ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲೂ ಓದಬಹುದಾದ ಚಿತ್ತಾಲರು

ಚಳಿ­ಗಾ­ಲದ ಮುಂಜಾ­ನೆ­ಗೊಂದು ವೈಶಿ­ಷ್ಟ್ಯ­ವಿದೆ. ಅದು ಬೇಸ­ಗೆಯ ಹಾಗೆ ಬೆವ­ರೊ­ಡೆ­ಸು­ವು­ದಿಲ್ಲ, ಮಳೆ­ಗಾ­ಲದ ಹಾಗೆ ಜೋಮು ಹಿಡಿ­ಸು­ವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮೊಗ್ಗಾ­ಗಿದ್ದ ಗುಲಾಬಿ ಅರ­ಳುವ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ­ಳಿ­ಸುತ್ತಾ ಹೋಗು­ತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಅರ­ಳು­ವು­ದಕ್ಕೆ ನಾವು ಚಳಿಗೆ ತೆರೆ­ದು­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ!

ಡಿಸೆಂ­ಬರ್ ಪ್ರಾತಃ­ಕಾ­ಲ­ದಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗು ಹೋಗು­ವುದೇ ಒಂದು ವಿಲ­ಕ್ಪಣ ಖುಷಿ­ಯನ್ನು ಕೊಡು­ತ್ತದೆ. ಸಾಮಾ­ನ್ಯ­ವಾಗಿ ಮಂಜು ತುಂಬಿದ ಮುಂಜಾ­ನೆ­ಗ­ಳನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿ ಆನಂ­ದಿ­ಸು­ವುದು ಸಿನಿ­ಮಾ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಫೊಟೋ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ. ಆ ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ ನಡೆ­ಯ­ಬೇ­ಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಮೊದಲು ಹಿಂಜ­ರಿ­ಕೆ­ಯಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಮಂಜು ಕವಿದ ಹಾದಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ­ವೆಂ­ದರೆ ಮುಗಿ­ಯಿತು. ನಿಧಾ­ನ­ವಾಗಿ ದೇಹ ಬಿಸಿ­ಯಾ­ಗುತ್ತಾ ಹೋಗು­ತ್ತದೆ. ಆ ವಾತಾ­ವ­ರಣ­ವನ್ನು ಎದು­ರಿ­ಸಲು ಸಿದ್ಧ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ.

ಇಂಥ ಮಂಜು ತುಂಬಿದ ಮುಂಜಾ­ನೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ನೆನ­ಪಾ­ಗು­ವ­ವರು ಯಶ­ವಂತ ಚಿತ್ತಾಲ. ಅವರ ಕತೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಮಂಜು ಬಿದ್ದ ಹಾದಿ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ರು­ವಂಥ ನಿಗೂ­ಢತೆ ಇರು­ತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯೇ ಕಾಣಿ­ಸ­ದಂಥ ಸನ್ನಿ­ವೇ­ಶ­ಗಳು ಬರು­ತ್ತವೆ. ದಿಟ್ಟ­ತ­ನ­ದಿಂದ ಕಾಲು ಮುಂದಿ­ಟ್ಟರೆ ಆ ಮಂಜು ಕ್ರಮೇಣ ಕರ­ಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಹಾದಿ ನಿಚ್ಚ­ಳ­ವಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. `ನಿ­ಚ್ಚಳ' ಅನ್ನು­ವುದೂ ಚಿತ್ತಾ­ಲ­ರಿಗೆ ತುಂಬ ಪ್ರಿಯ­ವಾದ ಪದ.

