ್ಟನ್ನು ಚಿತ್ತಾ­ಲರು ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾರೆ.


**­*­**


ಚಿತ್ತಾ­ಲರು ನೆಪ ಮಾತ್ರ. ಓದು ನೆಪ ಮಾತ್ರ. ಸಂಗೀತ ಕೂಡ ಬರೀ ನೆಪ. ಇವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡು­ಕೊ­ಳ್ಳುವ ಸಂಗ­ತಿ­ಗಳು ಅಷ್ಟೇ. ಇವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೂ ಬದು­ಕು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಯಾವ ತೊಂದ­ರೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜೀವಿ­ಸು­ವುದು ಕಷ್ಟ.
ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ­ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿ­ಸೋಣ. ಒಬ್ಬ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಧಿ­ಕಾರಿ ಮುಂಜಾ­ನೆ­ಯಿಂದ ಸಂಜೆ ತನಕ ಬೇರೆ­ಯ­ವರ ದುಡ್ಡಿನ ಲೆಕ್ಕ ಇಡು­ತ್ತಾನೆ. ಬೇರೆ­ಯ­ವ­ರಿಗೆ ಸಾಲ ಕೊಡು­ತ್ತಾನೆ, ಬೇರೆ­ಯ­ವರು ಮನೆ ಕಟ್ಟು­ವು­ದನ್ನು ನೋಡು­ತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಆತ ನಿವೃ­ತ್ತ­ನಾ­ದಾಗ ಅದೇ ಬ್ಯಾಂಕಿ­ನಲ್ಲಿ ಅವ­ನಿಗೆ ಸಾಲ ಸಿಗು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಪ್ರೊಫೆ­ಸರ್ ಮೊಮ್ಮ­ಗ­ಳಿಗೆ ಅವನು ಮೂವ­ತ್ತೆಂಟು ವರುಷ ಪಾಠ ಹೇಳಿದ ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗದೇ ಹೋಗ­ಬ­ಹುದು.ಯಾ­ಕೆಂ­ದರೆ ಅದು ವೃತ್ತಿ. ವೃತ್ತಿ­ಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ­ದೇನೂ ಇರು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ವೃತ್ತಿಗೆ ಕೌಶಲ ಬೇಕಾ­ಗಿಲ್ಲ; ಅನು­ಭವ ಸಾಕು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿ­ದರೆ ಯಾವ ವೃತ್ತಿ ಕೂಡ ಅಂಥ­ದ್ದೊಂದು ನೆಮ್ಮ­ದಿ­ಯನ್ನು ತಂದು­ಕೊ­ಟ್ಟದ್ದು ಕಾಣೆ. ಶ್ರದ್ಧ­ಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ­ದಾಗ ಘನತೆ ನಮ್ಮ­ದಾ­ಗ­ಬ­ಹುದು. ನಿಯ­ತ್ತಿ­ನಿಂದ ದುಡಿ­ದಾಗ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ದಕ್ಕ­ಬ­ಹುದು. ಆ ಮೂಲಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗ­ಬ­ಹುದು. ಆದರೆ ಸಾರ್ಥ­ಕ­ತೆ­ಯಿಂದ ಬರು­ವಂಥ ನೆಮ್ಮದಿ?


ನಿವೃ­ತ್ತ­ರಾದ ನಂತರ ಮೊಮ್ಮ­ಕ್ಕ­ಳಿಗೆ ತೋರಿ­ಸು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಬ್ಯಾಂಕು ಅಧಿ­ಕಾ­ರಿಗೋ ಒಬ್ಬ ಪತ್ರ­ಕ­ರ್ತ­ನಿಗೋ ಏನು ಉಳಿ­ದಿ­ರು­ತ್ತದೆ. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸುದ್ದಿ­ಯ­ಲ್ಲಿದ್ದ ನಟನೋ ರಾಜ­ಕಾ­ರ­ಣಿಯೋ ಸಾಹಿ­ತಿಯೋ ಆಡಿದ ಮಾತು­ಗ­ಳನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡು­ವುದು ಕೂಡ ಮತ್ತೊಂದು ವೃತ್ತಿ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಅದ­ರಲ್ಲಿ ಪತ್ರ­ಕ­ರ್ತ­ನ­ದ್ದೇನೂ ಇರು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಜಗ­ತ್ತಿ­ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಪತ್ರ­ಕ­ರ್ತರು ಬಂದು ಹೋಗಿ­ರ­ಬ­ಹುದು ಯೋಚಿಸಿ; ಅವ­ರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿಯ ಹೆಸರು ನಿಮಗೆ ನೆನ­ಪಿದೆ. ಖುಷ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್, ಸಚ್ಚಿ­ದಾ­ನಂದ ಮುಂತಾ­ದ­ವರು ನೆನ­ಪಿ­ನಲ್ಲಿ ಉಳಿ­ದಿ­ರು­ವುದು ವರ­ದಿ­ಗಾ­ರಿ­ಕೆ­ಯಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿ­ಭೆ­ಯಿಂದ. ಅಧಿ­ಕಾ­ರ­ವನ್ನು ಓಲೈ­ಸಿ­ದ್ದ­ರಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ದೂರ­ವಿ­ಟ್ಟ­ದ್ದ­ರಿಂದ. ಈ ಮಾತು ಬೇರೆ ವೃತ್ತಿ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದ­ವ­ರಿಗೂ ಒಪ್ಪು­ತ್ತದೆ.