ಒಂದೊಂದು ಸೀಸ­ನ್ನಿ­ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ಲೇಖ­ಕ­ನನ್ನು ಸಮ­ಗ್ರ­ವಾಗಿ ಓದಲು ಆರಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕ್ರಮ. ಓದಿ­ನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ­ದ­ವರು, ಸಿನಿಮಾ ನೋಡು­ವು­ದನ್ನೋ, ಸಂಗೀತ ಕೇಳು­ವು­ದನ್ನೋ ಮಾಡ­ಬ­ಹುದು. ಇಷ್ಟೂ ದಿನ ಯಾವ ಶಿಸ್ತೂ ಇಲ್ಲದೇ ಮಾಡಿ­ದ್ದನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಶಿಸ್ತು­ಬ­ದ್ಧ­ವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸಿ. ಅದ­ರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಥರದ ಸುಖ ಸಿಗು­ತ್ತದೆ.
ಉದಾ­ಹ­ರ­ಣೆಗೆ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಪುಸ್ತ­ಕ­ಗ­ಳ­ನ್ನೆ­ತ್ತಿ­ಕೊಂಡು ಓದಲು ತೊಡ­ಗು­ವುದು ಒಂದು ಕ್ರಮ. ಪತ್ರಿ­ಕೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಾದರ ಸ್ವೀಕಾರ ಓದಿ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಂಡು ಓದು­ವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ರಮ. ಆಸಕ್ತಿ ಉಳಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳಲು, ನಮ್ಮ ಜೀವಿ­ತ­ವನ್ನು ಅರ್ಥ­ಪೂ­ರ್ಣ­ವಾ­ಗಿ­ಸಲು, ಯಾಂತ್ರಿ­ಕತೆ ಮತ್ತು ಏಕ­ತಾ­ನ­ತೆ­ಯನ್ನು ನೀಗಿ­ಕೊ­ಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಅಶಿಸ್ತು ಕೂಡ ಬೇಕಾ­ಗು­ತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಶಿ­ಸ್ತಿ­ನಷ್ಟೇ ಶಿಸ್ತು ಕೂಡ ಖುಷಿ­ಕೊ­ಡ­ಬ­ಲ್ಲದು.

ಫಾರ್ ಎ ಚೇಂಜ್ ಈ ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತಾ­ಲ­ರನ್ನು ತೆಗೆ­ದು­ಕೊಳ್ಳಿ; ಅವರ ಕತೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಒಂದೊಂ­ದಾಗಿ ಓದುತ್ತಾ ಬನ್ನಿ. ಇಂತಿಷ್ಟೇ ದಿನ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿ­ಸ­ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹಠ ಬೇಡ. ಆದರೆ ವರ್ಷಾ­ನು­ಗ­ಟ್ಟಲೆ ಓದಿ­ದ­ರಾ­ಯಿತು ಅನ್ನುವ ಔದಾ­ರ್ಯವೂ ಬೇಡ. ದಿನ­ಕ್ಕೊಂದು ಕತೆ ಅಂತಿ­ಟ್ಟು­ಕೊಂ­ಡರೂ ಒಂದು ಇಡೀ ಬೇಸಗೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಸಾಕಾ­ಗು­ವ­ಷ್ಟನ್ನು ಚಿತ್ತಾ­ಲರು ಬರೆ­ದಿ­ದ್ದಾರೆ.

**­*­**

ಚಿತ್ತಾ­ಲರು ನೆಪ ಮಾತ್ರ. ಓದು ನೆಪ ಮಾತ್ರ. ಸಂಗೀತ ಕೂಡ ಬರೀ ನೆಪ. ಇವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಂಡು­ಕೊ­ಳ್ಳುವ ಸಂಗ­ತಿ­ಗಳು ಅಷ್ಟೇ. ಇವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೂ ಬದು­ಕು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಯಾವ ತೊಂದ­ರೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜೀವಿ­ಸು­ವುದು ಕಷ್ಟ.
ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ­ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿ­ಸೋಣ. ಒಬ್ಬ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಧಿ­ಕಾರಿ ಮುಂಜಾ­ನೆ­ಯಿಂದ ಸಂಜೆ ತನಕ ಬೇರೆ­ಯ­ವರ ದುಡ್ಡಿನ ಲೆಕ್ಕ ಇಡು­ತ್ತಾನೆ. ಬೇರೆ­ಯ­ವ­ರಿಗೆ ಸಾಲ ಕೊಡು­ತ್ತಾನೆ, ಬೇರೆ­ಯ­ವರು ಮನೆ ಕಟ್ಟು­ವು­ದನ್ನು ನೋಡು­ತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಆತ ನಿವೃ­ತ್ತ­ನಾ­ದಾಗ ಅದೇ ಬ್ಯಾಂಕಿ­ನಲ್ಲಿ ಅವ­ನಿಗೆ ಸಾಲ ಸಿಗು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಪ್ರೊಫೆ­ಸರ್ ಮೊಮ್ಮ­ಗ­ಳಿಗೆ ಅವನು ಮೂವ­ತ್ತೆಂಟು ವರುಷ ಪಾಠ ಹೇಳಿದ ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗದೇ ಹೋಗ­ಬ­ಹುದು.ಯಾ­ಕೆಂ­ದರೆ ಅದು ವೃತ್ತಿ. ವೃತ್ತಿ­ಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ­ದೇನೂ ಇರು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ವೃತ್ತಿಗೆ ಕೌಶಲ ಬೇಕಾ­ಗಿಲ್ಲ; ಅನು­ಭವ ಸಾಕು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿ­ದರೆ ಯಾವ ವೃತ್ತಿ ಕೂಡ ಅಂಥ­ದ್ದೊಂದು ನೆಮ್ಮ­ದಿ­ಯನ್ನು ತಂದು­ಕೊ­ಟ್ಟದ್ದು ಕಾಣೆ. ಶ್ರದ್ಧ­ಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ­ದಾಗ ಘನತೆ ನಮ್ಮ­ದಾ­ಗ­ಬ­ಹುದು. ನಿಯ­ತ್ತಿ­ನಿಂದ ದುಡಿ­ದಾಗ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ದಕ್ಕ­ಬ­ಹುದು. ಆ ಮೂಲಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗ­ಬ­ಹುದು. ಆದರೆ ಸಾರ್ಥ­ಕ­ತೆ­ಯಿಂದ ಬರು­ವಂಥ ನೆಮ್ಮದಿ?

ನಿವೃ­ತ್ತ­ರಾದ ನಂತರ ಮೊಮ್ಮ­ಕ್ಕ­ಳಿಗೆ ತೋರಿ­ಸು­ವು­ದಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಬ್ಯಾಂಕು ಅಧಿ­ಕಾ­ರಿಗೋ ಒಬ್ಬ ಪತ್ರ­ಕ­ರ್ತ­ನಿಗೋ ಏನು ಉಳಿ­ದಿ­ರು­ತ್ತದೆ. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸುದ್ದಿ­ಯ­ಲ್ಲಿದ್ದ ನಟನೋ ರಾಜ­ಕಾ­ರ­ಣಿಯೋ ಸಾಹಿ­ತಿಯೋ ಆಡಿದ ಮಾತು­ಗ­ಳನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡು­ವುದು ಕೂಡ ಮತ್ತೊಂದು ವೃತ್ತಿ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಅದ­ರಲ್ಲಿ ಪತ್ರ­ಕ­ರ್ತ­ನ­ದ್ದೇನೂ ಇರು­ವು­ದಿಲ್ಲ. ಜಗ­ತ್ತಿ­ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಪತ್ರ­ಕ­ರ್ತರು ಬಂದು ಹೋಗಿ­ರ­ಬ­ಹುದು ಯೋಚಿಸಿ; ಅವ­ರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿಯ ಹೆಸರು ನಿಮಗೆ ನೆನ­ಪಿದೆ. ಖುಷ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್, ಸಚ್ಚಿ­ದಾ­ನಂದ ಮುಂತಾ­ದ­ವರು ನೆನ­ಪಿ­ನಲ್ಲಿ ಉಳಿ­ದಿ­ರು­ವುದು ವರ­ದಿ­ಗಾ­ರಿ­ಕೆ­ಯಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿ­ಭೆ­ಯಿಂದ. ಅಧಿ­ಕಾ­ರ­ವನ್ನು ಓಲೈ­ಸಿ­ದ್ದ­ರಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ದೂರ­ವಿ­ಟ್ಟ­ದ್ದ­ರಿಂದ. ಈ ಮಾತು ಬೇರೆ ವೃತ್ತಿ­ಯ­ಲ್ಲಿ­ದ್ದ­ವ­ರಿಗೂ ಒಪ್ಪು­ತ್ತದೆ.