ಆದ್ದ­ರಿಂ­ದಲೇ ಪ್ರತಿ­ಯೊಂದು ವೃತ್ತಿ­ಯಲ್ಲಿ ತೊಡ­ಗಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವಾ­ಗಲೂ ಕೇಳಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇ­ಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು; ಇದ­ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ­ದೇ­ನಿದೆ? ನಮ್ಮದೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ತಕ್ಪಣ ಅದನ್ನು ವೃತ್ತಿ­ಯಂತೆ ನೋಡಲು ಆರಂ­ಭಿ­ಸ­ಬೇಕು. ವೃತ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು. ಪ್ರೊಫೆ­ಷ­ನ್ ಆಗಿ­ರು­ವುದು ಅಂದರೆ ಅದ­ರಲ್ಲೇ ಮುಳು­ಗಿ­ರು­ವು­ದಲ್ಲ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗು­ತ್ತದೆ ಅಂತ ತಿಳಿ­ದು­ಕೊಂ­ಡಿ­ರು­ವುದು. ಅದನ್ನು ಬೇಕು­ಬೇ­ಕಾ­ದಾಗ ಬಳ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವಷ್ಟು ನೆನ­ಪಿನ ಶಕ್ತಿ­ಯನ್ನು ಉಳಿ­ಸಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ರು­ವುದು.
ಹಾಗೇ, ಅದ­ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ­ದೇನೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ತಕ್ಪಣ ಮಾಡ­ಬ­ಹು­ದಾ­ದ­ದ್ದೆಂ­ದರೆ ನಮ್ಮ­ದಾ­ಗ­ಬ­ಹು­ದಾಗ ಆಸ­ಕ್ತಿ­ಗ­ಳನ್ನು ರೂಢಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವುದು. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಉದ್ಯೋ­ಗಿ­ಗಳ ಸಮಾ­ಜ­ಸೇವೆ, ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ನೌಕ­ರರ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿ­ಕಾ­ರಿ­ಗಳ ಸಂಗೀತ ಪ್ರೇಮ ಇವೆಲ್ಲ ಕೆಲವು ಉದಾ­ಹ­ರ­ಣೆ­ಗಳು.