ಆದ್ದ­ರಿಂ­ದಲೇ ಪ್ರತಿ­ಯೊಂದು ವೃತ್ತಿ­ಯಲ್ಲಿ ತೊಡ­ಗಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವಾ­ಗಲೂ ಕೇಳಿ­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇ­ಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು; ಇದ­ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ­ದೇ­ನಿದೆ? ನಮ್ಮದೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ತಕ್ಪಣ ಅದನ್ನು ವೃತ್ತಿ­ಯಂತೆ ನೋಡಲು ಆರಂ­ಭಿ­ಸ­ಬೇಕು. ವೃತ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು. ಪ್ರೊಫೆ­ಷ­ನ್ ಆಗಿ­ರು­ವುದು ಅಂದರೆ ಅದ­ರಲ್ಲೇ ಮುಳು­ಗಿ­ರು­ವು­ದಲ್ಲ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗು­ತ್ತದೆ ಅಂತ ತಿಳಿ­ದು­ಕೊಂ­ಡಿ­ರು­ವುದು. ಅದನ್ನು ಬೇಕು­ಬೇ­ಕಾ­ದಾಗ ಬಳ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವಷ್ಟು ನೆನ­ಪಿನ ಶಕ್ತಿ­ಯನ್ನು ಉಳಿ­ಸಿ­ಕೊಂ­ಡಿ­ರು­ವುದು.
ಹಾಗೇ, ಅದ­ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ­ದೇನೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ತಕ್ಪಣ ಮಾಡ­ಬ­ಹು­ದಾ­ದ­ದ್ದೆಂ­ದರೆ ನಮ್ಮ­ದಾ­ಗ­ಬ­ಹು­ದಾಗ ಆಸ­ಕ್ತಿ­ಗ­ಳನ್ನು ರೂಢಿ­ಸಿ­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವುದು. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಉದ್ಯೋ­ಗಿ­ಗಳ ಸಮಾ­ಜ­ಸೇವೆ, ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ನೌಕ­ರರ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿ­ಕಾ­ರಿ­ಗಳ ಸಂಗೀತ ಪ್ರೇಮ ಇವೆಲ್ಲ ಕೆಲವು ಉದಾ­ಹ­ರ­ಣೆ­ಗಳು.

**­*­**

ಇದಕ್ಕೂ ಚಿತ್ತಾ­ಲ­ರಿಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಪ್ರ­ಸ್ತುತ. ಸಂಬಂ­ಧವೇ ಇಲ್ಲ­ದಿ­ರ­ಬ­ಹುದು. ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲ­ದಿ­ದ್ದಾ­ಗಲೇ ಸಂಬಂಧ ಹುಟ್ಟು­ತ್ತದೆ. ಸಂಬಂಧ ಇದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಕಡಿ­ದು­ಕೊ­ಳ್ಳು­ವು­ದ­ಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅವ­ಕಾಶ ಇರು­ತ್ತದೆ. ಯಶ­ವಂತ ಚಿತ್ತಾ­ಲರು `ಶಿ­ಕಾರಿ' ಕಾದಂ­ಬ­ರಿ­ಯಲ್ಲಿ ಹೇಳು­ತ್ತಾರೆ;
ಜೀವ­ಶ­ಕ್ತಿಯ ಮೂಲ ಸೆಲೆ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಕಾಮ­ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಲ­ಶಾ­ಲಿ­ಯಾ­ದದ್ದು - ತನ್ನ ಪ್ರಭು­ತ್ವಕ್ಕೆ ಅಧೀ­ನ­ವಾದ ಒಂದು ಭೌಗೋ­ಲಿಕ ಪ್ರದೇ­ಶದ ಅವ­ಶ್ಯ­ಕ­ತೆ­ಯೆಂದು ನಿಸರ್ಗ-ವಿ­ಜ್ಞಾ­ನಿ­ಗ­ಳಿಂದ ಈಗ ಗೊತ್ತಾ­ಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿ­ವ­ರ್ಗ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಪಶು-ಪಕ್ಪಿ, ಜಲ­ಚ­ರ­ಗ­ಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಈ ಪ್ರದೇಶ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಸ್ಪಷ್ಟ­ವಾಗಿ ಕಂಡು ಬಂದಿ­ದೆ­ಯಂತೆ. ಮಾನ­ವ­ನಲ್ಲೂ ಈ ಮೂಲ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಆಸ್ತಿಯ ಪ್ರೀತಿ­ಯಾಗಿ, ಪ್ರಾಂತ­ದೇ­ಶ­ಗಳ ಪ್ರೀತಿ­ಯಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತ­ಗೊಂ­ಡಿದೆ ಎಂಬುದು ಈ ತಜ್ಞರ ಊಹೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಈ ವರೆ­ಗಿನ ಆಯು­ಷ್ಯ­ದ­ಲ್ಲಿ­ಬಂದ ಅನು­ಭ­ವ­ಗ­ಳನ್ನೇ ನಂಬಿ ಹೇಳು­ವು­ದಾ­ದರೆ ಆಸ್ತಿ­ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾ­ವ­ಶಾ­ಲಿ­ಯಾದ ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿ­ಯೆಂ­ದರೆ ಪ್ರತಿ­ಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ­ಲ್ಲಿಯ ಕರ್ತೃತ್ವ ಶಕ್ತಿಯ, ಪುರು­ಷಾ­ರ್ಥದ ಅಭಿ­ವ್ಯ­ಕ್ತಿಗೆ ಬೇಕೆ­ನ್ನಿ­ಸುವ ಕಾರ್ಯ­ಕ್ಪೇತ್ರ, Field of action. ಈ ಕಾರ್ಯ­ಕ್ಪೇ­ತ್ರ­ದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿ­ಭೆ­ಯಿಂದ ಬೆಳಕು ಬೀರುವ, ಬೆಳಗಿ ನಿಲ್ಲುವ, ಪ್ರಭುತ್ವ ಪಡೆ­ಯುವ ಅಭಿ­ಲಾಷೆ. ಇದುವೇ ಮಾನ­ವನ ಎಲ್ಲಾ ಚಟು­ವ­ಟಿ­ಕೆ­ಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮೂಲ­ಪ್ರ­ವೃ­ತ್ತಿಯ ಬಲ­ವಿದ್ದ ಪ್ರೇರಣೆ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬು­ತ್ತೇನೆ..'
**­**
ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿ­ಭೆಯ ಬೆಳಕು ಬೀರುವ ಕಾರ್ಯ­ಕ್ಪೇತ್ರ ಯಾವುದು. ಅದ­ರಾ­ಚೆ­ಗಿನ ಲೋಕ ಯಾವುದು? ನಮ್ಮ ಸಂಜೆ­ಗ­ಳನ್ನು ಬೆಳ­ಗುವ ನಿಗೂಢ ಯಾವುದು? ನಮ್ಮ ದಾರಿ­ಗ­ಳನ್ನು ಚೆಂದ­ಗೊ­ಳಿ­ಸುವ, ನಮ್ಮ ಪಯ­ಣ­ಗ­ಳನ್ನು ಸುಖ­ಮ­ಯ­ವಾ­ಗಿ­ಸುವ ಸಂಗತಿ ಯಾವುದು?

ಕಂಡು­ಕೊ­ಳ್ಳ­ಬೇ­ಕಿದೆ!

ಚಿತ್ರ- ಅಂಕುರ್ ಬೆಟಗೇರಿ. ಅವರ ಕವಿತೆಯಷ್ಟೇ ಈ ಚಿತ್ರವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಮರದ ನೆರಳು ಮತ್ತು ಅದರೆಡೆಯಿಂದ ಬೀಸಿ ಬರುವ ಗಾಳಿ ಕೊಡುವ ಖುಷಿಯ ರೂಪಕದ ಹಾಗಿದೆ ಈ ಫೊಟೋ.