**­*­**


ಇದಕ್ಕೂ ಚಿತ್ತಾ­ಲ­ರಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಪ್ರ­ಸ್ತುತ. ಸಂಬಂ­ಧವೇ ಇಲ್ಲ­ದಿ­ರ­ಬ­ಹುದು. ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲ­ದಿ­ದ್ದಾ­ಗಲೇ ಸಂಬಂಧ ಹುಟ್ಟು­ತ್ತದೆ. ಸಂಬಂಧ ಇದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಕಡಿ­ದು­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವು­ದ­ಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅವ­ಕಾಶ ಇರು­ತ್ತದೆ. ಯಶ­ವಂತ ಚಿತ್ತಾ­ಲರು `ಶಿ­ಕಾರಿ' ಕಾದಂ­ಬ­ರಿ­ಯಲ್ಲಿ ಹೇಳು­ತ್ತಾರೆ;
ಜೀವ­ಶ­ಕ್ತಿಯ ಮೂಲ ಸೆಲೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಕಾಮ­ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಲ­ಶಾ­ಲಿ­ಯಾ­ದದ್ದು - ತನ್ನ ಪ್ರಭು­ತ್ವಕ್ಕೆ ಅಧೀ­ನ­ವಾದ ಒಂದು ಭೌಗೋ­ಲಿಕ ಪ್ರದೇ­ಶದ ಅವ­ಶ್ಯ­ಕ­ತೆ­ಯೆಂದು ನಿಸರ್ಗ-ವಿ­ಜ್ಞಾ­ನಿ­ಗ­ಳಿಂದ ಈಗ ಗೊತ್ತಾ­ಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿ­ವ­ರ್ಗ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಪಶು-ಪಕ್ಪಿ, ಜಲ­ಚ­ರ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಈ ಪ್ರದೇಶ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಸ್ಪಷ್ಟ­ವಾಗಿ ಕಂಡು ಬಂದಿ­ದೆ­ಯಂತೆ. ಮಾನ­ವ­ನಲ್ಲೂ ಈ ಮೂಲ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಆಸ್ತಿಯ ಪ್ರೀತಿ­ಯಾಗಿ, ಪ್ರಾಂತ­ದೇ­ಶ­ಗಳ ಪ್ರೀತಿ­ಯಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತ­ಗೊಂ­ಡಿದೆ ಎಂಬುದು ಈ ತಜ್ಞರ ಊಹೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಈ ವರೆ­ಗಿನ ಆಯು­ಷ್ಯ­ದ­ಲ್ಲಿ­ಬಂದ ಅನು­ಭ­ವ­ಗ­ಳನ್ನೇ ನಂಬಿ ಹೇಳು­ವು­ದಾ­ದರೆ ಆಸ್ತಿ­ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾ­ವ­ಶಾ­ಲಿ­ಯಾದ ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿ­ಯೆಂ­ದರೆ ಪ್ರತಿ­ಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ­ಲ್ಲಿಯ ಕರ್ತೃತ್ವ ಶಕ್ತಿಯ, ಪುರು­ಷಾ­ರ್ಥದ ಅಭಿ­ವ್ಯ­ಕ್ತಿಗೆ ಬೇಕೆ­ನ್ನಿ­ಸುವ ಕಾರ್ಯ­ಕ್ಪೇತ್ರ, Field of action. ಈ ಕಾರ್ಯ­ಕ್ಪೇ­ತ್ರ­ದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿ­ಭೆ­ಯಿಂದ ಬೆಳಕು ಬೀರುವ, ಬೆಳಗಿ ನಿಲ್ಲುವ, ಪ್ರಭುತ್ವ ಪಡೆ­ಯುವ ಅಭಿ­ಲಾಷೆ. ಇದುವೇ ಮಾನ­ವನ ಎಲ್ಲಾ ಚಟು­ವ­ಟಿ­ಕೆ­ಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮೂಲ­ಪ್ರ­ವೃ­ತ್ತಿಯ ಬಲ­ವಿದ್ದ ಪ್ರೇರಣೆ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬು­ತ್ತೇನೆ..'
**­**
ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿ­ಭೆಯ ಬೆಳಕು ಬೀರುವ ಕಾರ್ಯ­ಕ್ಪೇತ್ರ ಯಾವುದು. ಅದ­ರಾ­ಚೆ­ಗಿನ ಲೋಕ ಯಾವುದು? ನಮ್ಮ ಸಂಜೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಬೆಳ­ಗುವ ನಿಗೂಢ ಯಾವುದು? ನಮ್ಮ ದಾರಿ­ಗ­ಳನ್ನು ಚೆಂದ­ಗೊ­ಳಿ­ಸುವ, ನಮ್ಮ ಪಯ­ಣ­ಗ­ಳನ್ನು ಸುಖ­ಮ­ಯ­ವಾ­ಗಿ­ಸುವ ಸಂಗತಿ ಯಾವುದು?

ಕಂಡು­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇ­ಕಿದೆ!
ಚಿತ್ರ- ಅಂಕುರ್ ಬೆಟಗೇರಿ. ಅವರ ಕವಿತೆಯಷ್ಟೇ ಈ ಚಿತ್ರವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಮರದ ನೆರಳು ಮತ್ತು ಅದರೆಡೆಯಿಂದ ಬೀಸಿ ಬರುವ ಗಾಳಿ ಕೊಡುವ ಖುಷಿಯ ರೂಪಕದ ಹಾಗಿದೆ ಈ ಫೊಟೋ.

8 comments:

Guru said...

ನಮಸ್ಕಾರ ಜೋಗಿಯವರೆ,

ನಿಮ್ಮ ಜೋಗಿಮನೆಗೆ ಆಗಾಗ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವೆ. ಜೋಗಿಮನೆಯ ಒಂದು ವೈಶಿಶ್ಟ್ಯ (ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದು)- ಬಹಳಷ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನಗಳು ಪ್ರಥಾಮ ಪುರುಷದಲ್ಲಿದ್ದಾವೆ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಇತರ ಲೇಖನಗಳಿಗಿಂತ ಅತ್ಯಂತ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಖುಷಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ತಾಲರ ಬಗೆಗಿನ ನಿಮ್ಮ 'ಬೇಸಗೆಯ ಓದಿನ ಲೇಖನ ಓದಿದೆ. ಕಾರ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿತ್ತಾಲರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.

ಶಿಕಾರಿಯಂಥ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಇದನ್ನು ಕನ್ನಡ ಎಂ ಎ ಓದುತ್ತಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಹೇಗೆ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಎಂದನಿಸಿತ್ತು.( ಓದಿದಾಗ ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನೂ, ಮೂರ್ಖನೂ ಆಗಿದ್ದನೆಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ). ಆದರೆ, ಮೊದಲು ಮೂಡಿದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅಳಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಶಿಕಾರಿ ಬರೆದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನೇಜ್‍ಮೆಂಟ್, ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್, ಇವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡದ ಓದುಗರಿಗೆ ಬರೀ ಪದಗಳಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಪರಿಚಯವಿದ್ದವೇನೋ. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು 'ನಿಚ್ಚಳ'ವಾಗಿ ಓದಿನ ಖುಷಿ.

ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ, 'ಶಿಕಾರಿ'ಯಂತ ಒಂದು ಪ್ರೊಫ಼ೆಶನಲ್ ಕಥನ ಇಂದು ಎಷ್ಟೋ ಲೇಖಕರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಹಾಕಿದೆ, ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಅವರವರ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನೂ ಓದುವ ಮತ್ತು 'ಕೃಷಿ'ಸುವ ಖುಷಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ 'ಆಟೋಬಯಾಗ್ರಫ಼ಿಕಲ್' ಅನ್ನಿಸಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ.

ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬ್ಲಾಗಿಸಿ, ಓದುವ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಗುರು ಕಾಗಿನೆಲೆ

Jogimane said...

ಪ್ರೀತಿಯ ಗುರು,
ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಶಕುಂತಲಾ ಓದುತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಿಗೇ ನಿಮ್ಮ ಚಿಪ್ಪಣಿ.
ಶಿಕಾರಿಯನ್ನು ನಾನು ಓದಿದ್ದು ಎರಡನೇ ಪಿಯೂಸಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ. ಕೊಟ್ಟು ಓದಿಸಿದ್ದು ಈಗ ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕೆ. ಕೇಶವ ಶರ್ಮ. ಆಗಲೇ ತುಂಬ ಇಷ್ಟಲಾದ ಕಾದಂಬರಿ, ನಾವೆಲ್ಲ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತಾ ನಾಗಪ್ಪನ ಹಾಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಚಿತ್ತಾಲರು ಕಂಡಾಪಟ್ಟೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಕುಂಟಿನಿ ಚಿತ್ತಾಲರಿಗೊಂದು ಪತ್ರವನ್ನೂ ಬರೆದವು. ಚಿತ್ತಾಲರು ನಮಗೆ ಅವರೇ ಹಸ್ತಾಕ್ಷರ ಹಾಕಿದ ಸಮಗ್ರ ಕತೆಗಳ ಸಂಕಲನ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು, ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಗೆಲ್ಲಿತ್ತು?

ಆಮೇಲೆ ಚಿತ್ತಾಲರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ಮಾತು ತಪ್ಪಿದ್ದು, ಅವರು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು-ಹೀಗೆ ತುಂಬ ದೂರ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರ ನೆನಪಿಸಿತು.

ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.
ಕತೆ ಬರೆಯಿರಿ,ಓದಿಸಿ.

ಜೋಗಿ

ಅನಿವಾಸಿ said...

ಜೋಗಿಯವರೆ,
ಚಿತ್ತಾಲರ ಕತೆಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿ ನಾನೂ ಖುಷಿಪಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರ "ಸೆರೆ" ಕತೆಯನ್ನು ಯವನಿಕಾದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಿಂದೆ ಏಕಪಾತ್ರ ನಾಟಕವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟಿದ್ದೆ!
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ವಿಷಯ ಏನು ಗೊತ್ತ? ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಅತಿಥಿಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಚಿತ್ತಾಲರ ಮಾತು(ವರ್ಷ ನೆನಪಿಲ್ಲ). ತಮ್ಮ ಕತೆ ಬರೆಯುವಾಗಿನ ಅನುಭವ. ಕತೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ವಿಶೇಷ ಒಳನೋಟಗಳು. ಜತೆಗೆ ಗೆಸ್ಟಾಲ್ಟ್‌ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿ, ಒಂದು ಬಿಳಿಹಾಳೆಯ ಬೋರ್ಡಿನ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ತಾರಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಗೆಸ್ಟಾಲ್ಟ್‌ ಮೂಲದ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸೃಜನಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟಿದ್ದು. ಡಿ.ಆರ್‌.ನಾಗರಾಜ್‌ ಅವರನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೊಂಡು - 'ನಿಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಬಗ್ಗೇನೆ ನನಗೆ ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತಿದೆ' ಎಂದದ್ದು... ಇವೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾದರೂ ದಾಖಲಾಗಿದೆಯೆ? ದಾಖಲಾಗಬೇಕೆ?
ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ.

ಅನಿವಾಸಿ said...

ಮತ್ತೆ ಓದಿದಾಗ ವಿರುದ್ಧಾರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ ಅನಿಸಿ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ-
"ಡಿ.ಆರ್‌.ನಾಗರಾಜ್‌ ಚಿತ್ತಾಲರನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೊಂಡು - 'ನಿಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಬಗ್ಗೇನೆ ನನಗೆ ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತಿದೆ' ಎಂದದ್ದು..."

Anonymous said...

True, Chittal has written some wonderful stories and great novels. Some what bommiya hullu hore like Rashid’s haalu kudidha huduga always haunts me. One should reads Chittal during rainly season particularly in the evening at Malnad. That experience can be very different. In addition to Shikari, one should take a note of Purushottama. Some what that book has not been widly discussed in literary circle. In fact some what Chittal has not been discussed in detail and hence most of his stories possibilities are yet unknown to many readers.

Thanks for rekindling the interest on some of great works and writer in Kannada.

Ashok Hegde

ಸುಶ್ರುತ ದೊಡ್ಡೇರಿ said...

'ಶಿಕಾರಿ'ಯನ್ನು ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ಮೊದಲ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮೂರು ಪುಟ ಓದುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದೆ. ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿತ್ತು ಅದು. ನಾನು ಇದನ್ನು ಓದಲಿಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನೇ ಅಲ್ಲವೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಈ ಬೆಂಗ್ಳೂರಿಗೆ ಬಂದು, ಕೆಲಸ-ಗಿಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಆಮೇಲೊಂದು ದಿನ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತೆ ನೋಡಿ, ಉಫ್! ಪೂರ್ತಿ ಮುಗಿಸಿಯಾದಮೇಲೇ ಕೆಳಗಿಟ್ಟಿದ್ದು. Its a great experience reading it. ಆಮೇಲೆ ಚಿತ್ತಾಲರ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಕೊಂಡುತಂದು ಓದಿದೆ ಬಿಡಿ!

suptadeepti said...

ನಮಸ್ಕಾರ ಜೋಗಿ,
ಅಶೋಕ್ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಚಿತ್ತಾಲರ "ಪುರುಷೋತ್ತಮ" ಕೂಡಾ ಉತ್ತಮ ಕಾದಂಬರಿ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುಹಕಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅಂತಃಸತ್ವ ಇದ್ದ ಗಟ್ಟಿಗ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಹೇಗೆ ಹೆಣಗಿ ವಿಜಯಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ(!?) ಅನ್ನುವ ಕಥಾನಕ- ಅದ್ಭುತ ಅನ್ನಿಸಿದೆ. ಚಿತ್ತಾಲರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

Umesh said...

Your article about Chittal took me to a new world. I cannot express it in words.I had read 'Shikari' when I was in college. Your article brought back those same sweet memories.I liked your second part of the article about 'profession' and 'creativity'. It opened a new insight in me.
Thanks a lot.

Umesh